Sorge

"Sorge" to literatura wymagająca, ale dająca satysfakcję. Nie jest to literacki fast food, który można pochłonąć w pośpiechu w komunikacji miejskiej. To powieść, której musimy poświęcić swój czas i uwagę, by móc delektować się każdym słowem. Tylko wtedy poczujemy w pełni ból i ciężar, który dźwigają jej bohaterki. Nie wszystkie elementy w pełni mi zagrały – czy to wspomniana wcześniej konstrukcja, czy powtarzające się, drażniące drobiazgi (w powieści kilka, a może nawet kilkanaście razy, przewija się motyw środków i dofinansowań unijnych – po co? Nie wiem). Nie przeszkodziły mi one jednak w pełnym rozsmakowaniu się lekturą, by poczuć nasycenie i satysfakcję po jej zakończeniu. Czy warto sięgnąć po "Sorge"? Bez wątpienia – warto.

Sorge? W tłumaczeniu z niemieckiego - niepokój, kłopot... Nazwa miasteczka odzwierciedla jego losy. Wypadek. Z tej szkolnej wycieczki nie wróci dwanaścioro dzieci. Taka tragedia musi się odbić na wszystkich ale my poznajemy ją z perspektywy trzech kobiet. Matki, która straciła dziecko. Opiekunki, która jako jedyna katastrofę przeżyła. I babci tej opiekunki. Każdą z kobiet łączy w jakimś stopniu ta tragedia, ale też każda niesie osobisty bagaż ciężkich doświadczeń. Książka jest przejmującym stadium żałoby. Jest o utracie bliskich, nadziei.. I dalszej egzystencji z tym ciężkim jarzmem.

Miałam problem z tą książką, np. początkowo trudno było mi rozdzielić historie bohaterek. Przez kilkadziesiąt stron wątki tworzą jednolitą całość, przenikają się bez wyraźnego rozbicia. Ponadto w książce nie ma dialogów, za to dużo szczegółów. Trzeba przywyknąć do specyficznej, "innej" formy pisania. Gdy już się przestawiłam a historie zaczęły nabierać kształtu, nie mogłam przestać czytać.

Napisana ładnym językiem. Smutna. Bolesna. Typowo kobieca. Polecam głównie tym z Was, które w książkach nie potrzebują szybkiej akcji ale lubią poczytać dla zwykłego rozkoszowania się słowem. Nie jest to proste pisanie ale warte poznania. Nie jest to lektura, o której napiszę fajna/niefajna ale cieszę się, że nie porzuciła jej po pierwszych stronach. To lektura przejmująca, z tych które się pamięta.