Rozdzieleni przez los

Po najnowszą powieść Małgorzaty Manelskiej "Rozdzieleni przez los" sięgnęłam głównie ze względu na zapowiadający ogromne emocje opis oraz przyciągającą oko okładkę.

Akcja tej książki rozpoczyna się tuż przed wybuchem II wojny światowej. 1938 rok był dla bohaterów czasem iście sielski, beztroskim. Czasem pierwszych miłości, nieśmiałych obietnic, wielce ambitnych planów na przyszłość.

Maria i Władek nie zdążyli nawet nacieszyć się uczuciem, które ich połączyło. On wyruszył na służbę wojskową jeszcze w 1938 roku, następnie w czasie okupacji znajduje schronienie u niemieckiej bauerki, jednak i tam nie jest tak wspaniale, jak co niektórzy zapowiadali. Dziewczyna to Żydówka i po wybuchu wojny trafia tam, gdzie według Niemców jest miejsce ludzi takich jak ona - do getta. Do ciasnoty, ubóstwa, brudu, zgnilizny, gdzie rozgrywają się akty totalnej dehumanizacji.

Czy młodzi ludzie rozdzieleni przez okrucieństwa wojny, barbarzyńskie zachowania i wydarzenia, będę jeszcze mieli okazję się spotkać? Przecież z getta nie ma drogi ucieczki...

Muszę przyznać, że ta powieść to kawał świetnej roboty. Przeczytałam już naprawdę wiele wspaniałych historii z czasami II wojny światowej w tle, ale Małgorzata Manelska tak umiejętnie, ujmująco gra na emocjach, że i tę powieść przez długi czas będę rozpamiętywać.

Autorka z wrażliwością i szacunkiem oddała ówczesne realia, które przybrała w niesłychane ból i cierpienia, tęsknotę oraz stale doskwierający niepokój. Dramatyczna walka o przetrwanie stała się chlebem powszednim, a każdy kolejny dzień przynosił kolejne troski i niesprawiedliwości. Ta powieść to wymowny obraz ludzkiej determinacji oraz próby walki w obronie najbliższych, a także najbardziej potrzebujących.

Najgorszym, najbardziej rozgrywającym serce akcentem tej powieści jest mordowanie niewinnych, niepotrzebnych w mniemaniu Niemców niepełnosprawnych dzieci i osób starszych. Ciężko to bestialstwo w jakikolwiek sposób objąć rozumem.

To niezwykle angażująca, pozostawiająca trwały ślad w sercu czytelnika historia. Napisana z wrażliwością, żywymi, silnymi emocjami, potrzebna i wartościowa powieść. Mocno polecam!

„Woja rozdziela, ale nadzieja nigdy nie gaśnie” .Wierzycie w przeznaczenie? W to, że gdzieś w gwiazdach jest nam zapisana przyszłość, a zwłaszcza ta druga połówka? I że jeśli jest nam ona pisana, ta wspólna droga, to choćby na końcu świata, ale będzie nam dane się odnaleźć? .Ja w to wierzę i to bardzo ? A przed taką próbą wiary i to w bardzo ciężkich czasach, bo okresie II wojny światowej, stanęli bohaterowie powieści autorstwa Małgorzaty Manelskiej „Rozdzieleni przez los”. .Jak już wspomniałam powyżej, zdarzenia rozgrywają się w czasie okupacji niemieckiej podczas II wojny światowej, co skutkuje rozdzieleniem losów Marii - córki żydowskich krawców, i Władka - syna polskiego policjanta. Chłopak w wyniku kapitulacji polskiej armii, zostaje wywieziony na roboty przymusowe, zaś Marysia będzie starała się z całych sił przetrwać, najpierw za murami getta, a później, ukrywając się po różnych miejscach. Będzie to dla niej o tyle trudniejsze, że będzie miała dla kogo żyć - córeczki, która zrodziła się z miłości jej i Władka. Czy jej śmierci uda? Czy młodym uda się spotkać? I jak potoczy się życie ich rodzin, dotkniętych każdej w najbardziej okrutny sposób podczas tych ciężkich czasów? .Jakże to była ciekawa historia! Mimo iż to kolejna z wielu wojennych, którą miałam przyjemność poznać, to jednak wyryła się w mojej pamięci. Ludzkie tragedie, które zostały w niej opisane, zostawiły po sobie ślad. Zwłaszcza historia Michaliny, młodszej siostry Władka. Niedowierzanie, które mi towarzyszyło podczas jej poznawania, nie ustąpiło - wręcz przeciwnie! Dalej nie jestem w stanie pojąć tego okrucieństwa i bezduszności okupanta. .#rozdzieleniprzezlos to niezwykle przejmująca, pełna bólu, straty i cierpienia powieść o tym, jak to człowiek człowiekowi zgotował piekło na ziemi.

