Swallow. Tom 2. Nadzieja matką głupich

Lubicie retrospekcje w książkach?

Nawet bolesna prawda jest lepsza od fałszywego szczęścia. Nadzieja bywa złudna, a jeśli się w niej zatracisz, możesz stracić wszystko. Bo kiedy wydaje się, że gorzej już być nie może, świat pokazuje ukryte karty i udowadnia, że cierpienia nigdy nie jest za wiele. Wracają uśpione demony przeszłości, głęboko skrywane sekrety wychodzą na światło dzienne, a czyhające za rogiem zagrożenie daje o sobie znać.

Druga część trylogii, która dotyka ważnych tematów takich jak śmierć, próby samobójcze, depresja czy nawet znęcanie psychiczne. Pierwsza część mnie urzekła, bo była inna. Pomimo trudnych tematów, czuć było na kartach bijącą nadzieję na lepszą przyszłość. W tej części czegoś mi zabrakło, a innych rzeczy było za dużo.

Historia, która potrafi łapać za serce, targać emocjami, wywoływać smutek lub złość. Jednak jak bardzo lubię retrospekcję w książkach, tak tutaj było ich zdecydowanie za dużo. Nie czułam już klimatu, który był w pierwszej części. Wiem, że każdy z bohaterów ma własne spojrzenie na daną sytuację, ale uważam, że nie każda perspektywa była konieczna. Dodatkowo, niektóre relacje i zachowania bohaterów były wręcz absurdalne, a niekiedy toksyczne.

Zakończenie, które jest zaskakujące i pozwala snuć domysły dotyczące trzeciej części sprawiło, że chciałabym poznać zakończenie całości. Jednak może zostańmy przy perspektywie dwóch bohaterów, a nie kilkunastu. Nie zawsze wnosiło coś nowego, a dla mnie wprowadzało chaos w treści.

"Swallow. Nadzieja matką głupich" to drugi tom serii Swallow autorstwa Aleksandry Muraszki. Książka ukazała się nakładem Wydawnictwa Jaguar.

Ależ ja czekałam na ten tom

Pierwsza część wycisnęła ze mnie multum łez. Nie wiedziałam, że tyle ich mam. Przepłakałam całą powieść. Autorka zawarła w niej tyle emocji. Nie pamiętam kiedy historia dwójki bohaterów, tak na mnie wpłynęła, tak mnie poruszyła. Dwie skrzywdzone dusze, które pragnęły tylko spokoju, miłości i bliskości drugiej osoby.

No i zakończenie pierwszego tomu sprawiło, że musiałam sięgnąć po kontynuację.

W tym tomie początkowo poznajemy historię z perspektywy Jamesa i Haelyn. Opowiadaja nam o swoich uczuciach i pewnych wydarzeniach, które miały miejsce wcześniej, ukazując jak oboje znieśli ten czas bez Riona.

A kiedy Rion wraca wszystko nabiera tempa, a emocje wylewają się z każdej strony.

Autorka najpierw złamała mi serce, potem poskładała w całość, żeby na końcu znów je zdeptac. Tak, dosłownie czułam się po przeczytaniu książki. Emocje nadal mnie trzymają pisząc tę opinię

Autorka pisze pięknie o emocjach, świetnie łączy ze sobą poszczególne wątki, potrafi budować napięcie, a stworzeni przez nią bohaterowie nie są poprostu postaciami z książki. Wszyscy bohaterowie mieli swoją przeszłość, a los ich nie oszczędzał. Przeszli tak wiele, by znaleźć się w tym jednym miejscu.

Przemiana Riona to było coś na co czekałam. Autorka świetnie przedstawiła jego postać i to co się z nim działo. Jak wszystkie emocje się z niego wylewały, od gniewu, złości po radość i łzy, a także zrozumienie, wiarę w siebie.. Chłopak naprawdę wiele przeszedł, wiele wycierpiał, znalazł się na dnie, ale podniósł się i wrócił z czystą głową.

Haelyn również wiele przeszła, demony przeszłości co rusz się odzywały i nie dawały dziewczynie normalnie żyć.

Powrót Riona spowodował, że Haelyn odżyła. Wiele rozmawiali, a ich relacja się jeszcze bardziej pogłębila. Stała się czymś więcej, czymś pięknym co każdy chciałby zbudować.

A zakończenie szokuje. Czytałam z takim napięciem. Czułam, że to jeszcze nie koniec, że coś się wydarzy. I stało się...

Tajemnice, które wychodzą na jaw zwalają z nóg. Nie spodziewałam się takiego obrotu sytuacji.

Ta powieść to historia, w której bohaterowie musieli zmierzyć się z wieloma przeciwnościami losu, musieli zawalczyć o siebie i lepsze jutro. To historia o miłości, wielkiej przyjaźni, która nie jest kolorowa, jest w niej pełno bólu i cierpienia.

