Stracona ziemia

Beth jest żoną spokojnego mężczyzny o imieniu Frank. Razem zajmują się gospodarstwem i hodowlą owiec, razem znoszą trudy codziennego życia. Wszystko zmienia jeden strzał, który ma chronić stado przed atakującym je psem. Ten jeden strzał zmienia wszystko, bo należy do chłopca tak bardzo podobnego, którego straciła przed laty.

Pies należał do syna Gabriela Wolfa, mężczyzny, który przed laty złamał jej serce. Gabriel wrócił do wioski z synem. Mały Leo czuje się zagubiony, a Beth jest jedyną osobą, z którą zdaje się budować relację. Ale to zbliżenie może im przynieść tylko więcej zawirowań i cierpienia, bo Leo nie może jej zastąpić jej ukochanego chłopca, którego straciła.

Długo zabierałam się za napisanie tej recenzji. Musiało minąć trochę czasu, by emocje opadły. Minął ponad miesiąc, a one wciąż są żywe. Czuję jednak, że jestem już gotowa. Niesamowicie przeżyłam tę historię, po dłuższej przerwie od czytania, przywróciła mi radość z tego, pokazała, że są historie, które warto poznawać. A nie była to radosna historia. Była bolesna, nie raz musiałam ocierać łzy, które cisnęły się do oczu. Każdy z bohaterów doświadczył starty i bólu, wspomnienia z przeszłości, o miłości między Gabrielem i Beth były piękne, ale i naznaczone bólem. Wspomnienia Beth o stracie ukochanego syna były wręcz rozdzierające, podobnie jak rodzący się po latach romans miedzy nią a Gabrielem. Czuć było zwiastującą katastrofę, która wiele bohaterce uświadomiła i pomogła dokonać wyboru miedzy mężem, a ukochanym z młodości. Jesteście ciekawi tej historii oraz wyboru, jakiego dokonała Beth? Musicie koniecznie dowiedzieć się o tym sami.

Lata 60, angielska wieś, w której mieszka Beth i Frank wiodący szczęśliwe życie, tylko z pozoru szczęśliwe, bo oprócz nieustającej miłości łączy ich również śmierć synka, który zmarł w wyniku tragicznego wypadku. Spokojne dni zaburza pewne niefortunne zdarzenie, na farmę wdarł się nieznajomy pies i zaczął atakować i zabijać ich owce, z braku innych możliwości zostaje odstrzelony. Szybko okazuje się, że pies należy do małego chłopca o imieniu Leo, który jest synem Gabriela, mężczyzny, który niedawno sprowadził się w rodzinne strony. W Beth odżywa dawne uczucie, pierwsza miłość z młodzieńczych lat, która skończyła się złamanym sercem. Kobieta szuka pretekstu aby zbliżyć się do ojca i syna, który swoją drogą przypomina jej zmarłego Bobby'ego.

To poruszająca najczulsze struny powieść o dramacie małżeńskim, którego można było uniknąć gdyby los nie wymyślił innego planu. Historia pierwszej miłości, której siła jest większa niż więzi zbudowane przez lata w rodzinnym gronie. Która atakuje znienacka, powraca w najmniej oczekiwanym momencie, by upomnieć się o stracony czas. To powieść przybliżająca najgorszą z możliwych strat czyli niewyobrażalne cierpienie po odejściu jedynego dziecka. Pełna dramatów rodzinnych, tęsknot za przeszłością i żarliwego uczucia, które nie wygasło mimo upływających lat. Małomiasteczkowy klimat, piękno obcowania z naturą, życie pełne ciężkiej pracy na farmie, dające mnóstwo satysfakcji i spełnienia i dwójka małżonków czytająca sobie w myślach, dążąca szczerą miłością próbujących zawalczyć o wspólną przyszłość i wybaczenie za przeszłość.