Lata 1938-1945, Maków Mazowiecki, Władysław wkrótce musi iść do wojska, jednak przed wyjazdem wyznaje miłość Marysi. Sytuacja polityczna robi się coraz bardziej niepewna. W Polsce zauważalny staje się wzrost agresji wobec narodowości żydowskiej. Nie każdy jednak ulega propagandzie i mowie nienawiści,ale każdy martwi się o jutro. Czy wojna, która pochłonie miliony istnień pozwoli na przetrwanie miłości Polaka do Żydówki? Czy obojgu będzie dane się jeszcze spotkać, tutaj na tej ziemi?

Ta książka boli. Od pierwszych kartek wyczuwa się w niej smutek. Wojna, ta straszna machina napędzana przez mniejsze jednostki, najczęściej schowane w zaciszu domu, bezpieczne jest najgorszym "wynalazkiem" ludzkości. Wojna to potwór pochłaniający niewinnych.

W powieści poruszony zostaje nie tylko temat eskalacji i eksterminacji Żydów. Jeden człowiek wymyślił sobie świat idealny, bez wad, rasę nadludzi panujących nad maluczkimi. W sposób sprytny i perfidny, wykorzystujący ludzką chęć pomocy najbliższym, dając nadzieję na wyleczenie, pozbył się osób niepełnosprawnych i chorych.

Ból rodziców jaki przebija się w tej powieści dotknął mnie do głębi. Autorka pokazała wszystkie ofiary tej bezsensownej wojny, nie jedynie te o których czytamy najczęściej.

To nie TYLKO historia o miłości, ale to AŻ historia o woli przetrwania, o ciągłej wierze, że kiedyś to się skończy, kiedyś będzie lepiej, kiedyś będzie można wyjść na świat i bez schylonej głowy i strachu spojrzeć na innych.

Piękna, poruszająca, napisana w doskonały sposób, nie odkładalna i powtórzę, pełna rodzicielskiego bólu. Czytajcie, jeśli tylko preferujecie literaturę wojenną, myślę,że się Wam spodoba i poruszy najczulsze struny Waszych serc.

To było moje pierwsze spotkanie z Małgorzatą Manelską, i już wiem, że nie ostatnie! Sięgnęłam po „Rozdzieleni przez los” przede wszystkim dlatego, że kocham powieści osadzone w czasach II wojny światowej. Uwielbiam przenosić się w tamte dni i ta książka idealnie trafiła w mój klimat. Historia mnie wciągnęła, i bardzo przyjemnie mi się przy niej zrelaksowałam po ciężkich kryminałach.

Akcja dzieje się w Makowie Mazowieckim w latach 1938–1945. Główna bohaterka, Maria, to córka żydowskich krawców, a jej ukochany Władek syn policjanta. Marzą o wspólnej przyszłości, ale wojna brutalnie ich rozdziela. Władek trafia na roboty przymusowe, natomiast Maria, ciężarna, staje w obliczu piekła getta. Każdy dzień to dramatyczna walka o przetrwanie. Kolejne decyzje, które podejmuje matka Marii i rodzina Przybyszewskich (zwłaszcza ich niepełnosprawna córka),dosłownie zmieniają losy wszystkich.

Co w książce zyskało moje serce?

Siła nadziei, która mimo okrucieństwa i tragedii wojny, bohaterowie nie poddają się, trzymają się wiary, że los może ponownie ich połączyć.

Emocjonalne portrety postaci zarówno Maria, jak i Władek są niezwykle żywi, autentyczni. Czuć, jak tętnią emocjami, strachem, miłością.

Szczere i poruszające sceny sceny getta, decyzje matek, dramat rodzin rozdzielających się pod presją historii, to wszystko porusza głęboko.

Wątek romantyczny utkany w trudnej rzeczywistości autorka nie rozmywa uczucia, nie idzie w tani sentymentalizm, ale pokazuje miłość jako potężną siłę przetrwania.

Czytając, pytasz siebie: Czy Maria i Władek odnajdą się po latach rozłąki? Co się stanie z dzieckiem Marii? Jakie tajemnice skrywa rodzina Przybyszewskich? To pytania, które długo nie dają spokoju i zachęcają do dalszej lektury.

