Przejścia. Którędy do miłości

Jest to moje pierwsze zetknięcie z autorką. Słyszałam o jej głośniejszych wcześniej wydanych tytułach jednak to właśnie na pozycja jest pierwsza, którą przeczytałam.

Książka została podzielona na trzy części. Jest w niej również sporo miejsca na osobiste zapiski.

Każda część zostawia nas z pytaniami:

1. Jestem pierwsza kobieta z rodu, która... Co jesteśmy winni rodzicom? Czy ktoś przeszedł sucha stopą przez dzieciństwo?

2. Po czym chciałabyś zapłakać?

3. Droga długa na tysiąc mil może zacząć się od jednego jasnego obrazu... Na co dowodem jest dzisiaj twoja codzienność?

Poradnik ten przeczytałam dość szybko. Bardzo podoba mi się w niej część graficzna za którą odpowiada Jagoda Stączek. Część z poruszanych tematów rzeczywiście dotyczyło mojego życia i mogłam w ten sposób odnieść się do własnych przeżyć i doświadczeń, spróbować je przeanalizować, cofnąć się pamięcią do czasów minionych. Była to podróż nie zawsze łatwa ale wydaje się potrzebna. Mimo wszystko książka Natalii de Barbaro nie zachwyciła i nie poruszyła mnie tak jak myślałam.

„Przesmyk pojawia się w zwykłym dniu, nie wiadomo skąd. Przesmyk - przejście, którym można się przedostać ku własnej przestrzeni.”

Masz pół godziny lub godzinę w ciągu dnia wyłącznie dla siebie? Świetnie! Zatem przygotuj herbatę i weź do ręki najnowszą książkę Natalii de Barbaro. Tyle czasu wystarczy, by przeczytać kilkanaście stron poradnika, odłożyć go i przemyśleć to, co chciała nam przekazać autorka. Po swojemu przetrawić słowa napisane przez Natalię, które to wywołują głęboką refleksję nad sobą samym. Następnego dnia wrócić do książki i cieszyć się nią przez kilkanaście dni.

„Przejścia” to duchowy przewodnik w głąb miłości. Autorka prowadzi czytelnika do wnętrza siebie. Książka otula, daje moc, wspiera i dostarcza siły do zmian. Tego poradnika nie czyta się na raz, tą książką należy się delektować, odkrywać ją kawałek po kawałku.

Po spektakularnym sukcesie „Czułej Przewodniczki” i „Przędzy”, Natalia de Barbaro powraca z publikacją, która ma szansę stać się jej najgłębszym i najbardziej dojrzałym dziełem. „Przejścia. Którędy do miłości” to nie jest kolejny, schematyczny poradnik, jakich wiele na rynku. To przepiękna, intymna i poruszająca duchowa podróż, skrojona na miarę potrzeb współczesnych kobiet i dziewczynek, choć jej uniwersalizm może poruszyć każdego czytelnika.

De Barbaro, uchodząca już za mistrzynię „czułego pisania”, proponuje nam tym razem fascynującą, a dla wielu być może rewolucyjną zmianę perspektywy. Centralnym punktem tej opowieści jest nasza pamięć – zarówno osobista, jak i rodowa. Autorka, z właściwym sobie wyczuciem, dokonuje odwrotnego spojrzenia na traumę międzypokoleniową. Zamiast, jak to często bywa, skupiać się wyłącznie na bolesnym dziedzictwie ran, Natalia uczy nas poszukiwać w linii naszych przodkiń miłości, czułości, dobra i odwagi. Pokazuje, że nawet w historiach naznaczonych stratą, te pozytywne pierwiastki istnieją i czekają na odkrycie.

Miłość w „Przejściach” nie jest rozumiana jako ulotna emocja czy romantyczna relacja. To fundamentalne, nienaruszalne doświadczenie bycia w świecie, w którym po prostu jest dla nas miejsce. To miłość, którą każda z nas, przy odpowiedniej uważności, jest w stanie odnaleźć głęboko w swoim wnętrzu. Autorka precyzyjnie diagnozuje przyczyny braku odczuwania tego uczucia w sobie i oferuje rozwiązania, które mogą przynieść ukojenie dla duszy.