Akcja dzieje się w przeszłości i czasach obecnych, dodatkowo dostajemy tu przeplatane rozdziały z procesu, w którym udział bierze główna bohaterka. Nie wiemy co się stało, kto i za co jest sądzony. Książka jest pełna tajemnic, skrywanych żali i cichych pragnień. Wyłania się w niej problem ostracyzmu społecznego, który wpłynął częściowo na bieg życia bohaterki. Społeczeństwo, które przez sensacje, szuka rozrywki, z łatwością oskarża i przekreśla człowieka nie bacząc przy tym na fakt jakim jest rozdzierajacy serce dramat rodzinny. Napisana obłędnym, plastycznym językiem, wzruszająca i chwytajaca za serce. Wiem, że ta historia długo zostanie w mojej pamięci, głównie ze względu na absolutnie ujmujące zakończenie.

Zapewne dobrze znane jest Wam moje raczej sceptyczne nastawienie do twórczości zagranicznych autorów, dlatego do lektury „Straconej ziemi” podeszłam bez większych oczekiwań, z pewnym dystansem. Tymczasem… dawno żadna książka — a zwłaszcza spoza rodzimego rynku — nie poruszyła mnie tak głęboko. „Stracona ziemia” nie tylko całkowicie mnie pochłonęła, ale też wzruszyła w sposób, w jaki od dawna nie zrobiła tego żadna inna powieść. To jedna z tych historii, które wciągają od pierwszych stron, a potem zostają z czytelnikiem na długo po zamknięciu ostatniej.

Autorce udało się po mistrzowsku spleść dramatyczne wydarzenia, skomplikowane emocje i nieoczywiste wybory, tworząc opowieść, której autentyczność i głębia trafiają prosto w serce.

Beth i jej łagodny, troskliwy mąż Frank wiodą spokojne życie, oparte na milczącym porozumieniu, że przeszłość należy zostawić za sobą. Ale wystarczy jeden strzał — jeden dramatyczny moment, by wszystko zaczęło się rozpadać. Gdy na nowo pojawia się Gabriel Wolfe, dawny ukochany Beth, wracają wspomnienia, emocje i sekrety, których nie da się już dłużej ignorować.

Ta historia to znacznie więcej niż romans. To opowieść o stracie, namiętności, niewyobrażalnych wyborach i cienkiej granicy między tym, kim byliśmy, a kim się staliśmy. Z tempem thrillera i emocjonalną głębią wielkiej literatury zachwyca, porusza i nie pozwala przejść obok siebie obojętnie. Trudno uwierzyć, że to literacki debiut autorki — powieść jest tak dojrzała, przemyślana i poruszająca.

„Stracona ziemia” to powieść, która przenika do szpiku kości. Historia podzielona jest na części, które wzajemnie się przeplatają, tworząc misterną mozaikę miłości, żalu, tęsknoty i winy.

To zdecydowanie najlepsza książka zagraniczna, jaką czytałam w tym roku. Złamała mnie i oczarowała. Emocjonalna, głęboka, przejmująca. Czytałam ją z wypiekami na twarzy. Z chusteczkami w dłoni. Ze ściśniętym gardłem. Ta książka uświadomiła mi, że to nie moje negatywne nastawienie do literatury zagranicznej wpływało na jej odbiór, ale po prostu trafiałam na słabe tytuły, które nie spełniały moich oczekiwań. Tym razem było inaczej. Ta powieść to prawdziwa perełka pod każdym względem — historii, narracji, stylu oraz pięknego języka, który, mam pewność, zawdzięcza również doskonałemu tłumaczeniu.

„Stracona ziemia” jest dopracowana pod każdym względem i z pełnym przekonaniem ją rekomenduję i nie z powodu współpracy z wydawnictwem, lecz dlatego, że to po prostu bardzo dobra literatura. Dawno nic nie zachwyciło mnie aż tak bardzo. Czytam dużo i mam wysoko zawieszoną poprzeczkę, bo jestem wymagającą czytelniczką, a ta historia trafiła prosto w moje serce.

To powieść niebezpiecznie uzależniająca, intymna i odurzająca. Pełna niedopowiedzeń, niespełnionej miłości i tęsknoty za utraconym dzieckiem. Emocje narastają stopniowo, kotłują się i prowadzą do tragedii, której nadejście przeczuwa się od pierwszych stron. Lawina cierpienia osuwała się powoli, aż w końcu porwała wszystko — łącznie ze mną.

