Radio-aktywna Sabała. Od gadania do pisania

Opowieść o tym jak góralka trafiła do radia. W swojej książce p. Beata pokazuje z jednej strony zaufanie górali do „swojej” reporterki, a z drugiej niechęć i wrogość tychże górali, gdy poruszała ona niewygodne tematy.

Radiowa przygoda zaczyna się spontanicznym angażem, przez naukę zawodu, po profesjonalizm. Szczerość i bezpośredniość p. Beaty i jej reportaży nieraz wpędziła ją w kłopoty. Jednak ogromny dystans do siebie i poczucie humoru pozwalają na zjednywanie sobie ludzi.

.

Książka wzrusza, bawi do łez, ale też pokazuje trudy, z jakimi musiała zmagać się Autorka i jej rodzina. 12 lat poświęcenia się radiu. Bo wiadomo - jak p. Beata w coś się angażuje, to na całego. Skutek? Brak obecności matki w życiu córek i żony.

„Radio- aktywna Sabała” to świetna lektura pokazująca Podhale z nieco innej strony. Czasem trudnej, czasem zabawnej. Polecam szczerze

Kiedy kilka tygodni temu przeglądałam zapowiedzi wydawnictwa Prószyński i S-ka ta książka nie wpadła mi w oko, nawet nie przeczytałam opisu. Zainteresowałam się nią dopiero gdy dostałam propozycję jej przeczytania, a tak naprawdę zaintrygowało mnie jedno słowo - góry.

Do końca szkoły podstawowej chyba każde ferie zimowe spędzałam w górach, i nie było to chodzenie w klapach po krupowkach czy wjeżdżanie wyciągiem na Gubałówkę, choć i to zaliczyłam ale nie w klapkach.

Najpierw noszona "na barana", później zasuwalam sama co kilka minut pytając "długo jescze?", "nie mam już siły!". To były lata '80 i '90.

Stare, skórzane buty turystyczne, ortalionowe ochraniacze na buty, brak bielizny termicznej, ale kazali rodzice to się szło.

Dziś nie odważyła bym się sama chodzić po górach zimą, choć i latam też nie jest łatwo na szlakach. Może to i lepiej, przynajmniej TOPRowcy mają jednego żółtodzioba z głowy.

Ale te widoki, ta przenikliwa cisza i spokój, wiatr, śnieg i skrzypiące drzewa, szyszki, zapach...

To jest to co wspominam, ale przede wszystkim szacunek i pokora. Góry dla mnie są piekną, nieco budzącą lęk potęgą.

Ja tu gadu, gadu a przecież tu o książkę chodzi.

Sabała to podchalanski gawędziarz urodzony w Kościelisku w 1809 roku. Zaś Beata Sabała - Zielińska to podchalańska gawędziarka, bo czymże innym jest gadanie do mikrofonu jak nie gawędzeniem. Książka nie tylko jest biografią reporterki pędzącej za neewsam przedstawiającej kulisy pracy dla rozgłośni radiowej, ale przede wszystkim ciekawym zbiorem informacji i ciekawostek na temat gór oraz ratowników TOPR.

Jest to już drugie wydanie wzbogacone o kilka dodatkowych przemyśleń autorki. To właśnie przez te dodatkowe przemyślenia, moja półka na Legimi zwiększyła objętość.

Często po przeczytaniu książki marzymy jak fajnie by było poznać głównego bohatera, mimo iż jest to postać fikcyjna. Będąc dzieckiem marzyłam by zostać przyjaciółką Ani Shirley, chciałam spotkać Zenka, tego obcego z powieści Ireny Jurgielewiczowej, a nawet marzyłam by być jedyną dziewczyną w gronie chłopców z Placu Broni. Dziś takich marzeń już nie mam, rzadziej bujam w obłokach i mocniej stąpam po ziemi, dlatego postacie fikcyjnie nie robią już na mnie takiego wrażenia. Tu jednak głównym bohaterem nie jest postać fikcyjna, dyć to urodna baba z krwi i kości. (Zaraz mnie jakiś góral opierniczy za kaleczenie języka).

Zetka - Księżna Krzeptówek, to babka z którą prawdopodobnie znazłabym wspólny język.

Kiedy się za coś zabiera, poświęca się temu całkowicie. Cięty język, humor w moim stylu i wszechobecny brak kondycji, to coś co nas łączy. Aż skoda, że ja ceper spod Warszawy bo chętnie wyskoczyła bym z nią na kawę.