Śmierć nie ucieknie

Bardzo lubię sięgać po kryminały. Z wielką przyjemnością poznaję te napisane przez polskich autorów. Chciałabym poznać ich jak najwięcej, więc z ciekawością podchodzę do nowych autorów. Tak też podeszłam do twórczości pana Borkowskiego. Nie znałam wcześniej jego książek i seria z prokurator Seredyńską była moim pierwszym spotkaniem z jego twórczością. Spodziewałam się czegoś dobrego i nie dopuszczałam do myśli, że mogę się rozczarować. Tak też się stało. Pierwsza część zostawiła po sobie same dobre wrażenia. Z jeszcze większą ciekawością zaczęłam czytać drugą część, czyli „Śmierć nie ucieknie”.

Wystarczyło, że przeczytałam kilka stron książki „Śmierć nie ucieknie” i wciągnęłam się w czytaną historię. Niedługo późnej byłam w lekkim szoku jak dobrze mi się ją czytało. Autor całkowicie mnie zaskoczył wydarzeniami. W ogóle nie spodziewałam się, że można poprowadzić historię w takim kierunku. Byłam bardzo ciekawa jak zakończy się książka i z wielką zachłannością pożerałam kolejne strony tego kryminału.

Lubię być pozytywnie zaskakiwana przez pisarzy. Wiedziałam, że książkę „Śmierć nie ucieknie” będzie czytało mi się dobrze. Jednak nie spodziewałam się, że będzie to taka wciągająca i zaskakująca historia. Jestem zachwycona tym co dostałam od autora i jestem pewna, że jeszcze nie raz sięgnę po jego książki. Warto wspierać tak pomysłowe głowy i czytać historie, które w nich powstały.

„Jesteśmy tylko punktem przeładunkowym dla atomów. I dla zdarzeń, które się wokół nas dzieją”.

Julia Gierszewska to celebrytka. Młoda, zdolna piosenkarka stojąca właśnie u progu wielkiej kariery. Fala sukcesu po wydaniu nowej płyty wynosi ją na szczyt sławy. Pewnego ranka Julia budzi się w mieszkaniu w którym mieszka ze swoim partnerem – menadżerem. Mężczyzna nie żyje. A ona pamięta jedynie wysokoprocentowy wieczór.. potem film się urywa. Pomimo wysiłków nie może sobie przypomnieć co się stało. Jakby ktoś skasował nagranie.

Kto go zabił?

Ona?

Nie ona?

Julia ogarnięta paniką postanawia uciec. Demony przeszłości sieją zamęt w jej głowie. Czuje, że ciąży na niej klątwa, przekleństwo, genetyczne obciążenie. Los wydał na nią wyrok. A może bezwiednie tego wszystkiego pragnęła..

Kobieta wzywa taksówkę i odjeżdża. Prosi kierowcę, by jechał przed siebie, jak najdalej.

Z czasem zaczyna mieć wątpliwości, czy tajemniczy taksówkarz, jest jej sprzymierzeńcem, czy wrogiem. Lawina zdarzeń wywołuje napięcie. Jej stosunek do niego staje się dość ambiwalentny. Z wzajemnością.

Czy to ona powinna bać się bardziej jego, czy on jej?

Tymczasem sprawę zamordowanego mężczyzny dostaje kobieta, której zdarza się zapomnieć, że prokurator pracuje gównie za biurkiem: Gabriela Seredyńska, a więc nie byle kto. Rozpoczyna się śledztwo w błysku fleszy. Choć początkowo sprawa wydaje się banalna: dużo śladów, mało wątpliwości, pozornie nic ekscytującego, jest ofiara, narzędzie zbrodni, motyw i prawdopodobny sprawca – z czasem pojawiają się luki w obrazie sytuacji. „Instynkt myśliwego” Gabrieli Seredyńskiej nie pozwala odpuścić. Czy i tym razem jej intuicja okaże się dobrym doradcą?

„Śmierć nie ucieknie” to drugi tom serii z prokurator Gabrielą Seredyńską. I choć pierwszy podobał mi się bardziej, uważam, że i tym razem dostaliśmy świetną historię. Autor pozwala mam przejść na druga stronę lustra, a droga ta jest kręta, w pewnym momencie zbyt stroma, by z niej zawrócić.

Poznajemy wielowątkową historię pełną rozpaczy, smutku, tajemnic. Ludzi z krwi i kości i ich babrzące się od dzieciństwa rany duszy. A wszystko to okraszone jest myślą przewodnią, że śmierć przecież i tak nie ucieknie, wcześniej czy później dopadnie każdego.

Polecam.

Pierwsza książka autora, którą miałam okazję przeczytać, „Rytuał łowcy” zrobiła na mnie duże wrażenie, dlatego bardzo ucieszyła mnie wieść o drugiej części z prokurator Gabrielą Seredyńską.

Czy może być lepsza promocja nowo wydanej płyty, niż śmierć menadżera artystki? Tym bardziej że to właśnie ona mogła przyczynić się do jego śmierci? Niestety, młoda piosenkarka, Julia ma totalną lukę w pamięci, a w naturalnym odruchu decyduje się na desperacką ucieczkę.