Beth, dotąd była stateczną mężatką, staje się kobietą, która kłamie i manipuluje, a wokół niej narasta napięcie. Wiadomo, że katastrofa jest nieunikniona. Pytanie tylko — kto ucierpi najbardziej? To wszystko zaczęło się od zastrzelenia psa. Gdyby tylko można było cofnąć czas…

To historia o wielu początkach. A jaki będzie jej koniec? W tej opowieści wszystkie serca zostały złamane, włącznie z moim. Nie da się na siłę niczego naprawić ani przerzucić winy na kogoś innego. Trzeba wziąć odpowiedzialność za swoje decyzje i czyny. Czasem chciałoby się cofnąć czas i wybrać inaczej… ale to już niemożliwe. „Stracona ziemia” to opowieść, która rozrywa serce na strzępy.

„Stracona ziemia” to książka, z którą spędziłam miło czas. Porwała mnie od pierwszych stron i nie pozwoliła odłożyć się nawet na chwilę. A wszystko to przez głównych bohaterów, a właściwie jednego. Którego? Czytajcie dalej.

Książka podzielona jest na 4 części i każda z nich poświęcona jest innemu panu. Na początku poznajemy Gabriela Wolfa. Chłopaka pochodzącego z bogatej rodziny, który zakochał się w wzajemnością w Beth. Po 10 latach mężczyzna wraca do rodzinnej miejscowości i przez nieszczęśliwy wypadek los tych dwóch bohaterów na nowo łączy się.

W kolejnych częściach autorka przybliża nam 3 kolejnych, najważniejszych mężczyzn w życiu Beth. Jest to jej syn Bobby, Jimmy (brat męża) i sam mąż – Frank. I to właśnie ta ostatnia osoba była dla mnie tą postacią, przez którą nie mogłam oderwać się od książki.

Tempo akcji jest umiarkowane. Pomimo, że nie jest to thriller ani kryminał cały czas cos się tu dzieje. Przede wszystkim dzieje się w serach bohaterów. Cały czas czuć napięcie, które z każdym kolejnym rozdziałem rośnie.

Narracja tutaj prowadzona jest z perspektywy Beth, która pomimo, że miała uporządkowane życie nie potrafiła przejść obojętnie wobec szansy jaką dał jej po latach los.

„Stracona ziemia” to piękna powieść o miłości, stracie i wyborach, które niosą konsekwencje. Jest to powieść pełna emocji, której akcja dzieje się w dwóch liniach czasowych. Zawiera ona również elementy dramatu sądowego, który sprawia, że przez cały czas czuć niepokój i napięcie. Bowiem czytelnik jest świadkiem procesu, ale nie wie do końca co tak naprawdę wydarzyło w życiu bohaterów.

Jeśli lubicie pełne emocji książki to bardzo polecam „Straconą ziemię”.

Beth żyje spokojnie wraz z mężem Frankiem na rodzinnej farmie. Kiedy jej szwagier zabija psa atakującego owce, kobieta nie wie,że właśnie życie wielu osób nieodwracalnie się zmieni. Pojawienie się Gabriela obudzi przeszłość i uczucia, które powinny w tej przeszłości pozostać. Do jakiej tragedii dojdzie i jak potoczą się losy rodziny Beth...

Dawno nie czytałam książki, która mnie tak poruszyła, trzymając do końca w całkowitej niepewności. Do ostatnich stron jakoś wytrwałam bez łez, ale ostatnia scena mnie pokonała całkowicie, rozkładając na łopatki.

Rozumiem zachwyty, słuszne zresztą, nad tą książką. To piękna, ciepła ale i trudna opowieść o miłości, tej młodzieńczej opartej na pożądaniu, oraz tej jedynej prawdziwej potrafiącej znieść wszystko i to dosłownie, cierpliwej, zbudowanej na mocnym fundamencie, której nie zburzy nawet ogromny huragan. To też powieść o żałobie, stracie dziecka, która boli cały czas.