Kluczowym pojęciem książki są tytułowe „przesmyki”. De Barbaro zwraca naszą uwagę na te drobne, często niezauważalne miejsca zwrotne, które mogą doprowadzić nas do zupełnie nowej jakości życia. Przesmykiem może być moment, w którym po raz pierwszy mówimy „nie”, gdy zawsze mówiłyśmy „tak”. Może to być odważne wybranie siebie, gdy dotąd na pierwszym miejscu stawiałyśmy innych.

Choć książka napisana jest piękną, lekką polszczyzną i działa na czytelnika niczym opatrunek, nie unika tematów trudnych i niewygodnych pytań. Konfrontuje nas ze sprawami, których doświadczał lub nadal doświadcza każdy z nas – od buntu młodzieńczego, przez „dobre rady” rodziców, aż po zło (fizyczne i psychiczne) panujące w domach. To literatura, która skłania do głębokiej refleksji. Niejednokrotnie łapałam się na tym, że musiałam odłożyć lekturę, by w zadumie popatrzeć za okno i przetrawić przeczytaną treść. Ostatecznie książka niesie w sobie potężny ładunek nadziei na odnalezienie własnych przesmyków.

Na osobną, wysoką notę zasługuje warstwa estetyczna. Piękna okładka i grafiki wewnątrz książki stanowią idealne dopełnienie treści. Paleta kolorów oparta na brudnym błękicie, beżach i wybijającej się na ich tle wyraźnej czerwieni jest niezwykle przyjemna w odbiorze. Grafiki z motywami kwiatowymi i kobiecymi, nasuwające skojarzenia z dzieciństwem, nie tylko zdobią, ale zatrzymują na dłużej, wzmacniając proces refleksji.

„Przejścia. Którędy do miłości” to dla mnie mistrzostwo w dziedzinie literatury o naszym życiu. To nie tylko podróż przez pokolenia kobiet w naszych rodzinach, ale przede wszystkim podróż w głąb siebie. To pozycja dla każdej kobiety i dla każdego mężczyzny, którzy pragną zrozumieć siebie i odnaleźć drogę do tej niezniszczalnej miłości, która już w nich jest.

Autorka w bardzo osobisty, momentami intymny sposób mówi o kobietach: ich ograniczeniach, rolach, w które wchodzą (często nieświadomie), a także próbach wyjścia poza wiążące je schematy.

Prowadzi nas przez różne "odmiany" kobiecości: od tej, która zawsze daje radę, przez tę ugrzecznioną i spełniającą oczekiwania innych, aż w końcu do tej, która dopiero uczy się słuchać siebie. Te obrazy były momentami dla mnie zaskakująco znajome. W wielu fragmentach miałam wrażenie, jakby ktoś ubierał w słowa moje własne doświadczenia, które trudno było mi wcześniej nazwać.

De Barbaro pokazuje mechanizmy, które potrafią nas skutecznie zatrzymać w miejscu, np. lęk przed odrzuceniem czy życie według cudzych scenariuszy. Jednocześnie nie zostawia tego bez komentarza i wskazania możliwego kierunku zmiany.

Doceniam nie tylko treść, ale też sposób konstrukcji tej książki. Nie mamy tu do czynienia z linearnym wywodem, a raczej zbiorem luźnych przemyśleń, które zgrabnie  splatają się w spójną całość. Dzięki temu czyta się ją nie jak wykład, a raczej coś pomiędzy pamiętnikiem a dialogiem z autorką.

Jako że to mój pierwszy kontakt z takim gatunkiem, trudno jest mi ją rzetelnie ocenić. Jedno co mogę powiedzieć to to, że mi się podobało. Jeśli wszystkie książki psychologiczne miałyby być tak napisane, to zdecydowanie chcę więcej!