Stajnia ze świerszczem

Poznajemy Iwonę pięćdziesięcioletnią rozwódkę, która postanawia porzucić dotychczasowe życie i zamieszkać w siedlisku Stefana - jej dawnej niespełnionej miłości. Wcześniej Stefan zatrzymuje się u niej i oświadcza, że chce kupić siedlisko i hodować konie. W siedlisku pojawiają się dwie dziewczyny. Między jedną z nich i Stefanem nawiązuje się romans. Sprawy zaczynają się komplikować, kiedy zjawia się tam matka dziewczyny.

To powieść o odnalezieniu siebie w sobie. Pełna ciepła, lekka, napełniona wspomnieniami z przeszłości historia ludzi, którzy po latach płacą za błędy młodości. Brnąc w historię i poznając bohaterów uważam, że autorka wszystko razem dobrze połączyła. Jednym dała dużo szczęścia, drugim mniej, a trzecim dała czas do przemyśleń i oswojenia się z nową rzeczywistością. Jest tutaj zauroczenie młodej kobiety dużo starszym mężczyzną. Ta książka ma w sobie dużo bólu, zdrady, straty, ale i miłości.

Autorka porusza trudny temat samookaleczenia się oraz relacji dojrzałego mężczyzny z młodą dziewczyną. Świetnie oddała klimat wsi oraz stajni, w której zamieszkał tytułowy świerszcz. Pomysł na ten motyw rewelacyjny. Pięknie i realnie to wszystko zostało opisane. Pachnące siano, galopujące konie i cykające świerszcze.

Nie miałam okazji czytać książek tej autorki, ale po przeczytaniu tej, chętnie sięgnę po kolejne.

„Stajnia ze świerszczem” to powieść, która porusza subtelne struny ludzkich emocji i przypomina, że niezależnie od wieku – każdy z nas szuka swojego miejsca, sensu i drugiego człowieka. To historia, w której czas nie jest przeszkodą, lecz tłem dla zmian, dojrzewania i odwagi, by jeszcze raz spróbować.

Grażyna Mączkowska z niezwykłą wrażliwością pokazuje, że życie nie kończy się po żadnym z etapów – może po prostu nabiera innego tempa i barw. Autorka umiejętnie zestawia ze sobą bohaterów z różnych pokoleń, pozwalając czytelnikowi dostrzec, jak odmienne mogą być spojrzenia na miłość, samotność i bliskość. To właśnie te różnice czynią książkę tak prawdziwą i bliską codziennemu doświadczeniu.

Nie ma tu patosu ani przesady – jest szczerość, ciepło i refleksja. Każda z postaci niesie ze sobą własne emocje, decyzje i błędy, które kształtują ich drogę. W tle pojawia się wieś, konie, zapach deszczu i cisza przerywana śpiewem świerszczy – wszystko to tworzy niezwykle nastrojową przestrzeń, w której rozgrywa się historia.

To książka o przemijaniu, o niełatwych relacjach i o tym, jak trudno czasem pogodzić się z własnymi wyborami. Ale jednocześnie to opowieść pełna nadziei, że nigdy nie jest za późno, by zacząć od nowa – nawet jeśli życie już zdążyło nas poranić.

„Stajnia ze świerszczem” to historia, która nie potrzebuje wielkich słów, by poruszyć. Delikatna, prawdziwa i pełna emocji – zostawia w czytelniku spokój, ciepło i refleksję nad tym, co w życiu naprawdę ważne.

Poznajemy Iwonę, pięćdziesięcioletnią rozwódkę, która postanawia porzucić dotychczasowe życie i zamieszkać w siedlisku Stefana. Stajnię odwiedzają dwie studentki: Ewa i Julia. Pomiędzy mężczyzną a Julią nawiązuje się romans. Wszystko burzy niespodziewane pojawienie się Elizy... Kim jest kobieta?

Grażyna Mączkowska skonfrontowała ze sobą postaci różnych pokoleń. Doskonale udało się jej oddać to, w jaki sposób patrzy na życie i związki osoba dwudziestokilkuletnia, a jak pięćdziesięcioletnia. Dojrzałe osoby są już po przejściach, dużo doświadczyli i przeżyli, ale czy to znaczy, że już niczego od życia nie oczekują? Wręcz przeciwnie. Oni również chcą kochać i być kochani, poczuć ciepło i bliskość drugiej osoby. 

Potrzeba nam takich książek i większej świadomości społeczeństwa w tym, że świat nie należy tylko do młodych. Należy pamiętać, że czas nie stoi w miejscu i każdy z nas też kiedyś będzie w wieku Iwony czy Stefana.

Autorka poruszyła także trudny i ważny temat samookaleczania się. Jest też wzbudzający kontrowersje wątek relacji dojrzałego mężczyzny z młodą dziewczyną. Kim dla siebie będą? 

Brnąc w tę historię i poznając bohaterów, nie byłam pewna, czy każdemu z nich pisane jest szczęśliwe zakończenie. Uważam, że autorka świetnie to wszystko rozegrała. Jednych obdarowała ogromnych szczęściem, innych mniejszym, a jeszcze innym dała czas do przemyśleń, oswojenia się w nowej rzeczywistości. To dla nich chwila na wyjaśnienie sobie spraw, przebaczenie, zrozumienie, ale przede wszystkim zaprzestania rozmyślania o przeszłości. Bo trzeba żyć tu i teraz. Nie warto tracić cennego czasu na coś, co nigdy nie wróci ani się nie ziści. Nie możemy także bać się zmian.

Widzimy, jak wielkie konsekwencje pociągają za sobą tajemnice i błędne decyzje, jakich dokonujemy. Mają one wpływ nie tylko na nas, ale i naszych bliskich. Jednocześnie każdy błąd i każda zła decyzja czegoś nas uczą. Rozterki i słabości wpisane są w nasze życie. I to też jest w porządku. 

Pomysł na motyw stajni dla mnie rewelacyjny. Pięknie i sugestywnie zostało to wszystko opisane. Aż chciałoby się tam zamieszkać. Wśród cykających świerszczy, pachnącego siana i galopujących koni... Po prostu czuć magię tego miejsca.

"Stajnia ze świerszczem" to pełna ciepła powieść o tajemnicach, samotności, trudnych wyborach, i niełatwych rekacjach oraz o odwadze i sile, by stawić czoła nowym początkom. Bohaterowie mają apetyt na życie, a Wy?