Teraz pozostaje mi tylko czekać na tom trzeci, bo zakończenie poprostu mnie zmiażdżyło.

Jest to książka dla czytelników 16+.

Ale zanim przeczytasz zapoznaj się z ostrzeżeniem, jaka tematyka jest poruszana w tej historii.

Nawet BOLESNA PRAWDA jest LEPSZA od fałszywego szczęścia.

TRZY SŁOWA. DZIEWIĘTNAŚCIE LITER. MIESIĄCE NIEPEWNOŚCI. MILION PYTAŃ. I JEDEN CEL: ODKRYCIE PRAWDY.

Nadzieja bywa złudna, a jeśli się w niej zatracisz, możesz stracić wszystko. Bo kiedy wydaje się, że gorzej już być nie może, świat pokazuje ukryte karty i udowadnia, że cierpienia nigdy nie jest za wiele. Wracają uśpione demony przeszłości, głęboko skrywane sekrety wychodzą na światło dzienne, a czyhające za rogiem zagrożenie daje o sobie znać.

***

Ten opis zdradzał tak niewiele. W zasadzie nie mówił nic. Kompletnie nie wiedziałam, czego się spodziewać po tej części…

Tej historii się nie czyta. Ją się PRZEŻYWA.

Nie jest ona łatwa, ale niesamowicie angażuje czytelnika, sprawiając, że ciężko się od niej oderwać. Jest to zasługa świetnego pióra autorki. Jej niezwykłego talentu do przelewania emocji na papier. Jeśli tak jak ja, lubicie twórczość Hoover, czy B.C. Cherry to jestem przekonana, że zakochacie się również w twórczości Muraszki.

O ile lubię powieści opowiedziane z perspektywy dwóch osób, tak w tym przypadku, zwłaszcza w drugiej części książki, było sporo niepotrzebnych według mnie powtórzeń. Dobrze jest poznać spojrzenie na daną sytuację z punktu widzenia dwóch osób, ale jeśli dany opis nie wnosi nic nowego, to lektura staje się trochę nużąca. Przynajmniej dla mnie. Ale jest to jedyne zastrzeżenie jakie mam do tego tomu.

Bardzo spodobał mi się wątek kryminalny wprowadzony do tej części. Nadał on dodatkowego koloru tej historii, która w pierwszej połowie skupia się głównie na aspektach psychologicznych.

Zakończenie jest jak ta przysłowiowa „wisienka na torcie”. Choć pewnej kwestii domyśliłam się wcześniej, to i tak nie byłam przygotowana na to, co przygotowała autorka. Wy też nie będziecie. Jestem tego pewna.

Nie byłabym sobą, gdybym nie wyraziła swojego zachwytu nad wydaniem tej trylogii. Jestem pod wrażeniem tego, z jaką dbałością, nawet o najdrobniejsze szczegóły, są wydawane powieści w Wydawnictwie Jaguar. Graficznie, ta trylogia, to coś pięknego.

Nigdy nie przepadałam jakoś szczególnie za polskimi powieściami, jednak Ola wdarła się szturmem do mojego czytelniczego serducha i trafiła do grona moich ulubionych, rodzimych autorek. Mam ogromną nadzieję, że na finałową część trylogii nie każe nam zbyt długo czekać.

Moja ocena: 9/10

„Swallow. Nadzieja matką głupich” należy do tych książek, o których ciężko napisać recenzję. Jest to historia o dwójce, młodych ludzi która dostarczają wielu emocji. I nie da się opisać tego co czuje się w trakcie czytania.

Jest to opowieść o Rionie, chłopaku który nie bał się śmierci i nie jeden raz chciał sobie odebrać życie oraz o Haelyn, która z kolei bała się śmierci. Oboje zmagają się z demonami przeszłości i kiedy wydaje się, że los do nich uśmiechnął się i mają szansę na szczęście, szansa ta zostaje im brutalnie odebrana. Uczucie smutku, niesprawiedliwości i bólu towarzyszy w czasie czytania cały czas. Ale również nadziei, że może jeszcze będzie dobrze. Tylko czy nadzieja nie jest matką głupich?

Akcja książki dzieje się na dwóch płaszczyznach czasowych. Jest tutaj opisany rok opisany od wydarzeń mających miejsce w poprzednim tomem oraz czas teraźniejszy. Narracja prowadzona jest najpierw z punktu widzenia Haelyn, Jamesa a później również z perspektywy Riona. Dzięki temu możemy poznać każdego bohatera bliżej. To jak wzajemnie się traktują i kim są dla siebie.

W tej części dostałam odpowiedzi na pytania, które zadawałam sobie podczas czytania tomu 1. Zrozumiałam co tak naprawdę wydarzyło się w życiu głównych bohaterów. Książka pokazuje, że dzięki przyjaciołom i metodą małych kroczków możemy wiele przetrwać.

Podobnie jak w pierwszym tomem i tym razem autorka zakończyła książkę tak, że na już potrzebuje się kolejnej części.