Ryby

Lucy zatraca się w miłości do mężczyzn. Po zerwaniu z wieloletnim partnerem odkrywa, że znowu zaczyna do niego czuć więcej niż niechęć i znużenie. Wpada w sidła obsesji i depresji, jej myśli nieustannie się nakręcają i przestaje poprawnie funkcjonować w społeczeństwie. Chodzi na randki, za każdym razem zależy jej na byciu kochaną czy pożądaną, a zakończenie każdej płytkie relacji boli jak koniec tych poważnych. Nadinterpretuje czułe słowa i ignoruje nieprzyjemne gesty. Ujawnia schemat zatraca siebie na rzecz niestabilnych relacji, odczuwania wszystkiego zbyt intensywnie, niemożności do funkcjonowania bez obiektu zainteresowania. W terapii grupowej nie widzi dla siebie przyszłości, bo wierzy, że z odstawieniem od uzależnienia (rzekomej miłości) nie da się żyć, a powoduje to, że tylko coraz bardziej się zatraca. Kocha kochanie, nie mężczyzn. Źródeł jej zachowań można szukać w dzieciństwie, jakie spędziła pod znakiem straty, ale nawet wiedza o tym, nie daje rozwiązań problemów. Dlatego Lucy się miota, patologicznie kłamie i zaniedbuje swoje obowiązki.

I tutaj pojawia się przestrzeń dla Theo i Lucy. To tam wkrada się surrealizm oraz przewrotny humor, a wszystko po to, by ukazać mechanizmy, według których kobieta żyje. Jest on personifikacją tego, czego wydaje się jej, że pragnie, choć wcale go nie potrzebuje. Angażuje się jednak w tę relacją z pełną mocą, ignorując konsekwencje swoich kolejnych decyzji.

Takiego oderwania od rzeczywistości się nie spodziewałam. Nie przypuszczałam też, że Melissa Broder aż tak postawi na nieprzyjemną barwność seksualności, sensualności i toksycznych uczuć. Odbija to obraz wyolbrzymionych emocji, a czytelnika jednocześnie odpycha i przyciąga. Jest ekstremalnie dziwnie, więc to nie proza dla każdego, ale po poznaniu powieści w całości — biję brawa dla odbicia stanów psychicznych bohaterki. To taka książka, gdzie zdradzenie choć trochę więcej z treści, psuje zabawę, więc trudno mi należycie opisać jej zawartość, ale to naprawdę niesztampowe podejście do tematu wchodzenia w niezdrowe relacje (szczególnie z samym sobą).

przekł. Kaja Gucio

Lucy rzuca wieloletniego chłopaka i wyjeżdża do Venice Beach, by zająć się ukochanym jamnikiem siostry i być może dokończyć doktorat. Zamiast pisać, wsiąka w kalifornijski styl życia. Zapisuje się na terapię grupową dla kobiet uzależnionych od związków, przegrywek, które w jej oczach zasługują wyłącznie na kpinę lub litość. W nocy, w równoległej przestrzeni na styku lądu i oceanu, romansuje z nieśmiałym pływakiem, tak samo jak ona znawcą greckich mitów.

Każdy czytelnik zrozumie „Ryby” inaczej i co innego z lektury wyniesie. Jednych, jak mnie, zachwyci, innych wręcz obrzydzi. Książka zdecydowanie nie należy do najłatwiejszych pozycji, ponieważ porusza wiele ważnych, delikatnych tematów w mocny sposób. Wiele w niej seksu, brudu i zamieszania. Dzięki temu, że autorka po mistrzowsku operuje słowem, książka angażuje wszystkie zmysły, wiele scen zostaje w głowie. „Ryby” to trudna, mozolna, wspaniała, ale niejednoznaczna powieść. Niejednoznaczna pod każdym względem. Niejednoznaczna, bo i bohaterka jest taka – trudno ją zaszufladkować, jednoznacznie ocenić i zrozumieć.

Książka przepełniona jest bólem i cierpieniem Lucy oraz próbą odpowiedzi na pytania, które przed sobą stawia. Jest to mocny obraz kobiety, który może nie każdemu przypaść do gustu. Według mnie jest to bardzo dobra lektura, do której trzeba podejść z dystansem i ogromnym zrozumieniem. Książka może nas wiele nauczyć. Według mnie jest godna polecenia. Jeśli nie czytaliście poprzedniej książki autorki, to również bardzo mocno ją polecam. Wierzcie mi, warto zmierzyć się z tą książką, jeżeli szukacie czegoś niebanalnego, doskonale nakreślonego, ambitnego.