Najbardziej podobało mi się to, że Manelska stworzyła opowieść niezwykle zrównoważoną. To nie wyłącznie miłość, ale także brutalna rzeczywistość II wojny światowej widziana oczyma zwykłych ludzi. To właśnie ta szczerość w przedstawieniu trudnych wyborów, zarówno moralnych, jak i fizycznych sprawiła, że lektura była dla mnie jednocześnie poruszająca i jakby terapeutyczna.

Komu polecam tę książkę?

Miłośnikom literatury obyczajowej z mocnym historycznym akcentem.

Osobom, które doceniają dobrze nakreślone postaci i emocje, zwłaszcza uczucie w czasach kryzysu.

Czytelnikom szukającym książki, przy której można odpocząć, ale też się wzruszyć i zmusić do refleksji.

„Rozdzieleni przez los” to piękna, wzruszająca i mądrze opowiedziana historia o miłości i nadziei, spleciona z ciężarem wojny. Polecam z całego serca, bo to książka, która zostaje w pamięci na długo.

Autorka snuje niezwykłą opowieść o ludziach, którym przyszło żyć w cieniu wojny. Polecam bardzo!

Rodzinne wspomnienie stało się kanwą kolejnej powieści Małgorzaty Manelskiej pod tytułem „Rozdzieleni przez los”. Jednym z wątków w powieści jest historia kalekiej dziewczynki zamordowanej wraz z około 500 innymi chorymi i kalekimi osobami przez Niemców 12 lutego 1940 roku na Wąskim Lesie pod Sewerynowem w okolicach Makowa Mazowieckiego. I choć w powieści jest wiele poruszających wojennych dramatów, to ten wywarł na mnie największe wrażenie.

Niewielki, bo liczący około 7 tysięcy mieszkańców, z czego blisko połowę stanowią Żydzi, Maków Mazowiecki i jego okolice, jest głównym miejscem rozgrywających się na kartach powieści wydarzeń. Czas akcji to lata 1938-1945. Głównym motywem powieści jest miłość między dwojgiem młodych ludzi Polakiem Władkiem Przybyszewskim i Żydówką Marią Chajtówną. Ich plany wspólnego życia roztrzaskały spadające we wrześniu 1939 roku bomby, a niemiecka okupacja rozdzieliła ich na długie lata. Każde z nich przeżywało wojenne dramaty osobno. On jako przymusowy robotnik w gospodarstwie rolnym w Prusach Wschodnich, ona długi czas w Makowie Mazowieckim, a potem jako uciekinierka z getta ukrywając się w różnych miejscach. Drugoplanowymi bohaterami powieści są pozostali członkowie obu rodzin. Poprzez opowiadaną historię pisarka pokazuje nam życie ludności cywilnej pod niemiecką okupacją w niewielkiej społeczności lokalnej. W międzywojennej Polsce Żydzi stanowi 10 % ludności, ale w wielu miastach, jak w opisywanym Makowie, ich odsetek był wyższy. W związku z tym działania nazistów wobec tej nacji na tym obszarze były bardzo widoczne, co widzimy także w powieści.

Historia snuje się niespiesznie, bardzo realistycznie ukazując ludzkie dramaty związane z tamtym czasem. Razem z bohaterami przeżywamy towarzyszące im codziennie niepewność, strach o życie swoje i bliskich, tęsknotę, ból, śmierć najbliższych. Pojawiają się typowe dla wojennego czasu dylematy moralne i trudne wybory. Okupacja była dla wielu ludzi czasem próby ich człowieczeństwa, nierzadko stawiając ich przez trudnymi wyborami. Ten okres obnażył w ludziach wiele cech charakteru, pokazał jacy są naprawdę, jak bardzo są ludźmi. Widać to na przykład w sposobie traktowania Władka przez członków rodziny Mazurków, u których mężczyzna pracował. A także w stosunku Polaków do Żydów podczas ich szykanowania, funkcjonowania getta czy ukrywania się Marii.

Bohaterowie powieści są starannie wykreowani, z dbałością o odtworzenie wyglądu zewnętrznego, cech charakteru i zachowania. Ich przeżycia i emocje są ukazane z empatią i realizmem. Ponieważ książka jest obszerna i liczy ponad 500 stron mamy czas zżyć się z rodziną Przybyszewskich i Chajatów. Wszyscy stają się dla nas kimś bliskim i realnym, zapadającym w pamięć. Moją sympatię wzbudziła główna bohaterka i jej siostra, które stają przed licznymi wyzwaniami testującymi ich siłę wewnętrzną, odwagę i hart ducha. Wiele osób w ich sytuacji złamałoby się, ale one wyszły z tych prób zwycięsko i przetrwały wiele bardzo ciężkich, dramatycznych chwil. Ogromną rolę w powieści odgrywa motyw miłości, romantyczne uczucie między dwojgiem ludzi, która pozwoliło głównym bohaterom przetrwać najtrudniejsze chwile i wzmacniało w chwilach słabości i zwątpienia. Bardzo pięknie autorka pokazała także wątek matczynej miłości widoczny w poświeceniu się Estery Chajat czy Sary Berkowicz, a także w bólu Zofii Przybyszewskiej po starcie córki.

