Profilerka. Jastre

Recenzja

„Profilerka. Jastrë”

Autor: Grażyna Molska

Wydawnictwo: Prószyński i S-ka

Druga część serii o profilerce Julii Wigier to powrót do świata, w którym napięcie rośnie z każdą stroną, a granica między prawdą a koszmarem coraz bardziej się zaciera. „Profilerka. Jastrë” jest nie tylko kontynuacją książki, ale też fabularnym rozwinięciem historii i to czuć od pierwszych rozdziałów. Mroczniejsza, bardziej osobista i silniej osadzona w klimacie kaszubskich pejzaży, sprawia, że trudno się od niej oderwać. Powieść, która wciąga i trzyma w napięciu i pozostawia czytelnika z drżącymi rękami oraz tysiącem pytań o naturę zła, pamięć i granice ludzkiej odporności.

Drugi tom serii zaczyna się od powrotu do Gdyni, miasta, gdzie dla Julii wszystko się zaczęło i gdzie wszystko się skończyło. To tutaj została brutalnie zamordowana jej matka, gdy profilerka miała zaledwie dwa lata. Nierozwiązana od lat zbrodnia powraca jak echo, kiedy Julia, zamiast odpocząć po traumie związanej z Olgierdem Wolińskim, trafia na nowy trop. Ten jednak szybko się urywa, a osoba, która mogła rzucić światło na sprawę, ginie w dramatycznych okolicznościach. W jednej chwili to Julia staje się podejrzaną. W drugiej celem.

Seryjny zabójca postanawia wrócić do gry i rozkręca się na całego, prowadząc swoją grę z policją. Tym razem jednak gra toczy się o wszystko.

Molska mistrzowsko splata osobisty dramat bohaterki z pełnym napięcia policyjnym śledztwem. Akcja jest gęsta, duszna i nie daje wytchnienia, kiedy wydaje się, że jedna zagadka została rozwiązana, natychmiast pojawia się kolejna, jeszcze mroczniejsza. Autorka buduje atmosferę, która momentami staje się niemal namacalna: lepka, wilgotna, ciężka od niewypowiedzianych lęków. Kaszubskie pejzaże i specyfika regionu nadają powieści wyjątkowego kolorytu, a Gdynia staje się nie tylko tłem, ale bohaterem milczącym, melancholijnym i pełnym tajemnic.

Tempo akcji jest perfekcyjnie wyważone: chwilami spowalnia, pozwalając odetchnąć i zagłębić się w emocje bohaterów, by za moment przyspieszyć i uderzyć w czytelnika lawiną zdarzeń. Molska nie boi się ciemnych tonów, brutalność, niepokój i obsesja mieszają się tu z melancholijnym pięknem Trójmiasta, które staje się niemym świadkiem zbrodni i odkupienia.

Autorka świetnie radzi sobie z konstruowaniem wielowarstwowej, skomplikowanej intrygi. Mimo objętości książki akcja ani na chwilę nie wyhamowuje, a każdy rozdział prowadzi czytelnika w jeszcze ciemniejsze i bardziej poskręcane rejony. Klimat jest lepki, gęsty, wręcz duszny, idealnie oddaje emocjonalny chaos, w jakim znajduje się bohaterka. Dużą siłą historii są postacie: niejednoznaczne, pogubione, często stojące na pograniczu dobra i zła. Autorka głęboko wnika w ich psychikę, pozwalając obserwować procesy, które popychają ich do kolejnych decyzji, również tych destrukcyjnych.

Wątki splatają się niczym labirynt, kiedy wydaje się, że jedna tajemnica została rozwiązana, zaraz na jej miejscu wyrasta kolejna. Całość prowadzi do finału, który zaskakuje, ale przede wszystkim daje poczucie dobrze domkniętej historii.

Język Molskiej jest precyzyjny jak skalpel, a jednocześnie pełen poetyckich nut. Autorka potrafi jednym zdaniem zbudować scenę, która mrozi krew, lub emocję, która zostaje z czytelnikiem na długo. Dzięki temu nawet najciemniejsze fragmenty powieści mają literacką głębię i rytm.

