Słowiańska krew

Drugi tom serii Anny Krzysteczko nie tylko dorównuje pierwszemu („Słowiańskie serce”), ale jeszcze bardziej mnie wciągnął i rozkochał w tej słowiańskiej, dzikiej, magicznej rzeczywistości.

Żywka i Sambor to duet idealny – ona ogień, on spokój, ale razem tworzą historię, od której nie mogłam się oderwać. W ich świecie roi się od emocji, niebezpieczeństw, starych wierzeń i duchów przeszłości. Są legendy, są biesy, są cuda – a wszystko to dzieje się w XIII wieku na Żywiecczyźnie, którą autorka oddała tak barwnie, że miałam wrażenie, jakby mgła z tamtych lasów wpełzła mi do pokoju.

Anna Krzysteczko pisze językiem, który buduje klimat – stary, słowiański, pełen detali. Dzięki temu nie tylko czytasz, ale wręcz żyjesz tą historią. Czuć, że autorka zna te miejsca, te tradycje i że włożyła w tę książkę serce.

To opowieść o sile miłości, kobiecej odwadze i starciu dwóch światów – pogańskiego i chrześcijańskiego. Ale to także powieść o tym, jak bardzo potrzebujemy siebie nawzajem. I że czasem największe cuda dzieją się w codzienności.

Jeśli lubicie historię, magię, silne bohaterki i dawną Polskę – musicie sięgnąć po tę serię. A ja? Już niecierpliwie czekam na tom trzeci.