Samotnia

Czasem, gdy jestem chora tak, że bez zwolnienia lekarskiego i leżenia w łóżku się nie obywa, mam czas na niepotrzebne i dołujące rozmyślania. Sama łapię się na tym, że zastanawiam się, jakiego zmysłu bym nie żałowała, gdyby stało mi się coś koszmarnego. Doszłam do wniosku, że mogłabym stracić zmysł węchu, smaku i mogłabym jako tako funkcjonować, ale myśl o utracie wzroku mnie przeraża. Dla mnie byłby to istny koszmar. Zupełnie jak dla bohatera najnowszej powieści kryminalnej autorstwa Anny Kańtoch.

Autor poczytnych kryminałów Leon Cichy znajduje się nagle w szpitalu. Ktoś go potrącił i odjechał z miejsca zdarzenia. Szkody na zdrowiu okazały się nieodwracalne. Stracił wzrok. Jakby mało nieszczęść go spotkało, powoli nabiera pewności, że kobieta, która podaje się za jego drugą żonę, wcale nią nie jest. Nikt z bliskiej rodziny nie zdążył jej jeszcze poznać, ponieważ ożenił się spontanicznie podczas wyjazdu do Włoch. Nikt więc nie jest w stanie zaprzeczyć lub potwierdzić jego przypuszczenia. Wokół niewidomego mężczyzny zaczynają się dziać dziwne i tajemnicze rzeczy. Całkowicie zależny od innych osób Leon powoli traci wiarę w swój stabilny stan psychiczny. Nie pomaga mu w tym też miejsce zamieszkania położone z dala od ludzkich siedzib. Nie na darmo swój dom nazwał Samotnią. Kiedyś to miejsce jawiło mu się rajem na ziemi, teraz może być jego największym przekleństwem.

Autorce udało się stworzyć rewelacyjny klimat. Pełen poczucia niepokoju, niepewności, sprzecznych ze sobą domysłów, bezradności, oszołomienia, uczucia spadania w otchłań lub w objęcia paranoi, obezwładniającego przerażenia. Wrażenia podczas lektury były zwielokrotnione za sprawą narracji pierwszoosobowej, która według mnie w tym przypadku bardzo dobrze się sprawdziła. Samotnia to świetny thriller psychologiczny, który wciąga, trochę przeraża i błyskawicznie leci przy nim czas. Osnucie fabuły wokół tematu izolacji wyszło ciekawie i dawało do myślenia. Mimo iż można było wyczuć, jak wygląda prawda i co się dzieje wokół pisarza, to do samego końca zostawała nutka niepewności. Fani Anny Kańtoch powinni być zadowoleni z lektury. Mnie w nowej odsłonie bardzo się podoba.

„To prawdopodobnie jeden z najgorszych koszmarów osób niewidzących – w twojej bezpiecznej, oswojonej przestrzeni nagle znajduje się ktoś, kto stanowi zagrożenie. Wyczuwasz go, ale nie widzisz, za to wiesz, że on doskonale widzi ciebie”.

To nie jest moje pierwsze spotkanie z autorką. Miałam okazję czytać serię o Krystynie Lesińskiej. Muszę nadrobić jeszcze trzeci tom. Ten cykl jest genialny. Gdy dostałam propozycję recenzji najnowszej książki pisarki nie zastanawiałam się długo. Już sam tytuł "Samotnia" brzmiał intrygująco.

Leon Cichy jest autorem poczytnych kryminałów. Jednak gdy żona się z nim rozwodzi postanowił wyjechać i zrobić sobie od wszystkiego urlop. We Włoszech poznaję Julię. Idąc na fali wakacyjnych emocji spontanicznie bierze z nią ślub. Po powrocie do Polski Leon ulega wypadkowi w którym praktycznie traci wzrok. Musi nauczyć się żyć w nowej rzeczywistości, jednak cały czas ma poczucie, że coś jest nie tak. Czy jego żona jest naprawdę tą którą poznał we Włoszech? Coraz więcej intryg i zagadek z przeszłości wychodzi na jaw. Jak to się skończy?