Jej tropem i towarzyszącego jej tajemniczego taksówkarza podąża wyznaczona do prowadzenia sprawy prokurator Gabriela Seredyńska. Okazuje się, że jeśli nie rozegra tego właściwie może stać się kozłem ofiarnym obarczonym odpowiedzialnością za przeszłe decyzje i przekłamania wymiaru sprawiedliwości.

Od momentu ucieczki wszystkie elementy są jak pchnięte zrządzeniem losu kostki domina, pociągając kolejne wydarzenia, które coraz bardziej zaciskają pętlę uciekającym, ale też wydobywają na światło dzienne, to co miało pozostać ukryte. Dla kogo ta szaleńcza wyprawa okaże się kursem w jedną stronę?

Rytm i dynamikę tej wciągającej i fascynującej fabuły wyznaczają krótkie rozdziały, sprawiające, że chce się przeczytać jeszcze jeden i jeszcze kolejny, aż do ostatniej strony. Ciekawie i realistycznie wykreowane postaci, naturalne dialogi i zaskakująca, sięgająca przeszłości intryga dopełniają całości. Trudno było mi jedynie zdecydować, czy trzymać kciuki za powodzenie ucieczki Julii, czy za sukces śledztwa Gabrieli, bo obie bohaterki wzbudziły moją olbrzymią sympatię, a nie mogłam przecież kibicować obu. A może jednak?

'Rytuał łowcy' to najlepsza książka, jaką przeczytałam w zeszłym roku. Nie sądziłam, że wymaga kontynuacji, jednak postanowiłam ją przeczytać. Czy okazała się równie dobra, co pierwszy tom?

'Poczuła nagle, dopiero teraz, panikę. Ściskający gardło i serce, wypychający powietrze z płuc strach.'

Julia Gierszewska budzi się po alkoholowej nocy i orientuje, że jej menadżer nie żyje. Nic nie pamięta i nie wie, czy to ona go zabiła. Bo jeśli nie ona to kto? W panice ucieka z domu, wsiada do taksówki i odjeżdża. Z czasem zastanawia się czy podjęła dobrą decyzję. Nie jest także pewna, czy taksówkarz jest jej sprzymierzeńcem czy wręcz przeciwnie. Jaki będzie finał tej historii?

Postacią łączącą oba tomy jest Gabriela Seredyńska. Pani prokurator ma bardzo niestandardowe podejście do śledztwa i robi wszystko, aby je rozwiązać. W tym wypadku również naraża swoje życie. Czy uda jej się złapać podejrzaną o morderstwo młodą piosenkarkę?

Julia jest kobietą z przeszłością, dosłownie. Nie potrafi ułożyć własnego życia, toteż jak tylko trafia na przeszkodę w postaci zwłok, ucieka. Poznajemy jej przeszłość i dzięki temu jesteśmy w stanie zrozumieć to, co nią kieruje. Czy jednak trudne dzieciństwo jest w stanie usprawiedliwić działania dorosłego człowieka?

Historia od samego początku płynie dość powoli i monotonnie. Autor użył zabiegów znanych z filmów: uciekający są w jednym miejscu, a goniący w tym samym, ale za późno. Tutaj zdarza się to nie raz. I choć same szczegóły śledztwa kilka razy mnie zaskoczyły to prowadzenie historii już trochę mniej.

'Ale nie da się całkiem nie myśleć. Maszyna mózgu, choćby nieświadomie, wciąż jednak kręci. Tak więc i do niej przypłynęły słowa i obrazy, na granicy jawy, podobne do halucynacji.'

Motyw drogi nie jest moim ulubionym. Chociaż sama historia była ciekawa, momentami mnie nużyła. Historia głównej bohaterki okazała się bardziej złożona, niż z początku można było myśleć. I to zdecydowany plus całości. Jednak mam dość mieszane uczucia. Przekonajcie się sami, z pewnością nie odradzam!

'Znów zaatakowały ją wspomnienia. Krótkie przebłyski, obrazy przelatujące przez jej otępiały mózg. Znów powtórzyła schemat. Odezwało się fatum. Była przeklęta, niosła śmierć.'

Czytam głównie kryminały i thrillery, mimo to niezwykle rzadko zdarza się, że motywy wybieranych przeze mnie książek się powtarzają. W ostatnim czasie trafiłam jednak na dwie powieści, których bohaterami byli celebryci. Za pierwszym razem tylko mnie to drażniło, ale za drugim niemal popsuło mi przyjemność z lektury. 

"Śmierć nie ucieknie" łączy z "Rytuałem łowcy" postać prokurator Gabrieli Seredyńskiej. Tylko i aż. Ambicje kobiety zaprowadziły ją już na stałe do prokuratury okręgowej, szkoda tylko że nie wiadomo w zasadzie jak do tego awansu doszło. Można się oczywiście domyślić, że był efektem brawurowo  poprowadzonego śledztwa w sprawie seryjnego mordercy, ale jednak zabrakło mi podjęcia tego wątku przez autora. Podobnie z kwestiami z życia osobistego Gabrieli, bo w pierwszej części było kilka kwestii, które aż się prosiły o rozwinięcie. Mimochodem dowiadujemy się, że komisarz Aleksanderski jest już na emeryturze, więc przy nowej sprawie pani prokurator musi współpracować z innym śledczym, nie jest to jednak łatwe i początkowo ciągle się ścierają. 