Autorka oddaje klimat tamtejszych miejsc z dużą naturalnością, co dodaje książce autentyczności i nieco „innego powietrza”, rzadko spotykanego w polskich thrillerach.

„Profilerka. Jastrë” to thriller, który wciąga w otchłań ludzkich traum i obsesji, ale przede wszystkim, opowieść o pamięci. O prawdzie, która potrafi zranić, ale tylko ona pozwala oddychać. Finał pozostawia czytelnika w zawieszeniu, z bijącym sercem i nieodpartą potrzebą natychmiastowego sięgnięcia po kolejny tom.

Grażyna Molska stworzyła cykl, który rośnie z każdym tomem – dojrzalszy, mroczniejszy, bardziej emocjonalny. „Jastrë” to powieść, od której trudno się oderwać i o której trudno zapomnieć.

Polecam ją każdemu, kto ceni inteligentne thrillery, pełnokrwiste postaci i fabuły, które tną po nerwach jak brzytwa.

Grażyna Molska stworzyła serię, która z każdym tomem dojrzewa i wciąga coraz głębiej. Po tej części jedno jest pewne, trzeci tom będzie wyczekiwany z niepokojem… i z nadzieją, że Julia Wigier jeszcze nie powiedziała ostatniego słowa.

" [...] Bezsilność i bezradność zawsze działały na niego jak płachta na byka, wyzwalając nagromadzone pokłady złości i woli walki. [...]"

To jest moje drugie spotkanie z twórczością Grażyny Molskiej. I po raz drugi dałam się wciągnąć w wir jej opowieści.

Ta część moim zdaniem jest odrobinę lepsza od poprzedniej i troszeczkę grubsza. Ma ponad 600 stron, ale tym się nie przejmujcie. Fabuła jest tak wciągająca, że przepada się z nią na długie godziny. Niektórzy czytelnicy spędzą z tą książką kilka dni. Mnie zajęła ona dokładnie dwa dni. Warto było poświęcić jej ten cenny czas.

Okładka niestety nie jest tak przyciągająca, jak pierwszej części, ale nie jest odpychająca. Mogę powiedzieć, że jest neutralna. Na szczęście, to nie okładka ma przyciągnąć czytelnika, a treść książki. Bardzo dobra fabuła przenosi czytelnika w zupełnie inny świat. Świat pełen zbrodni i niewyjaśnionych morderstw nie tylko sprzed lat. Trzymałam mocno kciuki za Julię, żeby udało się jej odnaleźć sprawcę morderstwa jej matki. W "Profilerka. Jastrë" na Julię czeka mnóstwo niebezpieczeństw, które bezpośrednio ją dotkną. Czy wyjdzie z tego cała? Tutaj byłam mocno przerażona. Dlaczego?

Ta część jest tak emocjonująca i pełna zwrotów akcji, że aż byłam pod ogromnym wrażeniem. Zdarzyły się momenty, w których płakałam. Nie spodziewałam się tego.

Nie ma tutaj ukrytych kryminalnych schematów, co działa na plus dla niej. Postacie są dobrze przedstawione i nie są przerysowane. Niektóre z tych osób polubicie, inne niestety znienawidzicie. Moją faworytką oczywiście jest główna bohaterka, profilerka Julia Wigier. Podoba mi się jej praca i jej zaangażowanie. Jedynie szkoda mi jej synka, któremu nie może poświęcić swojego cennego czasu. Miałam cichą nadzieję, że tym razem zmądrzeje i stanie się lepszą matką. Czy po pierwszej części zmądrzała? Tego dowiecie się, czytając "Profilerkę. Jastrë".

Znajdziecie tutaj również przeskoki w czasie, które idealnie komponują się z całą historią. Niektóre postacie posługują się gwarą, którą trudno zrozumieć. Na szczęście autorka nam je przetłumaczyła. To nadało całej powieści takiej inności. 

