Sylvia i powódź stulecia

Co to była za historia. Łapczywie spijałam każde słowo tej książki.

Sylvia ma dopiero 13 lata i to co wychodzi jej najlepiej to ucieczka. Gdy rzeka zalewa jej były dom dziecka Highground ucieka z kolejnej rodziny zastępczej i rusza na ratunek. Musi pomóc Masonowi i ukochanym koniom. Z nurtów rwącej rzeki wyławia swojego równolatka Jorna. Kim jest dziwny chłopiec?

Ta powieść jest nieokiełzana jak rzeka, która zalewa Highground. Pędzi niczym jej zwodnicze nurty i wciąga czytelnika w swoje przepastne uniwersum. Zalewa nas zdarzeniami i zaskakuje zwrotami akcji. Książka pełna jest emocjonujących momentów i wydarzeń, które balansują na pograniczu życia i śmierci.

Sylvia to odważna i zagubiona dziewczynka. Widzi więcej niż jej rówieśnicy, fascynuje się ptakami i bezgraniczne kocha konie, którymi się opiekuje. Klacz Jastrząbka to jedyna jej przyjaciółka, Mason (zarządca stajni) to jedyny człowiek przy którym się otwiera, przy którym czuje się bezpiecznie. Bezduszne trzewia instytucji państwowych ciągle jednak zabierają ją z tej bezpiecznej przystani wysyłając ją do kolejnych rodzin zastępczych.

Wielka powódź zmieni jej życie, podaruje jej przyjaciela, pokaże rzeczy, których do tej pory nie widziała, postawi ją przed niebezpiecznymi wyzwaniami, zweryfikuje jej siłę i empatię oraz zafunduje jej podróż w nieznane.

Książka celowana jest w segment młodzieżowy czytałam ją jednak z wielką przyjemnością, ciekawością i zapartym tchem. Jej kartki furczały mi w dłoniach a ja z napięciem obserwowałam kolejne wydarzenia. „Sylvia i powódź stulecia” to powieść uniwersalna, bajecznie malownicza, z licznymi ukrytymi podtekstami i silnym przekazem odnoszącym się do zmienności świata, przenikania się społeczeństw i historii, wielkiej miłości do przyrody.

"Sylvia i powódź stulecia" to piękna i wzruszająca opowieść o dziewczynie, która nie wie skąd pochodzi, nie zna swojej rodziny, ale czuje głęboką przynależność do miejsca, w którym się wychowała. Miłość do przyrody, ukochanych koni oraz ptaków pomaga jej przetrwać trudne chwile. Sylvia to postać, która swoją odwagą, dojrzałością, a w szczególności determinacją może dawać przykład młodszym czytelnikom.

Bardzo podoba mi się pomysł autora z wpleceniem w powieść tyłu ciekawostek przyrodniczych. Książka zawiera bowiem ilustracje, które są dziennikiem Sylvii z okazami jakie widziała. Poznanie też przez dziewczynkę prawa Archimedesa pomoże jej zastosować je w praktyce.

"Sylvia i powódź stulecia" to nie tylko fascynująca powieść o niszczycielskim żywiole. Opowiada ona również o sile przyjaźni, pierwszej miłości, potrzebie niesienia pomocy i wsparcia. To też powieść o tym dlaczego warto wracać do przeszłości i znać historię miejsc w których przyszło nam mieszkać. Książka ta jest również dużym ukłonem w kierunku natury.

"Sylvia i powódź stulecia" to opowieść o tytułowej Sylvii, sierocie, która ucieka z każdego domu zastępczego do wakacyjnego ośrodka dla dzieci bez rodzin. To jedyne miejsce, gdzie czuje się dobrze, pomaga w stajni Masonowi i może spędzać czas z końmi, które kocha całym sercem.

Pewnej nocy, gdy zjawia się na miejscu świat zalewa wielka ulewa, w wyniku której wylewa pobliska rzeka. 13-letnia dziewczynka ma pomóc zagonić konie do stajni, lecz po drodze zauważa chłopca, któremu bez wahania rzuca się na ratunek. To wydarzenie na zawsze odmieni jej życie.

Jest to książka początkowo nieoczywista, autor tak snuje swą fabułę, że trochę trudno domyślić się co się dalej wydarzy, jaki będzie jej główny przekaz. Na koniec jednak na czytelnika spływa duża satysfakcja z lektury i nuta nostalgii czy zadumy.

Autor skorzystał tutaj z konceptu, który bardzo lubię- rzeki czasu, bardzo podobało mi się w jaki sposób wplótł go w swoją historię i jaką dzięki niej podróż mogli odbyć bohaterowie.

