Razem, a nawet osobno

"Każdy powinien mieć swoje Honolulu. Dom, kąt albo chociaż jakąś myśl, przy której w razie czego może się ograć."

Dlaczego akurat Honolulu? Tego dowiecie się czytając książkę Basi Kwinty "Razem a nawet osobno".

Opowieść tę poznajemy w dwóch ramach czasowych, współcześnie oraz z perspektywy nastolatków.

Marysia Litwa to mama dwójki dzieci, żona, gospodyni domowa. Spokojne życie przerywa dzwonek do drzwi, za drzwiami stoi on, Janek Wybicki.... i znów namiesza w jej życiu.

Autorka opowiada tę historię wracając do przeszłości. A właśnie przeszłość ma ogromny wpływ na teraźniejszość i życie kobiety.

Czy wybory, których kiedyś dokonała były trafne? Czy dziś też by tak postąpiła? Odpowiedzi tkwią pomiędzy stronami.

Basia Kwinta dała nam historię, z którą wiele z nas może się utożsamiać.

Historię o pierwszej młodzieńczej miłości, trudnych wyborach i ich konsekwencji. Oraz o miejscu, które stało się marzeniem...spełnionym marzeniem.

Dobrze mi się czytało tę historię. Jest napisana w lekki sposób, zaciekawia i zachęca by czytać dalej.

Bohaterowie są różnorodni, wyraziści i ciekawi. Mają swoje wady i zalety ale się ich lubi, właściwie wszystkich. Moją ulubienicą jest Bomba. A kto to taki, dowiecie się jeśli przeczytacie książkę.

Ja miło spędziłam z nią czas i Was też zachęcam, byście po nią sięgnęli.

Jakbym miała określić książkę w trzech słowach to będą to słowa: chałka, pelargonie i Mehofer. „Razem a nawet osobno” jest jak ulubiony kardigan na jesienne dni. Książka pełna humoru, ciepła i codzienności.

Maria Litwa to dziewczyna, która kocha zwykłe rzeczy. Razem z grupą przyjaciół przygotowuje projekt kawiarenki „Honolulu” jako zadanie domowe na zajęcia. Janek Wybicki to chłopak z głową pełną pomysłów. Postanawia wcielić marzenie o „Honolulu” w życie. Razem z Marią tworzą kawiarenkę będąc jeszcze w liceum. Między nimi rodzi się uczucie, ale czy przetrwa ono próbę czasu?

Uwielbiam lekkie pióro autorki. To jej kolejna książka i jest tak samo dobra jak pierwsza. Pełna zabawnych sytuacji, żartu słownego i tego czegoś co sprawia, że książkę ma się ochotę dosłownie przytulić. Nie trzeba dodawać nic więcej tylko ją przeczytać. A i oczywiście czekać na kolejne.

Miałam już niewątpliwą przyjemność przeczytać jedną książkę Pani Barbary Kwinty „Chwała meksykańskim zakonnicom”, która była jej debiutem pisarskim, o której napisałam, że „nie spodziewałam się, że będzie to tak wspaniała lektura, którą niemal pochłonęłam z różnymi odcieniami emocji.” Bardzo podobała mi się tamta historia, sposób prowadzenia fabuły i oryginalny pomysł, więc z zainteresowaniem sięgnęłam po jej drugą powieść, także pod intrygującym tytułem „Razem a nawet osobno”. Tym razem autorka sięgnęła pamięcią do czasów, gdy sama była nastolatką, by w postaci stworzonej opowieści przekazać wszystko to, czym fascynowała się w czasach szkolnych.

Bardzo umiejętnie opisuje licealne życie w niewielkiej miejscowości, nakreśla osobowości poszczególnych postaci, oddając ich młode podejście do życia, entuzjazm, emocje i marzenia. Napisała o tym z delikatnością, lekkością wywołując wiele emocji, od wzruszenia, poprzez smutek, tęsknotę aż po romantyczne drgnienia serca. Robi to z wyczuciem chwili, w której pobrzmiewa tęsknota za minionymi młodzieńczymi latami. To też opowieść o związkach na odległość, trudach samotnego macierzyństwa, ale przede wszystkim o pierwszej miłości, młodzieńczych nadziejach, wyborach i dorastaniu.

Autorka wciąga nas wir wydarzeń zarówno dziejących się w przeszłości bohaterki, jak i w teraźniejszości tworząc w ten sposób klamrową fabułę. Zaczynamy, bowiem poznawać tę historię, gdy Maria jest matką i żoną, po czym środek powieści wypełniają epizody sprzed dziesięciu lat, by następnie ponownie przedstawić dalszy ciąg zdarzeń i podejmowanych decyzji w chwili obecnej. Pokazuje tym samym, że często proza życia niweczy początkową fascynację wrzucając nas w znane schematy społeczne, weryfikuje nasze marzenia, prowadzi nasze drogi nie zawsze tam, gdzie byśmy chcieli.

„Razem a nawet osobno” to powieść, którą od początku czyta się z zainteresowaniem, uśmiechem, ale też czasami z łezką w oku, a każda następna strona nie pozwala oderwać się od lektury. Wraz z nią powracamy do lat szkolnych, gdy dopiero staliśmy u progu dorosłości i patrzyliśmy z nadzieją w przyszłość. Podobnie dzieje się u bohaterów książki, więc razem z nimi przeżywamy ich rozterki doskonale wnikając w ich psychikę i nastroje. Stworzona przez panią Basię Kwintę opowieść jest wprawdzie historią całkowicie fikcyjną, ale zawiera bardzo prawdziwe, życiowe i naturalne sytuacje, dylematy, sprawy i związane z nimi emocje towarzyszące nam w młodzieńczych latach, a które w życiu dorosłym wspominamy z rozrzewnieniem.

Po przeczytaniu mam ochotę powiedzieć tylko jedno- czekam na więcej książek Basi Kwinty.

Wciągająca opowieść o... Nie powiem! Musicie przeczytać i gwarantuję, że pochłoniecie ją w jeden wieczór. Może w jeden dłuuugi wieczór