Swarożyc

Znacie Katarzynę Berenikę Miszczuk?

Pewnie tak, więc pewnie znacie też jej serię o Szeptusze Gosi. Jeśli nie, to polecam wam ją poznać, ponieważ świat, jaki wykreowała autorka, jest wciągający i ciężko od niego się oderwać. Niedawno miała premierę już ósma część cyklu Kwiat Paproci, który już od jakiegoś czasu nie opowiada o przygodach młodej szeptuchy Gosi, a skupia się na przeszłości jej mentorki, Jarogniewy, często nazywanej Jagą. Nie ukrywam, że to właśnie Jaga porwała moje serce od pierwszego tomu i ciężko było mi się z nią pożegnać w tym tomie. Już od pierwszych zapowiedzi chciałam sięgnąć po “Swarożyca”, jednak bałam się końca, pożegnania i podświadomie wiedziałam, że jako matka ciężko będzie mi czytać o ciąży Jarogniewy, tym bardziej że od samego początku wiedziałam, jak się ona zakończy. Do tej pory mam łzy w oczach, nie tylko przez to co tam się wydarzyło, ale przez to, że już mi brakuje tych bohaterów, więc spodziewajcie się, że niedługo zrobię reread całego cyklu. Tom po tomie będę się zatapiać w tej historii. Jaga to nadal moja ulubioną bohaterka i mimo błędów jakie popełniła, z podniesionym czołem stanęła przed konsekwencjami swoich czynów.

Jarogniewa po raz ostatni siada z Gosią i wspomina swoją przeszłość. Dochodzi do punktu kulminacyjnego, w którym jest zobowiązana do wypełnienia danej obietnicy Swarożycowi. Czas nie jest odpowiedni, ponieważ Jarogniewa jest brzemienna i ryzyko wypełnienia obietnicy danej Swarożycowi, wiąże się z ryzykiem, jakie kładzie na swoje nienarodzone dziecko. Jarogniewa jeszcze nie dopuszcza do siebie myśli, że urodzi dziecko Mszczujowi, za to przyszły ojciec jest w skowronkach, aż do momentu, gdy widzi, że nie stworzy niczego prawdziwego z żoną.

Sięgacie po prequele serii, które lubicie? Ja sięgam, nawet jeśli to jest prequel o bohaterach, których nie poznałam jeszcze. Jednak jeśli jest to prequel o bohaterce, która podbiła moje serce, to wiem, że nie ominę go nigdy. Jarogniewa jest pyskata nie tylko jako staruszka ale też jako młoda panna i kobieta. Dąży do tego co chce i najczęściej jej się to udaje. Nigdy nie myślała o zakładaniu rodziny, nie widziała się w tej roli. Jej dusza jest wolna, a sama Jaga jest zadziorna i mówiąca prawdę prosto w twarz, niekiedy żałuje, że nie ugryzła się w język, jednak prędzej jest zdania, że nie powinno się żałować tego co się zrobiło czy powiedziało.

Tytułowy Swarożyc za to jest jeszcze większym ziółkiem, niż można się spodziewać. Jego boskość jest magnesem, jednak jego język jest rozwidlony jak u węża, nie powinno się wierzyć w jego słowa, o czym przekonaliśmy się niejednokrotnie, nie tylko czytając o przygodach Jarogniewy, ale też Gosi.

Pożegnaliśmy Jagę, której będzie mi bardzo brakowało, ale informacja, że nie kończymy przygody z bohaterami Kwiatu paproci, bardzo mnie zadowoliła i lekko pocieszyła. Przygody Gosi i Mieszka, to coś, na co czekam, bo przedsmak już dostaliśmy w historii o Jarogniewie, gdy Gosia przemycała kilka informacji o Mieszku.

Jeśli jesteście gotowi na to pożegnanie, to nie czekajcie jak ja, sięgnijcie po nią jak najszybciej i przygotujcie sobie mały zapas chusteczek i nie słuchajcie prologu na słuchawkach w miejscu publicznym. Ja zrobiłam ten błąd i otrzymałam wiele zdegustowanych spojrzeń.

Do zobaczenia Jago w Nawii i zaznaj tam spokoju.

Dziękuje bardzo wydawnictwu Mięta za możliwość pożegnania się z tą historią i tą bohaterką, którą kocham całym sercem.