Czy seryjny morderca kobiet — Olgierd Woliński ponownie zostanie ujęty na czas, czy dalej będzie mordował? 

Lubię twórczość tej autorki i z przyjemnością sięgnę po następne jej dzieła, jak tylko powstaną.

„Profilerka. Jastrë” to kontynuacja serii „Profilerka Julia Wigier”. Serii, która wciąga od pierwszej strony i nie pozwala odłożyć się nawet na chwilkę.

Bardzo polubiłam Julię Wigier, która mając zaledwie dwa lata, była świadkiem tragedii. Wraca do Gdyni by w końcu rozprawić się ze swoją przeszłością. Udaje się jej w końcu poznać nazwisko mordercy. Ale sprawa jest nieco skomplikowana, bo mężczyzna nie żyje.

Tymczasem Olgierd Woliński uciekł ze szpitala w Augustowie. Odnajduje naszą profilarkę i daje jej znać, ze wrócił do gry. Jego cel jest jeden. Ośmieszenie policji i zyskanie najbardziej cwanego seryjnego m0rdery.

Książka posiada zaskakujące zwroty akcji. Czytelnik do końca nie wie czego ma się spodziewać. Tempo akcji jest takie jak lubię. Dynamiczne. Cały czas coś się tutaj dzieje i nie jest tak łatwo odłożyć książkę.

Mamy tutaj dużo fałszywych tropów i niejasnych poszlak. Jest napięcie i uczucie niepokoju. Ale nie wiem jak to się udało autorce podczas lektury spociły mi się również oczy.

Wszystko to sprawia, że książka jest fantastyczną lekturą na kilka wieczór. Nie jest ona bowiem cienka, ale czyta się ją naprawdę przyjemnie i dość szybko. Polecam!

Ja już od pierwszej części cyklu „Profilerki” zostałam fanką tego jak Molska kreuje analityczny świat policyjnego śledztwa z rozbudowana warstwą psychologiczną. Ta część rozwija wątki poruszone w pierwszej części, ponieważ Julia Wigier drąży temat zabójstwa swojej matki, które pozostawiło olbrzymią rysę na jej osobowości, a do tego gdzieś na wolności kreci się zabójca Olgierd Woliński.

Powrót bohaterki do rodzinnej Gdyni jest dla niej istnym testem wytrzymałości psychicznej, ponieważ bycie świadkiem morderstwa matki niejako zdefiniowało życie profilerki. Gdy sprawy z pozoru zaczynają wskakiwać na właściwe tory następuje załamanie, które zmienia wszystko, ponieważ domniemany morderca Barskiej zostaje znaleziony martwy, a wszystkie tropy prowadzą w nieoczekiwanym kierunku.

Ja autorkę polubiłam za to, że nie idzie na łatwiznę, a bardziej tworzy psychologiczny labirynt złudzeń, fałszywych tropów, niejasnych poszlak i traum. Molska wciągnęła mnie w swoją grę i całą historię, która co rusz zmieniała moje nastawienie do bohaterki, a wszystkie zbierane tropy co rusz zmieniały całokształt śledztwa.

?Co do samej bohaterki to polubiłam ją (w przeciwieństwie do tej serialowej), Julia nie jest zimna, czy ukierunkowana na kalkulacje analityczną tworzącą profile psychologiczne, a to z racji tego, że sama żyje niejako na rozdrożu pracy zawodowej i życiowego chaosu, którego nie może zażegać, to wszystko nadaje jej takiego prawdziwego oblicza i zupełnie naturalnych emocji, co przekładało się na mój odbiór.

Mnie Jastrë nie zawiodło i zdecydowanie utrzymało poziom pierwszej części, bo to złożony, naszpicowanymi emocjami thriller, który ma w sobie magnetyzm. Finał jest niezwykle satysfakcjonujący, ale i niepokojący. Są też tutaj dość uniwersalne rozważania o tym jak przeszłość wpływa na teraźniejszość i jak wielkim może być piętnem. Intensywna i emocjonalna historia więc nie wypada nic innego jak polecić.