Podzielona na trzy części, to co teraz -1968 rok - to co kiedyś i rozprawa, która prawie do końca nie wiadomo jakiego okresu i jakiego wydarzenia dotyczy.

Wzruszająca, do bólu prawdziwa i zaskakująca. To jedna z książek, przez którą zarwałam noc ale absolutnie tego nie żałuję.

Jest cudowna i będę czekać na jej ekranizację, mam tylko nadzieję,że nikt nic w niej nie zepsuje. Czytajcie i zobaczcie jak ogromną siłę potrafi mieć miłość.

"Stracona ziemia" to wielowymiarowa, porywająca, druzgocąca powieść, która pochłonęła mnie całkowicie. To rozrywająca serce, a zarazem fascynująca opowieść o miłości tej pierwszej, o tej dojrzałej, a także o miłości rodzicielskiej i braterskiej.

Relacja, która dla Beth i Gabriela miała stanowić jedynie rozrywkę na czas wakacji, okazała się być czymś znacznie ważniejszym, czymś zmieniającym życie. Jednak jedno niefortunne nieporozumienie przerwało coś, co zapowiadało się być miłością silniejszą niż cokolwiek innego. A to tylko preludium do dramatów, które miały dopiero nadejść.

Losy bohaterów przeplatają się naprzemiennie ukazując zarówno teraźniejszość, jak i nieodległą przeszłość. To prawdziwy rollercoaster uczuć i ogromnych emocji przedstawiający ścieżki życiowe Beth, Gabriela i ich bliskich, ich plany, marzenia, pragnienia, a także stratę i cierpienie, z którymi musieli się mierzyć.

"Stracona ziemia" to niezwykły klimat wsi ale i coś więcej niż zwyczajna historia miłości. Ta książka łączy w sobie bowiem także elementy dramatu, ukazując niewątpliwie przejmujące sceny z rozprawy sądowej. Juz na samym początku zostaje wprowadzony element napięcia, które wzrasta z każdą stroną, by finalnie sięgnąć zenitu. Cały czas mamy poczucie, że wydarzy się coś złego, niepojętego, nieprzewidywalnego, coś co rozstrzaska nasze czytelnicze serce na wiele kawałków. I tak się dzieje i to nie jeden raz.

Głęboko skrywany sekret, skandal, pasja i namiętność, pragnienie silniejsze od zdrowego rozsądku, a w końcu poczucie winy nie dające zaznać spokoju.

Ta historia jest wyjątkowa pod każdym względem. Dostarcza tak wielu silnych emocji, że wprost ciężko się po niej pozbierać, a tragizm bohaterów wzbudza współczucie, niedowierzanie i powoduje, że łzy same cisną się do oczu.

Jeśli więc szukacie w książkach napięcia rodem z thrillera, ludzkich dramatów, niezapomnianych, chwytających za serce emocji, nie dających o sobie zapomnieć scen, to sięgnijcie po "Straconą ziemię".

Gwarantuję, że ta historia pochłonie Was bez reszty. Ja jestem nią zachwycona i zazdroszczę wszystkim, którzy mają tę lekturę jeszcze przed sobą.

Gorąco polecam!

Clare Laslie Hall "Stracona ziemia"

To powieść, którą chciałabym ponownie przeczytać po raz pierwszy, a potem jeszcze raz i kolejny. Już dziś wiem, że trafi ona do mojego top roku 2025.

Znajdziecie tu mnóstwo uczuć i emocji; radość i rozpacz, miłość i nienawiść, współczucie i wzgarda. W trakcie lektury trzy razy pękło moje czytelnicze serce... serce kobiety, matki, żony.

Ona, on, dziecko, angielska wieś, lata 50 i 60, śmierć, romans, skandal, dramat sądowy - składowe, które sprawiły, że strony tej powieści same się przewracały.

Tajemnica i tragizm nie pozwalają na oderwanie się od lektury. Czytałam i jednocześnie chciałam wiedzieć co będzie dalej ale nie chciałam kończyć.

Zazdroszczę tym wszystkim, którzy lekturę "Straconej ziemi" mają jeszcze przed sobą.

Baaaaardzo polecam!