Książka rozpoczyna się jak każdy poprzedni tom historii tych dwojga, więc zostajemy zaproszeni do domu Gosławy, obecnej Szeptuchy, a jednocześnie przyjaciółki i opiekunki staruteńkiej już Jarogniewy. Podczas rozmowy kobiet Jaga wspomina dawno minione lata i w ten sposób przenosi czytelnika do właściwej historii.

Jaga i Mszczuj mieszkają wspólnie i oczekują dziecka, które kobieta nosi pod sercem, jednak jej myśli uciekają daleko od domowego ogniska.. jej serce rozpala zupełnie inny ogień.. ogień Swarożyca. Jednocześnie winna jest mu obietnicę, którą czas spełnić czyli wejść do Wyraju. Zadufany w sobie bóg jak zawsze za nic ma ludzi, więc nie przejmuje się niczym.. Mszczuj przeżywa gehennę i rozczarowanie ich życiem małżeńskim. Przed kobietą bardzo trudne decyzje. Międzyczasie przed Szeptuchą staje trudne do rozwiązania zadanie, bowiem jedna z rodzianic bierze urlop i życie mieszkańców Bielin staje na głowie. Mało ? To dorzućmy jeszcze fakt, że z pewnych przyczyn Gniewa stara się powołać do życia wilkołaka..

Historia Jarogniewy od początku jest dla mnie bardziej poważna niż części z Gosią, dodatkowo ta część musiała wyjaśnić te najsmutniejsze wątki z młodości Szeptuchy i Żercy . Żal mi niemiłosiernie Mszczuja, ale jego los był znany już w pierwszym tomie, niemniej autorka świetnie pokazała co doprowadziło do upadku tego mężczyzny o gołębim sercu. Dlatego też cieszę się, że spotykamy go na końcu książki w Wyraju :) Aż mi się łezka zakręciła ze wzruszenia.

Ostanie tomy mają to do siebie, że z jednej strony chce się je przeczytać jak najszybciej, żeby dowiedzieć się jak potoczy się historia, a z drugiej strony człowiek nie chce aby ona się kończyła.

Jednak w posłowie autora dała iskierkę nadziei na spin off :) Więc jest to pewna osłoda :)

Ostatni tom przygód Jagi!?

Kto jeszcze nie zna serii 'Kwiat Paproci'? Osobiście uwielbiam każdy jeden tom i z każdą nową częścią czuję się jakbym wracała do mojego rodzinnego miejsca. Kocham bohaterów i cały ten magiczny świat wykreowany przez autorkę! Z ręką na sercu mogę przyznać, że jest w moich top ulubionych już od dawna

o czym jest 'Swarożyc'

Jako, że jest to już 8 część, ciężko byłoby opisać fabule bez spoilerów dla tych co dopiero są gdzieś tam wcześniej w całej tej historii? Sama nie lubię, gdy ktoś za dużo zdradza, więc może powiem tak bardziej ogólnie. A więc - dzieje się!? Nie nudziłam się ani przez sekundę. Mnóstwo przygód. Jaga w swojej młodości zdecydowanie miała co robić. Zaświaty, Swarożyc (?),biedny Mszczuj, rodzanica gdzieś znika, przez co ludzie nie mogą umrzeć (ten motyw był świetny!),ktoś choruje, kogoś trzeba ratować, a i jeszcze obietnice złożona bogowi trzeba wypełnić. Mnóstwo mnóstwoooo wątków! A do tego było na prawdę zabawnie. Wiele razy podczas czytania parsknęłam śmiechem? Sama końcówka już nie taka wesoła niestety

Ledwo skończyłam, a już tęsknię do tego świata. Z pewnością muszę zrobić kiedyś reread całej serii!

A tymczasem jedyne co mnie pociesza to fakt, że kiedyś powstaną dalsze losy Gosi i Mieszka! Raczej nie zdradzam tym żadnego większego sekretu? To jest zdecydowanie wieść (z podziekowań),której nie jestem w stanie przemilczeć! Musicie o tym wiedzieć no!

Ja odkąd to zobaczyłam to chodzę cała podekscytowana!

I oby jak najprędzej! ? Będę czekać

10/10