11%

Świat po bliżej nieokreślonej katastrofie (zwanej Ewolucją). Nieliczni mężczyźni (tytułowe 11%) są przetrzymywani w specjalnych zamkniętych ośrodkach. Pełnię władzy przejęły kobiety, które czczą węże i celebrują kobiece ciało. Ale czy taki świat faktycznie jest dużo lepszy od tego, który znamy?

Książka warta przeczytania - pomysł bardzo ciekawy, chociaż wykonanie nierówne. Momentami męczyła mnie tak bardzo, że odkładałam ją na bok, ale zawsze po jakimś czasie wracałam do lektury...

„11%” Maren Uthaug nie było prostą lekturą. Pamiętam, że jak kiedyś czytałam książki norweskich i duńskich autorów, to miałam podobne odczucia. Te książki są trochę inne od tych, co czytam na co dzień. Do przeczytania tego tytułu zachęcił mnie opis. Ciekawa byłam świata, gdzie mężczyźni to zaledwie 11% populacji. Samce, bo tak ich tutaj nazywają, żyją w zamknięcie, w specjalnych Centrach, gdzie są nadzorowani, badani, a przede wszystkim wykorzystywani do zaspokojenia kobiet i przedłużenia populacji. W wizji autorki światem rządzą kobiety. To one, po wojnach i zniszczeniach spowodowanych przez męski testosteron odbudowały świat, przywróciły religię Matki i zapewniły bezpieczeństwo płci żeńskiej. Książka opowiada o życiu czterech kobiet, które pochodzą z różnych sfer, a ich historie w pewnym momencie się ze sobą łączy. Z początku poznajemy prawa, jakimi rządzi się obecny świat, dlatego opowieść ciągnie się i nie zachęca do lektury. Zresztą Medea i Wicca jako bohaterki mnie nie zainteresowały. Trochę lepiej było, dopiero gdy poznałam przeszłość Evy i Cichej. Ta druga część miała ciekawszą fabułę, nie wymęczyła mnie tak.Momentami książka była dla mnie niesmaczna. Miłosne ciasteczka, karmienie i przywiązanie do węży, slumsy, czy nastawienie na seksualne zaspokojenie to tylko niektóre z rzeczy, które podczas czytania wywoływały u mnie dyskomfort i obrzydzenie. Z każdej strony wypływała też postapokaliptyczna religia. Tej religii było naprawdę dużo, dla mnie było to zbyt przytłaczające. Liczyłam na to, że autorka ukaże nam lepszy świat. Natomiast mam wrażenie, że wizja życia bez mężczyzn nie jest niczym lepszym. Zniknął jedynie strach przed gwałtem i morderstwem, ale kobiety z „11%” wydają się zmęczone swoim życiem. Są smutne, bez energii i bez pasji. Wszystko robią jakby ze strachu. Boją się swojego otoczenia lub kościoła. Ponadto na ulicach, a nawet w domach panuje bród, smród i ubóstwo. Czyżby autorka chciała nam przekazać, że nie ważne w czyich rękach będzie władza i religia to i tak nic się nie zmieni? Trzeba przyznać, że „11%” z pewnością jest kontrowersyjne i do najlżejszych książek nie należy. Nie jest to także wesoła wizja kobiecej dominacji, a bardziej ukazanie prawdy z powiedzenia „dobrymi chęciami piekło jest wybrukowane”. Moja ocena: 6.

Maren Uthaug w swojej powieści stworzyła świat którym rządzą kobiety, a bycie mężczyzną uznawane jest za powód do wstydu. Tytułowe 11% samców trudno nawet nazwać mężczyznami bo to co zrobiły im kobiety jest zwyczajnie nieludzkie. Dla nich jednak mężczyzna to nie człowiek...

Matriarchat panujący w powieści dominuje w każdej płaszczyźnie życia. Dotyczy to więc i sfery religijnej. Kościół oparty jest na kulcie Matki, której towarzyszy wąż...Każda kapłanka więc takowego posiada.

W "11%" poznajemy Medeę, Wiccę, Cichą i Evę. Losy tych czterech kobiet w tym 'doskonałym' świecie wzajemnie się przeplatają ujawniając jego mankamenty. Autorka ukazuje nam kontrast idealnego kobiecego świata dla kobiet z nieidealnym, a rzeczywistym wnętrzem kobiety. Bohaterki powieści nie chcą odbiegać od przyjętych norm, wiedzą, że aby móc przetrwać trzeba się wpasować. I to jest najtrudniejsze...

Już sam pomysł na tę historię jest ciekawy. Od razu w głowie pojawia się skojarzenie do kultowego filmu Machulskiego. Film ten jednak był komedią którą oglądaliśmy z przymrużeniem oka i uśmiechem pod nosem. Czytając jednak wizję wykreowaną przez Uthaug nie było mi do śmiechu. Odniosłam wrażenie, że podwaliną tego świata jest s*ksualność, która determinuje działania kobiet. Uprzedmiotowienie mężczyzn, popęd kobiet, ogromne przywiązywanie do cielesności odbierało wg mnie tej powieści głębi i wyrazu. Niewątpliwie jednak skrajność jaką przedstawia autorka w "11%" daje do myślenia i zmusza do refleksji nad patriarchatem, jego konsekwencjami i sytuacją kobiet w dzisiejszych czasach.

Styl pisania autorki jest jednak tak zajmujący iż mimo, że niektóre fragmenty mnie trochę raziły to i tak czytałam z zapartym tchem. Uthaug pisać umie i bawić się słowem również, dlatego czekam na kontynuację.

Antyutopia. I to taka, która mogła się wymknąć spod ronda Szalonego Kapelusznika. Widzimy świat dalekiej przyszłości. Świat kobiet. To one zasiedlają miasta, to one są kapłankami, to one decydują o przyszłości ludzkości. Jedyne miejsce, gdzie można spotkać mężczyznę to Centrum. Służy tam do zaspokajania potrzeb seksualnych i rozrodczych. Samiec jest najczęściej otumaniony lekami, aby nie stwarzał zagrożenia dla spotykających się z nim kobiet. Żyje niemalże w stanie półdzikim, nie potrafi się komunikować werbalnie poza kilkoma najprostszymi zdaniami. Kultura skażona patriarchatem ma ulec zagładzie. Zajmuje się tym natura, której kobiety nie przeszkadzają. Skutkuje to tym, że domy zarastają roślinnością, a dopełniają zniszczenia szczury rozmnażane przez szczurzanki. Nie dowiemy się, co wydarzyło się podczas Ewolucji, dlaczego kobiet jest na tyle niedużo, że mogą pozwolić na to, aby wielkie połacie miast zarastał las. Nie dowiemy się również na jakim etapie jest rozwój nauki, dlaczego jedynym środkiem transportu jest kolej, dlaczego część społeczeństwa gnieździ się w slumsach z trudem zdobywając pożywienie. Przytłoczył mnie świat przedstawiony, co wydaje mi się być celowym zabiegiem pisarki. Na kartach książki spotykamy postacie, które nie do końca wpasowują się w otaczające je realia. Czarownicę hodującą węże. Kapłankę, która jest uczulona na jad kobry. Milczącą Cichą, która rozmawia jedynie z roślinami. I chłopca, który stanowi magiczne 11 procent – czyli genotyp niezbędny do uniknięcia chowu wsobnego. W jaki sposób splotą się ich losy? Czy uda się uchronić samca w tym niesprzyjającym świecie? Powieść czyta się błyskawicznie. A na pożegnanie zostawia czytelnikowi przestrogę przed popadaniem w skrajności. Polecam.