Każdy z nas zna powiedzenie „Stara miłość nie rdzewieje”… Bo jeśli uczucie było prawdziwe to pozostaje choćby sentyment, jakaś ckliwość, czasami żal i gorycz. Ale niezaprzeczalnie kiedy w Twoich drzwiach staje miłość sprzed lat serce bije szybciej.

Beth wiedzie spokojne życie na farmie wraz z mężem i jego bratem. Jej związek z Frankiem jest dojrzałą relacją, wzmocnioną ciężką pracą na roli oraz tragedią straty dziecka. Spokój rodziny burzy pojawienie się w okolicy młodzieńczej miłości Elizabeth, Gabriela. Od początku ich ścieżki przecinają się wiele razy, a zachowanie dystansu nie jest możliwe. Wszystko zmierza ku katastrofie, która wydarzy się na farmie i odmieni życie całej trójki.

„Stracona ziemia” to emocjonalny rollercoaster. Od pierwszych stron wciąga nas w wir uczuć, pasji, namiętności. Napięcie aż iskrzy, a czytelnik od początku wie, że zdarzy się coś złego. Łzy same cisną się pod powieki, niejednokrotnie nie jesteśmy w stanie zrozumieć postaw bohaterów, ale koniec przynosi catharsis…

Jestem zachwycona

„To historia miłosna o zbyt wielu początkach. Nie chcę myśleć o tym, jaki będzie jej koniec.” .Pamiętacie swoją pierwszą miłość? A może macie to szczęście, że okazała się ona być tą jedną, jedyną na całe życie? Beth, bohaterka powieści „Stracona ziemia” autorstwa Clare Leslie Hall niestety nie miała „tego szczęścia”. Raczej wątpliwą przyjemność, bo zaważyła ona na całej jej przyszłości.Sprawiła, że z jej konsekwencjami musiała się mierzyć przez długie lata… .Spotkała go - mowa o Gabrielu, po dziesięciu latach. Dziesięciu długich latach, w trakcie których przynajmniej próbowała zapomnieć. Latach, w trakcie których zdołała poukładać sobie wszystko na nowo - żyła w szczęśliwym małżeństwie z Frankiem. Co prawda los zdążył doświadczyć ich tragedią, ale łączyła ich wspólna dekada, a jak to w małżeństwie, jest się ze sobą na dobre i na złe. I wtedy pojawił się Gabriel… Beth wie, że w tej relacji igra z ogniem, że nie powinna się angażować, bo nie wyniknie z tego nic dobrego. Nie domyśla się jednak, że wszystko skończy się aż tak tragicznie, że w płomieniach tego romansu mogą zginąć ludzie… .Cóż to była za lektura! Wciągnęła mnie od pierwszej strony i z każdą kolejną potęgowała napięcie - co tak naprawdę się wydarzy? Nie jest to opasłe tomiszcze - ale nie ilość stron się tu liczy! Ważne jest ich nasycenie, a jest ono duże! Znajdziecie w nim bowiem głęboko skrywany sekret sprzed lat, który to zaważy na losie bohaterów. Do tego miłość, także tę nieszczęśliwą, namiętność, stratę, żałobę, rozpacz… Historia jest bogata w cały wachlarz uczuć, przepełniona nimi niemal do granic możliwości. Ale spokojnie, nie tylko tych negatywnych, znajdzie się też miejsce na radość i odkupienie win… A czy szczęśliwe zakończenie?… O tym przekonajcie się już sami! Gwarantuje Wam, że zachwycicie się w równym stopniu, jak i ja!

