Riddley Walker

Jeśli można sobie wyobrazic książkę, która zmusza do wysiłku, to ta zdecydowanie się do takich zalicza, to historia wymagająca, czasem nieprzystępna, a jednak mnie zupełnie zahipnotyzowała, począwszy od koncepcji, aż po formę.

Autor opisuje rozpad świata, ale w nieco innej formie, bo oczyma 12 latka i to w nieco zdeformowanym i postapokaliptycznym języku. Początkowo traktowałam to jako dziwność, jednak z czasem się wczułam i weszłam w tę historię, zaczęłam czuć ten język i co ciekawe jak objawienie zrozumiałam, że ten język to nie zabieg a pewien fundament tej historii, pełnej zniekształceń, szczątkowych mitów, ale i reinterpretacji dawnych norm.

Riddley przez bezwzględny świat zostaje rzucony w wir dorosłego życia, przemierza zrujnowana Anglię, spotykając na swojej drodze tabuny osobliwości od wspólnoty, przez nowe formy władzy i wierzenia, które kiedyś były nie do pomyślenia, a jednak zrodziły się z dawnej cywilizacji. Duszą tego wszystkiego nie jest jednak sam wędrówka, a procesy myślowe zachodzące u bohatera, który próbuje powiązać przeszłość z teraźniejszością, by chociaż szczątkowo opanować ten chaos.

Temu wszystkiemu towarzyszy atmosfera brutalna, surowa ale i mistycznie głęboka, bo są tu rytuały, proroctwa i symbolika, do której mam nieustannie słabość, tutaj jednak to wszystko przybiera nieco inną formę, ponieważ pokazuje, że w ludzkiej naturze jest tworzenie znaczeń i wierzeń nawet jestli rodzą się z chaosu i niezrozumienia.

Książka wymaga cierpliwości, skupienia i oddana, a w zasadzie trzeba się w niej zgubić, by móc się odnaleźć. Te poświęcenia jednak zostaną nagrodzone w postaci odkrywaniem świata od podstaw i daje obraz tego co zostaje z człowieka, gdy świat się kończy. Książka pokazuje czy jest możliwe, unikniecie starych błędów, gdy nie pamiętamy, jakie one były.