Smoczydech

„Smoczydech” to książka, która nie udaje poważnej fantastyki, a stawia na humor, dynamiczną akcję i bohaterów, z którymi od samego początku bardzo łatwo nawiązać nić porozumienia i sympatii.

Powieść Vernon jest zwariowana, pełna niebagatelnych pomysłów, a przy tym jest o akceptacji własnych słabości i odkrywaniu tego, że inność nie znaczy bycia gorszym, czego najlepszym przykładem jest bohater Danny Smoczydech. Niby smok, ale taki zupełnie nietypowy, bo nie potrafi ziać ogniem, co nie uchodzi uwadze kolegów i tutaj autorka moim zdaniem popisała się, bo w piękny sposób pokazuje, że prawdziwa odwaga to nie polega na imponowaniu innym, tylko na pozostaniu sobą, zwłaszcza wtedy, gdy świat ma wobec nas inne oczekiwania.

Trudno nie docenić warstwy graficznej w tej powieści, ponieważ przynajmniej ja nie traktowałam jej tylko jako ozdobnika. Ona sama w sobie buduje tę opowieść, podkręca i podkreśla humor, a młodszym pozwala wejść w tę historię i poczuć to wszystko, a przy tym poznać świat nietypowych stworzeń.

Książka nie pozwala na nudę, bo ocieka humorem, błyskotliwymi dialogami, nie brakuje ripost, które powodują uśmiech, i absurdalnych historii, którym trudno się oprzeć, ale co najważniejsze ta historia ma w sobie serce, serce pełne wartościowych refleksji o odwadze, rodzinie, tolerancji i sile przyjaźni, bo chociaż to prawdy uniwersalne i wielu osobom znane, to niestety tak często są zapominane.

„Smoczydech” to chyba najlepsza książka dla dzieci, która może być biletem do czytelniczego świata. To powieść lekka, zabawna, ciekawa, inspirująca, a przy tym pięknie opakowana. Tutaj wyobraźnia pracuje niczym teściowa przy pochłanianiu kolejnych niewinnych istnień.