Sama Sylvia to dziewczynka, która nie może znaleźć swojego miejsca na tym świecie, ale łatwo ją polubić- jest zaradna, odważna, wrażliwa na piękno natury i zawsze gotowa nieść pomoc innym. Z ciekawością śledziłam jej losy.

Miło spędziłam czas z tą książką, wywołała we mnie nieco emocji, szczególnie pod koniec, styl autora mi odpowiadał, tak samo jak kreacja postaci czy sama historia. Podobał mi się wątek fantastyczny i użyte koncepty. Jest to powieść, do której pewnie przez jakiś czas będę wracać myślami, zdecydowanie z sympatią.

Jeśli lubicie klimatyczne historie, w nieco baśniowym klimacie, z rezolutnymi, sympatycznymi postaciami, motywem drogi, podróży w czasie, natury, przyjaźni, a także z problemami jak adopcja, samotność, poszukiwanie swojego miejsca, skutki katastrof, to warto zwrócić uwagę na ten tytuł

Sylvia to trzynastoletnia dziewczynka, która ucieka z każdego domu zastępczego. Najlepiej czuje się w Highground - ośrodku dla sierot, które czekają na adopcję. W pobliskiej stajni znalazła przyjaciół: zarządcę Masona i klacz Jastrząbkę. Uwielbia zajmować się końmi i spędzać z nimi czas.

Kiedy pobliską rzeka wylewa, powodując powódź stulecia, Sylvia nie czeka ani chwili. Przybywa na ratunek stadu. Przy brzegu rzeki znajduje nieprzytomnego chłopca. Jorna nie pamięta co się z nim stało, jest przestraszony i ledwo żywy. Sylvia postanawia mu pomóc. Nie wie, że ta znajomość zmieni jej życie. Dzięki chłopcu dowie się prawdy o sobie.

Pierwszy raz czytałam tak mądrą książkę dla młodzieży. Polubiłam Sylvię i kibicowałam jej od pierwszych stron. Bo od początku dziewczyna ma mnóstwo przygód i kłopotów zarazem. Autor przeniósł mnie w świat ogarnięty powodzią, pełen zwierząt i niewyjaśnionych zagadek. Fauna i Flora to także bohaterowie książki. Sylvia kocha ptaki. Szkicuje je i opisuje w swoim notatniku. Jest rezolutna, nieustraszona, bardzo odważna.

To książka o poszukiwaniu siebie, o przeszłości i o miłości do zwierząt. Oraz o tym, że „trzeba pozwolić, żeby rzeka cię porwała, i sprawdzić, co się kryje za kolejnym zakrętem”.

Robert Beatty potrafi tworzyć wspaniałe historie dla młodszych czytelników. Tym razem autor przedstawia losy nastolatki, która musi zmierzyć się z potężnym żywiołem – huraganem i powodzią. Wiele dzieje się w tej książce zarówno na poziomie fabularnym, jak i emocjonalnym. Są burze, rwące rzeki, ucieczki, konne przejażdżki. Są chwile szczęścia, smutku, tęsknoty, lęku i łez. Powieść ma urzekającą oprawę – akcja rozgrywa się w amerykańskiej Karolinie Północnej w Paśmie Błękitnym (Blue Ridge Mountains). Sylvia wzbudza sympatię, jest bystra, odważna i ma w sobie dużo wrażliwości i empatii. Rozczula jej więź ze zwierzętami (ukochaną klaczą Jastrząbką), troska i poczucie odpowiedzialności za środowisko i drugiego człowieka. Bohaterka książki Beatty'ego odkrywa w sobie siłę i determinację. I dojrzewa, bo przygody, choć niebezpieczne, pozwalają jej lepiej poznać i zrozumieć siebie.

"Sylvia i powódź stulecia" to świetna czytelnicza rozrywka – ekscytująca, przygodowa historia pełna zwrotów akcji, z nutą magicznego realizmu, urzekającą scenerią i bohaterami – angażuje i trzyma w napięciu aż do wzruszającego, pokrzepiającego zakończenia. To książka, która uczy wrażliwości i empatii; która zwiększa świadomość w tematyce ochrony środowiska i zmian klimatycznych. I powieść z pięknym przesłaniem – o sile przyrody, życzliwości i ludzkich serc; o miłości i przyjaźni, pokonywaniu słabości, pragnieniu przynależności i niełatwej drodze do poznania samego siebie.

Nieodkładalna, wartościowa książka. Must read dla dzieci, które lubią zwierzęta, przyrodę i przygodę.