Książkę postanowiłam wysłuchać w audiobooku. I pozornie był to dobry pomysł gdyż bohater z racji tego, że stracił wzrok nagrywa wszystko na dyktafon. Wysłuchując tego powinnam bardziej wciągnąć się w fabułę. Czy tak się stało? I tak i nie. Do samego głosu lektora dołożono inne odgłosy które występowały w tekście. Szum wiatru, odgłos kroków czy dzwoniącego telefonu. Dodatkowo był podkład muzyczny który pewnie miał potęgować napięcie. Jednak mnie te odgłosy denerwowały i odciągały od samej fabuły. Często były dość przerysowane. No ale skupmy się na samej historii. Autorka miała bardzo wysoko postawioną poprzeczkę. I niestety nie znalazłam w tej książce tego co szukałam. Nawet rozwiązanie zagadki mnie nie usatysfakcjonowało. Za dużo tu było przemyśleń, gdybań, analiz głównego bohatera. Miałam czasami wrażenie, że wałkował ciągle to samo. Ta historia mnie nużyła. Liczyłam na dobre zakończenie a tak naprawdę przeszło tutaj bez echa. Choć się go nie domyślałam to jednak uważam, że autorka nie wykorzystała potencjału historii. Podsumowując, to nie była zła książka, ale znając inne powieści pisarki wymagam od niej więcej. I z chęcią sięgnę po kolejną, bo wiem, że może być lepiej.

To nie jest moje pierwsze spotkanie z autorką. Miałam okazję czytać serię o Krystynie Lesińskiej. Muszę nadrobić jeszcze trzeci tom. Ten cykl jest genialny. Gdy dostałam propozycję recenzji najnowszej książki pisarki nie zastanawiałam się długo. Już sam tytuł "Samotnia" brzmiał intrygująco.

Leon Cichy jest autorem poczytnych kryminałów. Jednak gdy żona się z nim rozwodzi postanowił wyjechać i zrobić sobie od wszystkiego urlop. We Włoszech poznaję Julię. Idąc na fali wakacyjnych emocji spontanicznie bierze z nią ślub. Po powrocie do Polski Leon ulega wypadkowi w którym praktycznie traci wzrok. Musi nauczyć się żyć w nowej rzeczywistości, jednak cały czas ma poczucie, że coś jest nie tak. Czy jego żona jest naprawdę tą którą poznał we Włoszech? Coraz więcej intryg i zagadek z przeszłości wychodzi na jaw. Jak to się skończy?

Książkę postanowiłam wysłuchać w audiobooku. I pozornie był to dobry pomysł gdyż bohater z racji tego, że stracił wzrok nagrywa wszystko na dyktafon. Wysłuchując tego powinnam bardziej wciągnąć się w fabułę. Czy tak się stało? I tak i nie. Do samego głosu lektora dołożono inne odgłosy które występowały w tekście. Szum wiatru, odgłos kroków czy dzwoniącego telefonu. Dodatkowo był podkład muzyczny który pewnie miał potęgować napięcie. Jednak mnie te odgłosy denerwowały i odciągały od samej fabuły. Często były dość przerysowane. No ale skupmy się na samej historii. Autorka miała bardzo wysoko postawioną poprzeczkę. I niestety nie znalazłam w tej książce tego co szukałam. Nawet rozwiązanie zagadki mnie nie usatysfakcjonowało. Za dużo tu było przemyśleń, gdybań, analiz głównego bohatera. Miałam czasami wrażenie, że wałkował ciągle to samo. Ta historia mnie nużyła. Liczyłam na dobre zakończenie a tak naprawdę przeszło tutaj bez echa. Choć się go nie domyślałam to jednak uważam, że autorka nie wykorzystała potencjału historii. Podsumowując, to nie była zła książka, ale znając inne powieści pisarki wymagam od niej więcej. I z chęcią sięgnę po kolejną, bo wiem, że może być lepiej.

Zamknijcie oczy. Czujecie się bezpiecznie w ciemności, która zapadła, czy może w Wasze myśli wkradł się pewien niepokój?

A jak byście się czuli, gdyby tak wyglądało teraz Wasze życie? Gdybyście musieli nauczyć się funkcjonować w ciemności, akceptować własne ograniczenia i uzależnienie od innych w sprawach, które dotychczas wydawały się oczywiste?

Tak okrutnie potraktowany został przez los Leon Cichy, autor kryminałów i bohater najnowszego thrillera psychologicznego Anny Kańtoch. Jego życie odmienił wypadek samochodowy, w wyniku którego utracił wzrok i dotychczasowe życie. Czy prócz tego traci także rozum, czy rzeczywiście kobieta, która podaje się za jego żonę tak naprawdę nią nie jest? Czy pisarska wyobraźnia w tym przypadku okaże się dla niego przekleństwem?

