Ja

Są książki, które czyta się dla historii, i są takie, które czyta się jak czyjeś wyznanie. „Ja” należy bez wątpienia do tej drugiej kategorii.

To nie jest lektura, która prowadzi czytelnika bezpieczną ścieżką. Ona raczej wciąga w głąb - w przestrzeń intymną, gęstą od myśli, sprzeczności i emocji. Czytając „Ja” miałam wrażenie uczestniczenia w procesie odkrywania siebie na bieżąco, jakby każde zdanie powstawało w chwili najwyższej szczerości, bez planu na to, czy zostanie zaakceptowane, czy odrzucone.

Ta książka opowiada o tożsamości, ale nie w sensie deklaracji. To raczej ciąg prób, przymiarek, powrotów i zaprzeczeń. „Ja” zmienia się tu nieustannie - pod wpływem relacji, doświadczeń, pamięci, ciała, języka. Autorka z chirurgiczną precyzją rozbiera siebie na części pierwsze, nie oszczędzając własnych słabości, leków ani momentów wstydu. Nie ma tu autokreacji ani wygodnych narracji. Jest za to odwaga mówienia o tym, co zwykle zostaje przemilczane.

Szczególnie poruszyło mnie to, jak bardzo ta książka jest cielesna i emocjonalna jednocześnie. Jak „ja” zapisane na kartkach nieustannie negocjuje swoje granice - pomiędzy potrzebą bycia widzianym a pragnieniem ukrycia się, pomiędzy wolnością a uwikłaniem, pomiędzy autonomią a zależnością od innych. To literatura, która nie daje wytchnienia, ale też nie pozwala przejść obok niej obojętnie.

„Ja” zmusza do zatrzymania się i do zadania sobie pytań, które rzadko wypowiadamy na głos. Kim jestem bez ról, które gram? Co we mnie jest autentyczne, a co jest wyuczone? Czy potrafię spojrzeć na siebie z bezwzględną uczciwością? Po zamknięciu książki te pytania zostają - krążą, drażnią, domagają się odpowiedzi.

„Ja” to propozycja dla czytelników, którzy w literaturze szukają nie tylko odpowiedzi vale spotkania. Dla tych, którzy nie boją się tekstów intensywnych, osobistych, momentami niewygodnych. „Ja” nie uwodzi fabułą - uwodzi prawdą…