Trudno jednak doszukać się w tym tomie tego, co było największym atutem poprzedniego. Psychologia postaci niestety tym razem nie obroni książki. Staram się nie ulegać stereotypom i mimo że główna bohaterka była celebrytką, liczyłam, że nie będzie to płytka opowieść. Nie mogę powiedzieć, że była, ale po tym świetnym portrecie, który autor nakreślił w "Rytuale łowcy" oczekiwałam czegoś podobnego, może nawet lepszego, jednak musiałam obejść się smakiem. 

Był spory potencjał w postaci taksówkarza. Myślę, że gdyby to na nim Przemysław Borkowski skupił uwagę, to powieść mogłaby sporo zyskać. Ten bohater jednak stanowił tylko tło i pozostał do samego końca nieodgadniony i niejednoznaczny. 

Drażniło mnie też ciągłe wspominanie o maseczkach i widmo pandemii jako tło całej historii. 

Akcja tej powieści toczyła się bardzo dynamicznie i mam wrażenie, że równie nieprawdopodobnie, przez to przypominała raczej tani film akcji niż rasowy kryminał. Szkoda, bo poprzednia książka autora, choć nie pozbawiona wad, była naprawdę solidna i fascynująca. Mam nadzieję, że kolejna też taka będzie. 

Moje 6/10.

Przeczytałem wszystkie książki Przemysława Borkowskiego. I za każdym razem otrzymuję solidna dawkę emocjonującej lektury. Historie tworzone przez autora wciągają. Pociągają nas w otchłań klimatu niepewności, który sprawia, że czym prędzej chcemy rozwikłać kryminalną zagadkę. Kryminały Przemysława Borkowskiego, to coś więcej niż tylko kryminał. To gatunkowa wysoka półka. To intryga szyta grubymi nićmi, która wiąże nas z bohaterami dążącymi do jej rozwikłania.

Tak samo jest w przypadku historii z udziałem prokurator Gabrieli Seredyńskiej, którą mieliśmy przyjemność poznać w „Rytuale Łowcy”. Drugie spotkanie w „Śmierć nie ucieknie” to kolejna historia, która pochłonie nas z ogromną siłą rażenia.

Gabriela Seredyńska podejmie się sprawy wyjaśnienia śmierci menadżera Julii Gierszewskiej. To młoda, obiecująca piosenkarka przed którą drzwi do muzycznej kariery stoją otworem. Niestety jeden dzień przekreśla jej plany na przyszłość, sprawiając, że owe drzwi zamykają się z łomotem. Julia znajduje martwe ciało swojego menadżera. A suto zakrapiana impreza powoduje luki w jej pamięci. Gierszewska nie jest w stanie przypomnieć sobie, co się wydarzyło podczas imprezy? Dlaczego zginął jej menadżer? Kto mógł ją zabić? A co najgorsze, czy ona sama mogła dokonać morderstwa?

Nie czekając ani chwili postanawia wyjechać daleko od Warszawy. Ale czy ucieczka jest najlepszym rozwiązaniem? Czy nie lepiej zmierzyć się z tą zagadką, by rozwiać wszelkie wątpliwości? Pewnie tak byłoby najlepiej, jednak Julia nie ma pewności, czy nie jest umoczona w morderstwo swojego menadżera?

A gdy sprawę w swoje ręce weźmie Gabriela Seredyńska możemy być pewni, że poznamy prawdę o tym, co wydarzyło się na imprezie. Jednak, aby ją poznać będziemy kroczyć drogą, na której czyha wiele niebezpieczeństw. Ale to nic strasznego dla pani prokurator.

Druga część z jej udziałem to kolejne udane spotkanie z piórem Przemysława Borkowskiego. Piórem, które wciąga i uzależnia tak bardzo, że po zakończeniu czytania wypatrujemy kolejnego dzieła autora. Pisarz gwarantuje nam ogromny wyrzut adrenaliny, zapewnia emocjonującą lekturę, która jest prawdziwą ucztą dla fanów kryminałów.

Jeśli miałbym zdefiniować twórczość Pana Borkowskiego, to mógłbym ją określić mianem mistrzowskiego dawkowania napięcia, które mocno trafia w naszą psychikę. I tak zastanawiam się, jaki gen należy mieć, aby tworzyć takie historie. Myślę, że naukowcy jeszcze go nie wynaleźli. Ale co tu dużo szukać, warto „zaglądnąć” w twórczość Przemysława Borkowskiego i chłonąć jego powieści.

„Śmierć nie ucieknie” jest kolejną książką autora, od której nie sposób się oderwać. Ona zasysa nasze emocje. Ona nie pozwala zasnąć. Wreszcie - ona sprawia, że Przemysław Borkowski jest pisarzem, który w polskim kryminale ma zasłużone miejsce w czołówce mistrzów. Mistrzu – twórz dalej!