Autorka wprowadza nas nie tylko w emocje osoby, która uczy się świata na nowo, ale przede wszystkim w zawiłą i niepokojącą spiralę zdarzeń, które świadczą o tym, że podejrzenia Leona mogą być uzasadnione. Tylko komu z otoczenia może zaufać, skoro nie ufa samemu sobie? Skoro nie potrafi odróżnić prawdy czy przebłysków z przeszłości od fragmentów pisanych przez niego książek?

Anna Kańtoch znakomicie oddała duszną atmosferę zacieśniającą się wokół głównego bohatera. Atmosferę wypełnioną podejrzeniami, domysłami i w końcu zbrodnią. Dzięki nagraniom będącym formą notatek Leona jego perspektywę odczuwamy niemal wszystkimi zmysłami. Niemal, bo i u czytelnika zamiast wzroku włącza się wyobraźnia, wyostrza zmysł słuchu, węchu, dotyku i smaku. Czy uda mu się odnaleźć prawdę pomimo otaczających go ciemności?

Tytuł „Samotnia” nie odnosi się jedynie do leżącego nieco na uboczu domu głównego bohatera, ale przede wszystkim do izolacji narzuconej mu przez stan zdrowia. Do samotności, którą odczuwa pozostając w mroku, gdy inni widzą światło. Do niezrozumienia, gdy mówi o swoich podejrzeniach, a inni myślą, że utracił rozum.

Część książki przeczytałam, część wysłuchałam w formie audiobooka i było to równie mocne przeżycie. Szczególnie dźwięki towarzyszące słowom lektora wzmacniały przekaz. Wystarczyło zamknąć oczy i wczuć się w emocje bohatera. To najlepsza powieść Autorki, z tych, które dotychczas czytałam.

Anna Kańtoch pisze świetne książki, które czyta się jednym tchem. Wcześniej czytelnikom dała się poznać jako autorka literatury fantastycznej i gdyby nie zaczęła pisać powieści kryminalnych, to zapewne nie miałabym, okazji się przekonać jak dobre historie Anna Kańtoch tworzy. Moja przygoda z książkami autorki rozpoczęła się od przeczytania Łaski”

Teraz znalazłam podobny klimat w najnowszej powieści autorki „Samotnia”, chociaż sama historia jest zupełnie inna, to jest równie ciekawa, klimatyczna, a napięcie stopniowo rośnie. Fabuła tej niesamowicie dobrej książki, oparta jest na klaustrofobicznym odosobnieniu głównego bohatera, który z powodu swojego kalectwa nie może opuścić samodzielnie domu. Anna Kańtoch bardzo plastycznie z wielką dbałością o szczegóły nakreśliła portret psychologiczny głównego bohatera, nie zapominając przy tym o całej plejadzie postaci, które Leon pamięta sprzed wypadku, a teraz zaczyna podejrzewać, że z jakiegoś powodu wszyscy się zmówili przeciwko niemu. Anna Kańtoch mistrzowsko myli tropy, łączy bieżące wątki ze wspomnieniami głównego bohatera sprzed lat, tworząc niesamowitą atmosferę.

Moim zdaniem „Samotnia” to niesamowicie dobry thriller, świetnie skonstruowana historia, w której Leon Cichy opowiada o swoim życiu, zanim z poczytnego pisarza kryminałów, stał się kaleką. Potrącony przez samochód ledwo uszedł z życiem, a na skutek wypadku stracił prawie zupełnie wzrok i częściowo pamięć. Gdy odzyskuje przytomność w szpitalu, przy jego łóżku czuwa druga żona Julia, jednak problem tkwi w tym, że Leon nie tak ją zapamiętał. Wydaje mu się, że kobieta podająca się za jego żonę w ogóle jej nie przypomina.