Lubię angielską literaturę obyczajową. Nie wiem, co takiego w sobie ma, ale jeśli już mam sięgnąć po obyczajówkę, w pierwszej kolejności pomyślę właśnie o tej angielskiej. Może to trochę przez moją słabość do angielskiej klasyki? Przez moją miłość do wiejskich klimatów z powieści Austen czy sióstr Brontë, kto wie. „Stracona ziemia” ma wszystko to, do wciągająca powieść obyczajowa powinna mieć. Akcja dzieje się pod koniec lat 60, więc mamy już czasy powojenne, ale jeszcze przed współczesnością i nowymi technologiami. Mamy wieś i gospodarstwa rolne vs ten jeden dziedzic, który nie zna życia, bo nie wystawia nosa poza swoje wyższe sfery. I w końcu mamy wielki romans, złamane serce i… miłosny trójkąt pełen pomieszania z poplątaniem. Powieść Leslie Hall nie ma w sobie mnóstwo znanych tropów i parę plot twistów, których przy wnikliwszej lekturze można się domyślić. Ale jeśli czyta się tę książkę jak ja, dla czystej przyjemności, czystego poddania się fabule i zatopienia w niej, te wszystkie znajome tropy są tylko plusami. A plot twisty i tak spełnią swoją rolę, bo najpierw akcja zbuduje napięcie, żeby pod koniec jej zwrot okazał się po prostu satysfakcjonujący. No tak, dokładnie tak to musiało się potoczyć. „Stracona ziemia” to lektura idealna na czysty relaks przy angielskich klimatach i historii miłosnej, która trafiła na mocno wyboiste tory, ale nie takie, że plot twisty doprowadzają do rwania włosów z głowy. Do tego napisana jest bardzo przyjemnym stylem. Spędziłam przy niej świetny czas!

Najlepsza opowieść o miłości, jaką przeczytacie w tym roku! Miłość, która boli. Wybory, które ranią. Błędy, za które płaci się zbyt wiele. Absolutnie wyjątkowa książka.

Takimi słowami oddałam swoje emocje krótko po przeczytaniu powieści „Stracona ziemia” Clare Leslie Hall i choć od tamtej chwili minęło już trochę czasu, podtrzymuję każde z nich. Wierzcie mi, nie ma w nich krzty przesady. To historia miłości, która nigdy nie wygasła, i wyborów, które łamią serce. Pełna namiętności, straty i tragicznych tajemnic. Pamiętam ją, jakbym czytała ją wczoraj i jestem pewna, że i Wam nie pozwoli o sobie zapomnieć.

Można by zapytać: co w niej takiego wyjątkowego? Przecież jest tyle powieści o miłości. Tak samo myślałam, kiedy po nią sięgałam. Ale ta historia z jednej strony tak pełna tęsknoty i żalu, a z drugiej budzącej motyle w brzuchu siły pierwszej miłości po prostu mnie zahipnotyzowała. Trzy przeplatające się linie czasowe stopniowo odsłaniają przed nami trzy oblicza miłości, rozdzierając nasze serca. Dla każdej z nich – tej pierwszej, romantycznej, tej najsilniejszej – matczynej, i tej dojrzałej, będącej synonimem stabilności – znalazło się tu miejsce i czas. Choć każda z nich niesie ból i wyrzuty sumienia.

Tragedia sprzed dwóch lat wciąż świeża i tętniąca poczuciem winy nie jest jedyną, której jesteśmy świadkami. Przed nami rozgrywa się kolejna. Dla ciekawskich obserwatorów to tylko emocjonujący skandal, a dla jej uczestników walka o życie.

Autorka nie tylko po mistrzowsku splata tragiczne losy zwykłych ludzi, ale przede wszystkim z niesamowitą precyzją oddaje wewnętrzne rozterki głównej bohaterki, Beth. Czujemy jej każdą emocję jak własną. Wielu z Was ją zrozumie, część nie zgodzi się z jej wyborami, a niektórzy może ją potępią, ale z pewnością nikogo nie pozostawi obojętnym.

Celowo nie zdradzam więcej z fabuły, bo już wiem, ile emocji daje odkrywanie kroków nieubłaganie prowadzących nad krawędź przepaści, gdzie przeszłość i teraźniejszość ścierają się w tragicznej, nieuniknionej konfrontacji. Emocji, które oplatają jak duszący bluszcz z każdą stroną coraz mocniej i mocniej, aż do utraty tchu. A przecież dla takich emocji czytamy. Dla historii, które chwytają za serce i rozbijają je na milion kawałków.

Ale nie zostawię Was z niczym – zdradzę, że zakończenie skutecznie je poskleja, choć i łza z pewnością zakręci się w oku.