Czytanie zaangażowało mnie emocjonalnie. Książkę czytałam ze wzruszeniem śledząc losy bohaterów, chwilami drżąc o ich życie. Powieść obfituje w wiele głęboko emocjonalnych i wzruszających wątków, jej akcja pełna jest osobistych dramatów w obu rodzinach, chwil grozy i napięcia, kiedy ważą się ich losy. Bardzo empatycznie, realistycznie i z wrażliwością pokazane zostały epizody depresji, kiedy rozpadł się świat Estery Chajat czy Zofii Przybyszewskiej. Zakończenie, kiedy spotykamy naszych bohaterów po wielu latach jest pięknym domknięciem opowiadanej historii i pokazuje nam jak potoczyły się ich powojenne losy.

Pisarka pisze ładną, staranną polszczyzną dbając zachowanie realiów czasu i miejsc. Plastycznie odtworzone obrazy rzeczywistości w jakich przyszło im żyć z łatwością przenoszą nas w opisywany przez autorkę czas i miejsce. Narracja prowadzona jest w trzeciej osobie, naprzemiennie i chronologicznie ukazuje życie wszystkich postaci powieści.

Mimo, że motyw wojny jest częstym tematem poruszanym w literaturze za każdym razem udaje się autorom odnaleźć taki obszar, który mnie osobiście wyda się ciekawy i zaangażuje emocjonalnie. Może dlatego, że prawie w każdej rodzinie pozostało wspomnienie jakiejś straty, a każde miasto i miasteczko ma swoją bolesną, często tragiczną historię z nią związaną. Książki są hołdem pamięci ofiar danego miejsca. Także w „Rozdzielonych przez los” autorka przypomina czytelnikom o konkretnym wydarzeniu historycznym związanym z okresem okupacji niemieckiej. Ale także pokazuje różne postawy ludzi, wobec tego, co działo się podczas wojny szczególnie jeśli chodzi o eksterminację Żydów w naszym kraju. Przez wiele lat przedstawiciele obu narodów żyli w Polsce obok siebie, ale polityka antysemicka nazistów wyzwoliła w Polakach różne zachowania. Rodzi się refleksja dotycząca tego jak łatwo podsycić antagonizmy narodowościowe. Literatura z motywem wojny zwraca uwagę na dwoistość ludzkiej natury. Dobre czasy wyzwalają w ludziach dobro, złe mogą ujawnić mroczne strony.

Jeśli jesteście gotowi na kolejną książkę opisująca okres II wojny światowej, to polecam „Rozdzielonych przez los”, bo znajdziecie tu dobrze napisaną, ciekawą historię, która zaangażuje was emocjonalnie i zostawi z słodko-gorzką refleksją o tamtych czasach i ludzkiej naturze, ale też pokaże, jak ogromną siłę niesie ze sobą prawdziwa miłość.

"Rozdzieleni przez los" to poruszająca powieść historyczna, która przenosi czytelnika w czasy II wojny światowej, ukazując dramatyczne losy zwykłych ludzi uwikłanych w machinę historii. Autorka, Małgorzata Manelska, snuje opowieść o miłości, stracie i nadziei, która mimo wojennego okrucieństwa nie gaśnie.

Akcja rozgrywa się w Makowie Mazowieckim w latach 1938–1945. Maria Chajat, córka żydowskich krawców i Władek Przybyszewski, syn polskiego policjanta, marzą o wspólnym życiu. Ich plany burzy wybuch wojny. Władek trafia na roboty przymusowe do Prus Wschodnich, a ciężarna Maria zostaje zamknięta w getcie. Walka o przetrwanie staje się codziennością, a decyzje podejmowane w obliczu zagłady takie jak desperacka próba ocalenia dziecka przez matkę Marii na zawsze zmieniają losy rodzin. Równolegle autorka przedstawia tragedię rodziny Przybyszewskich, gdzie jedenastoletnia, niepełnosprawna Michalina zostaje uprowadzona przez Niemców pod pretekstem leczenia. Małgorzata

Manelska kreuje postaci, które zapadają w pamięć dzięki swojemu autentyzmowi. Maria i Władek to nie tylko symbole ofiar wojny, ale ludzie z krwi i kości, targani strachem, tęsknotą i miłością. Czytelnik towarzyszy im w momentach nadziei jak i upadków, co sprawia, że ich historie stają się osobiste. Autorka operuje przystępnym językiem. Opisy getta, codziennego głodu i strachu, a także subtelne sceny miłosne, oddziałują na wyobraźnię.