Autorka zbudowała intrygę thrillera na motywie izolacji i odosobnienia. Przedstawia świat widziany, a właściwie odczuwany przez Leona. Czytelnik uczestniczy w tym świecie i jest coraz bardziej skołowany, podobnie jak bohater. Ciąg dziwnych przypadków i brak ich logicznego wyjaśnienia wydają się nie mieć końca. Leon Cichy dochodzi w końcu do wniosku, że w wypadku stracił nie tylko wzrok, ale i rozum. Zdecydowanie w tym thrillerze wszystko robi wrażenie. Nieustanna niepewność Leona, miejsce jego pobytu, wydarzenia, których nie da się wytłumaczyć, do pewnego momentu nic nie jest oczywiste. Bohater rozważa, czy może jest coś w jego przeszłości, co spowodowało ten ciąg niewytłumaczalnych zdarzeń. Nie potrafi jednak skojarzyć nic, co mogłoby sprowokować kogoś do takich działań. Uważa, że był miłym dzieciakiem i wyrósł na miłego faceta. Jego mózg nie dopuszcza do siebie myśli, że ktokolwiek mógłby chcieć go skrzywdzić, bo przecież on nigdy nikomu nie dał do tego powodu.

Autorce udało się stworzyć fantastyczny klimat, który jest pełen mroku, tajemnic i niedopowiedzeń. Zwraca też uwagę ciekawy zabieg narracyjny. Bohater nie widzi, nie może pisać, więc swoją historię relacjonuje w formie nagrań. Rozdziały są krótkie i wydają się formą specyficznej układanki, która powoli staje się całością, a rozwiązanie całej intrygi jest przemyślane i logiczne. Czytelnik cały czas towarzyszy Cichemu w poszukiwaniu prawdy, natomiast w miarę, jak akcja się rozwija, wzrasta napięcie i niepokój. „Samotnia”to mistrzowsko skonstruowana historia, opowiedziana głosem jednego niewidomego bohatera. Miejsce akcji to pewnego rodzaju symbol. Samotnia bowiem to nie tylko miejsce odosobnienia, którego bohater nie może samodzielnie opuścić, ale także miejsce uwięzienia go jako człowieka, który czuje się osaczony, bo nie może już prowadzić życia, jakie prowadził przed wypadkiem. Bardzo dobry thriller, napisany w doskonałym stylu.

„Samotnia” Anny Kańtoch to jej debiut w gatunku thrillera psychologicznego, którym udowodniła, że i w nim odnajduje się doskonale! Jej historia opiera się na świetnej kreacji postaci, która, jak na thriller psychologiczny przystało, jest równocześnie narratorem. To Leon, poczytny autor kryminałów, który uległ wypadkowi, w wyniku którego stracił wzrok. Wcześniej skupiony na powrocie do sprawności fizycznej nie koncentrował się specjalnie na niczym innym, teraz jednak coraz mocniej przekonany jest, że osoba, która się nim zajmuje, nie jest jego świeżo poślubioną młodą żoną... To jest punkt wyjściowy zagadki, która prowadzi nas w mocno nieoczekiwane rejony, zagadki, która choć przedstawiona dosyć spokojnym tempem, nagle wciąga tak, że powiedzenie ‘jeszcze tylko jeden rozdział...’, tak dobrze znane nałogowym czytelnikom, znajduje tutaj swoje wyraźne odbicie. Różnej długości rozdziały, a raczej nagrania, które w teorii na bieżąco nagrywa Leon, dodają poczucia, że wszystko może się zdarzyć, tym bardziej, że relacjonuje to nam bohater, który nie widzi, więc jego odbiór rzeczywistości jest nagle tak inny niż nasz. Autorka świetnie tę przemianę oddała, czytelnik aż czuje najpierw bezradność Leona, by w końcu przejść do akceptacji i próby przystosowania się, odzyskania poczucia sprawczości. To książka, która czaruje tajemniczą atmosferą, wciąga w wir wydarzeń i zmusza do kilku ciekawych refleksji, o których raczej nie rozmyślamy na co dzień. Naprawdę świetny debiut gatunkowy, gorąco polecam!

Moje pierwsze spotkanie z tą autorką, choć kojarzę kilka tytułów z Waszych recenzji to wcześniej nie miałam okazji się z nią zapoznać.

Głównym bohaterem najnowszego thrillera Anny Kańtoch jest trzydziestoczteroletni Leon Cichy, pisarz, autor bestsellerowych kryminałów.

Poznajemy go w szpitalu, gdy budzi się po ciężkim wypadku, w wyniku którego utracił wzrok.

Głos kobiety z którą rozmawia tuż po przebudzeniu jest mu całkowicie obcy, ta jednak twierdzi, że jest jego drugą żoną. Leon mimo problemów z pamięcią, jest przekonamy, że kobieta kłamie, tylko czego tak naprawdę od niego chce?

