Słońca bez końca. Biografia Kory

Kora ikona polskiej muzyki, kobieta która przełamała pewne konwenanse. Gdzieś tam wcześniej nie interesowałam się jej osobą, muzykę oczywiście znałam, trudno nie znać twórczości Manamu. Byłam bardzo ciekawa tej biografii, tym bardziej, że została napisana kilka lat po śmierci artystki.

Kora we wspomnieniach bliskich jej ludzi, rodziny, przyjaciół, jak i również tych z którymi pracowała. Rozmowy w formie wywiadów, o życiu, pracy, pasjach. Trudne dzieciństwo, przebywanie na łasce sióstr zakonnych, które miłościwe jakoś nie były, te wydarzenia ukształtowały życie Kory. Charyzma, upartość ale jednocześnie chęć niesienia pomocy były jej największą domeną.

Dużo możemy się dowiedzieć o Oldze Jackowskiej z tej książki. Jednak nie możemy zapomnieć że jest to zdanie innych ludzi i każdy miał na nią swoje spojrzenie. Mi zabrakło tylko tego, żeby te rozmowy były dłuższe, nie kończyły się w najbardziej kluczowych momentach. Zabrakło mi też takich prywatnych zdjęć, z dzieciństwo Kory czy z czasów nastoletnich. Sama książka mi się podobała jednak czegoś mi zabrakło. Chyba wolałabym mniej osób w rozmowach ale zdecydowanie dłuższe wywiady.

Z Beatą Biały zetknęłam się po raz pierwszy czytając jej książkę poświęconą Agnieszce Osieckiej, całkiem niezłą. Dlatego zaciekawiła mnie premiera publikacji o niesamowitej Korze. Postaci charyzmatycznej, tajemniczej, na stałe wpisanej w polską kulturę. Historia będąca gotowym materiałem na scenariusz filmowy, ale żadna ekranizacja nie pobije rzeczywistości, nie w tym przypadku. Biały w swej pracy skupiła się na przeprowadzeniu rozmów z osobami bliskimi Korze na różnych etapach życia, zarówno na stopie prywatnej, jak i zawodowej.

Całość umie wciągnąć, bo dzięki takiej masie wspomnień możemy lepiej zrozumieć teksty wokalistki Maanamu, to, co próbowała nam przekazać. Niektóre informacje wstrząsają, zwłaszcza te dotyczące dzieciństwa artystki. Nie są to sprawy, które dopiero wyszły na światło dzienne, jednak ponowne o nich czytanie ciągle porusza czułe strony.

Równocześnie warto podkreślić, że Kora nie była wyłącznie jej dzieciństwem, choć z pewnością ją ukształtowało. Poznajemy też Olgę-człowieka, posiadającego wiele pasji, zalet, lecz także wad. Kochającego zwierzęta, swoją rodzinę, potrafiącą wściec się do czerwoności. I, finalnie, znowu przeżyć odejście naprawdę intrygującej kobiety, związany z tym ból.

W książce znajdziemy sporo zdjęć, jest po prostu pięknie wydana, co dobrze współgra z treścią. Z jednej recenzji dowiedziałam się, iż ta pozycja "jest pełna przekłamań". Jakich? nie doprecyzowano. A ja ostatecznie sądzę coś innego. My, ludzie mamy dużo twarzy, bywamy widziani na mnóstwo sposobów. Nigdy nie poznamy siebie do końca, nigdy nie poznamy do końca Kory, Olgi. Trzeba dyskutować, przywoływać retrospekcje. Niechaj pamięć nadal trwa.

Wulkan, pasja, bezkompromisowość, szczerość, hipiska... - między innymi takimi słowami została określona Kora przez swoich bliskich, przyjaciół, fanów, zapytanych przez Beatę Biały, autorkę biografii "Słońca bez końca".

Jednak tych pięć słów to tylko wierzchołek góry lodowej. Żeby opisać jaka była Kora trzeba było napisać o niej książkę. Bardzo się cieszę, że autorka podjęła się tego trudnego zadania. Trudnego, bo Kora była jedną, wielką zagadką.

Beata Biały dociera do wielu osób związanych z piosenkarką. Rozmawia z nimi, a z tych rozmów powoli wyłania się nieoczywisty obraz polskiej artystki. Kobieta emocjonalna, ciepła i opiekuńcza, ale też szalona, agresywna furiatka.

"Żyła, jak chciała, kochała, jak chciała, ze wszystkimi tego konsekwencjami, również oceną moralną. Jedni ją oceniali, inni zazdrościli. Odwagi, bezkompromisowości i wolności".

Biografia Kory jest niesamowicie interesująca, ale pewna część jest również bardzo wstrząsająca. Dzieciństwo. Książka obnaża ten okres z sekretów. Widzę wszystko jak na dłoni. I dopiero teraz, po lekturze, mogę zrozumieć o czym tak naprawdę Kora śpiewała, o czym pisała. Mogę odnaleźć głębszy sens napisanych przez Nią słów.

Nie bez powodu mówi się, że życie pisze najciekawsze scenariusze. Ta biografia to potwierdza. Nie mogłam się oderwać od czytania.

Jeśli choć trochę interesuje Was postać Kory to czytajcie "Słońca bez końca" koniecznie! ??

Ja nigdy nie byłam wielką fanką Kory. Zawsze widziałam tę Jej "ciemniejszą" stronę. Dopiero od jakiegoś czasu zaczęła do mnie docierać muzyka Maanamu, teksty Kory i to, że Jej osoba ma w sobie coś bardzo intrygującego...

"Złapanie koniuszków Kory to niełatwe zadanie - jej osobowość jest niezwykle złożona".