Prochownia

Nie jest to lektura dla każdego, gdyż ogółem można powiedzieć, że bestialstwo przebija się w niej najwnikliwiej, gdzie język prosty aczkolwiek niemal ordynarnie ułożony z nutą lekceważenia i nienaturalnej łagodności był niczym czytanie pamiętnika najgorszego zwyrodnialca ze śrubą zamiast serca, łomu zamiast uczucia i obojętnością na to kto kiedy umrze i w jaki sposób. To jest drugi tom historii bestialstwa, więc jak najbardziej odbiór na taki temat był klarowny i dobrze ułożony. W treści zostajemy informowani w jaki sposób postępowano z osobami zamkniętymi w szpitalu psychiatrycznym i jakie mieli metody, żeby co do joty wyciągnąć z nich informacje. Wszystko opisane z dużą dokładnością, więc uwaga dla osób wrażliwych, nie czytać jej podczas jedzenia. Wszystko było ściśle tajne, dlatego nie znamy tożsamości osoby, która nam opisuje co tam się działo, co widział i co sam robił. Czasami służył pomocą, w uśmierceniu innych, a czasami sam pomagał przywrócić do żywych, kiedy był taki rozkaz i nieujęta jeszcze informacja. Wręcz pokazywał nam ludzi wysokiej rangi, którzy rzucali się na swoje życie trafiając do ich ośrodka. Nie ujmuje się tego czy była to kara, czy ktoś ich zsyłał, tylko sam fakt obecności takich osób. Treść, która to wszystko opisuje nie jest łatwa, ponieważ jak łatwo można sobie wyobrazić osobę zdolną do mordu ot tak, tak i jego styl opisu bywał nawet obślizgły. Temat osób zamkniętych nie był jedynym tu poruszanym. Wchodzi również na tory kościoła czy też czarownic, które z przyjemnością palono na stosie. Nikt nie doszukiwał się zarzutu, bo niby po co. Sama przesłanka była dla nich myślą podążającą tylko w jednym kierunku. Czasami nie zawsze byłam w stanie podążyć za tokiem myślenia osoby opowiadającej, gdyż nie wszystko potrafiło mi się w głowie zmieścić. Potrafił wprawnie posługiwać się filozofią niczym alfabetem morsa, gdzie bez znajomości pewnych stwierdzeń czy symboli, nie łatwe było to zadanie. Zwykły czytelnik będzie tutaj pogubiony i nie odkryje sarkazmów, gdyż to, co dla nas bywa żartem, tam wtedy nie było.

Tylko dla osób o mocnych nerwach, skłonnościach czytelniczych do wynaturzeń oraz ludzi bez większych emocji. Również dla tych, którzy po prostu chcą poznać ten temat.

Podróż przez najciemniejsze zakamarki ludzkiej natury (na szczęście nie teściowej) gdzie filozofia, psychologia i kryminał tworzą istny danse macabre.

Szpital psychiatryczny jako arena wydarzeń jest czymś, co od samego początku mnie zaintrygowało, ponieważ to świat, gdzie zdrowie i szaleństwo są odcięte od siebie tylko cieniutką mgiełką. Główny bohater jest bezimienny (niczym ten zwyrol z Gothica), ale jest niesamowitym obserwatorem otaczającej go rzeczywistości, gdzie śledzi historie naznaczone przemocą, cierpieniem, bólem i upadkiem moralnym, a jego osobiste rozważania wzbogacone o nieco surrealistyczne doświadczenia nadają temu wszystkiemu taką oniryczną aurę.

Tajemnicza śmierć jednego z pacjentów wprowadza do powieści sporo napięcia, jednak mimo wszystko jest tylko dodatkiem, a nie tematem głównym, w zasadzie to bodźcuje do jeszcze większej ilości refleksji o winie i naturze przemocy. Autor na szczęście tego wszystkiego nie ułatwia zmuszając do interpretacji i wyciąganiu własnych wniosków, by finalnie odszukać sens w chaosie.

Bjørneboe zyskał w moich oczach, tworząc świat pełen niepokoju, z aurą niczym halucynacja, co sprawiało, że każdą rozmowę, każdy gest można odbierać dwojako w zależności od tego co jest prawdą a co jakimś umysłowym mirażem.

Nie jest to literatura łatwa, bo ona sporo wymaga, a przy tym jej tempo jest dość mozolne, ale to daje sporo przestrzeni do rozważań i refleksji. Spodobało mi się, gdy ten wszechobecny pesymizm stopniowo kruszył się przez delikatne okruchy nadziei, które niby subtelne a na finał miały kolosalny wpływ.

Powieść odważna, inteligentna i wywołująca ten dreszcz niepokoju. Historia prowokuje i pyta, a nie są to pytania łatwe. Może i to oklepany frazes, ale to książka z tych, które pozostawiają coś póz sobie.