Problem polega na tym, że nikt z bliskich mu osób nie może potwierdzić jego przypuszczeń, ponieważ wziął z nią ślub całkiem niedawno na totalnym spontanie, podczas podróży do Włoch. Nikt z bliskich mu osób nie zdążył jej poznać, zaś jedyne zdjęcia z tej uroczystości były na telefonie jego małżonki.

Książka jest napisana w bardzo oryginalny sposób. Narratorem jest sam Leon, a ponieważ nie może już pisać to swoją historię opowiadań poprzez nagranie audio.

Nie będę ukrywać, że mimo naciąganego wątku ze spontanicznym ślubem, zakończenie książki mnie zaskoczyło, a przecież o to właśnie chodzi.

Jednak by nie było tak całkiem kolorowo muszę się do czegoś przyczepić. Gdyby poproszono mnie o przeczytanie książki nie informując kto ją napisał i zapytano czy autorem jest kobieta czy mężczyzna, zgadła bym bez problemu. W wielu momentach widać, że mężczyzna był "namalowany" kobiecą ręką. Gdyby mój mąż opisał mi kwiaty w taki sposób - "(...) głęboki, krwisty róż sąsiadujący z subtelnym fioletem, czerwień płonącego domu kontrastująca z intensywną żółcią słońca..." albo powiedział o kobiecie - "Zło­to­włosa Ju­lia, ślicz­na ni­czym świą­tecz­ne cia­stecz­ko" to zaczęła bym się zastanawiać czy nie dostał udaru słonecznego. Niestety do mnie to nie przemawia.

Dobra passa Leona Cichego, poczytnego pisarza kryminałów, kończy się w chwili wypadku, w którym traci wzrok. Odtąd jest zdany na pomoc żony, i innych członków rodziny. Czy Leon wraz z utratą wzroku postradał też rozum? Co jest prawdą, co fikcją? Czego właściwie jesteśmy świadkiem?

Nie dopatrzyłam się w tej powieści dłużyzn, niepotrzebnych zapychaczy. Całość jest dopracowana, styl autorki bardzo mi odpowiada, czyta się lekko, autorka umiejętnie buduje napięcie, więc od powieści trudno się oderwać. A zakończenie zaskakuje, jest też spójne i wiarygodne. Kolejnym plusem są dobrze wykreowane postaci. Poznajemy świat widziany (jeśli można tak napisać) z perspektywy pisarza, który niedawno utracił wzrok.

Jeśli chcecie przeczytać thriller psychologiczny, który zaprzątnie waszą wyobraźnią, w którym nic nie jest oczywiste, roi się od poszlak, kolejne odsłony zaskakują i błądzimy jak po omacku z głównym bohaterem, to lepiej nie mogliście trafić.

Ta powieść na długo zostaje w pamięci. Bardzo polecam.

Świetna! Książka pochłonięta w kilka godzin. Wciąga od pierwszych stron i ciężko jest się od niej oderwać nawet na chwilkę!

Leon Cichy budzi się w szpitalu. Jest skołowany, nie wie, co się dzieje, a jego oczy zasłonięte są kawałkiem materiału. Obok niego lekarz mówi mu, że miał wypadek, a obca mu kobieta twierdzi, że jest jego nowo poślubioną żoną. Czy rzeczywiście stracił pamięć? Mimo upływającego czasu nic nie jest lepiej. Cały czas ma problemy z pamięcią, a Joanna, która wraca z nim do domu, cały czas wydaje mu się podejrzana.

Jest sam - nie potrafi odnaleźć się w ciemności, która go otacza, dojście z pokoju do kuchni zajmuje mu zdecydowanie za dużo czasu, a do tego jego głowa zaczyna podsuwać mu niepokojące myśli. Szuka pomocy wśród bliskich, niestety na darmo - są przekonani, że "coś" sobie uroił i nie za bardzo rozumieją jego obawy. Nagle błysk - różowy krawat w słonie, to artefakt zbrodni z przeszłości! Kto jej dokonał i jaką rolę odegrał we wszystkim Leon. Powoli zaczniemy razem z nim docierać do sedna!

Wielowątkowy kryminał, który trzyma nas w napięciu dosłownie do ostatniego słowa! Już jak mamy jakieś podejrzenia, to i tak szybko okazują się one złudne. Pikanterii dodaje otaczający naszego głównego bohatera mrok - sami zaczniemy go odczuwać!