"Rozdzieleni przez los" to literatura, która nie tylko opowiada historię, ale też skłania do refleksji nad ludzką naturą. Małgorzata Manelska udowadnia, że wojna to nie tylko front, ale także miliony osobistych tragedii. Jej powieść łączy w sobie wartość historyczną z głębią psychologiczną, co czyni ją lekturą obowiązkową dla miłośników gatunku.

Polecam tym, którzy cenią historie oparte na autentycznych emocjach, lubią powieści wojenne z wątkami miłosnymi i poszukują książek, które nie tylko poruszają, ale i uczą współczucia. „Rozdzieleni przez los” przypomina, że nawet w najciemniejszych czasach iskra nadziei może przetrwać.

Moja ocena:9/10

Czytajcie! Zdecydowanie polecam!

BRUNETTE BOOKS

W literaturze najbardziej poruszają mnie krzywda dzieci i wojna – ale nie ta z bitewnych raportów czy frontowych relacji. Najbardziej wstrząsająca jest ta, która wdziera się w życie zwykłych ludzi. Cicho. Bez pytania. Odbierając im poczucie bezpieczeństwa, dom, najbliższych, życie.

To właśnie tę twarz wojny pokazuje Małgorzata Manelska w dzisiejszej premierze „Rozdzieleni przez los” i czyni to z przejmującą wrażliwością.

Autorka otwiera drzwi do świata, który istniał naprawdę. Świata pełnego miłości, tęsknoty, strachu i niewyobrażalnych strat. Przenosi nas do Makowa Mazowieckiego w czas przedwojnia i wojennej zawieruchy i tka opowieść o ludziach, o sercach, które biły mimo wszystko.

Od pierwszych stron czułam ściskanie w gardle gdy porzucone na leśnej drodze dziecięcy bucik i różaniec krzyczały nieuchronnością zdarzeń, unoszącą się nad tą historią jak cichy cień. A może przez piękno zwyczajnych chwil, które zostaną brutalnie przerwane przez wojnę? Cokolwiek to było, porwało mnie całkowicie.

Autorka ma niesamowity dar. Pisze językiem przystępnym, ale głęboko poruszającym. Nie krzyczy, nie dramatyzuje, a jednak każde zdanie niesie ciężar emocji. To proza czuła i prawdziwa. Subtelna, a jednocześnie dojmująca. Gdy czytałam o dwojgu młodych ludzi zakochanych w sobie mimo dzielącej ich przepaści społecznej i religijnej, serce drżało mi z obawy, czy los pozwoli im być razem, mimo że zrobił wszystko, by ich rozdzielić.

Autorka snuje historię dwóch rodzin – polskiej i żydowskiej – z empatią i wrażliwością. Tworzy bohaterów z krwi i kości, którym kibicujemy, których losy przeżywamy jak własne. Uświadamia, jak wiele może znieść człowiek i jak długo może nieść w sobie nadzieję, nawet wtedy, gdy wszystko wokół szepcze, by się poddać.

Szczególnie poruszył mnie wątek eksterminacji osób chorych, których nazistowski system uznał za „zbędnych”, „kosztownych”, „nieprzydatnych”. To zbrodnia cicha, często pomijana, a przecież niewyobrażalnie okrutna. Ten fragment książki był jak cios prosto w duszę. Równie mocno wstrząsa los ludzi zamkniętych w makowskim getcie, zastraszanych, pozbawianych godności, głodnych, brudnych i przemarzniętych, którzy każdego dnia tracili cząstkę nadziei i samych siebie.

„Rozdzieleni przez los” to książka, która zostawia ślad. Delikatny, ale niezmazywalny. Podobnie jak wyryte na korze starego kasztanowca inicjały, świadectwa miłości silniejszej niż wojna. To powieść nie tylko o wojnie, ale przede wszystkim o miłości, pamięci i odwadze bycia człowiekiem, gdy człowieczeństwo wystawiane jest na największą próbę. To też historia, która budzi wdzięczność, że żyjemy w innych czasach i przypomina, że pokój, empatia i pamięć nie są czymś oczywistym.