Syreny

"Czasem nie ma wyboru.

Jest tylko miłość."

Kiedy sięgałam po tę powieść, nie wiedziałam czego się spodziewać.

Nutki magii?

Baśniowości?

Czy może historii jakich wiele?

Mimo wszystko, postanowiłam dać jej szansę i pozwolić siebie zaskoczyć, bądź rozczarować.

I przyznam szczerze, że to, co kryje się pod tą subtelną, piękną i jakże tematyczną okładką, przerosło moje najśmielsze oczekiwania.

To powieść mnie zachwyciła.

Chwyciła za serce.

Ścisnęła za gardło.

Przyniosła nadzieję.

Dała ukojenie.

To powieść, którą czyta się całą sobą, i którą przeżywa się całą sobą.

Piękna, momentami baśniowa, momentami historyczna, a jakże prawdziwa.

Nasączona mnóstwem emocji, które wyzierają z każdej ze stron.

Naznaczona bolesnymi konsekwencjami podjętych decyzji.

Otoczona aurą tajemnic, których odkrycie wiąże się z pewnego rodzaju rozczarowaniem, a także niezrozumieniem.

Historia "Syren" przebiega dwutorowo.

Mamy tu rok 1800, kiedy to siostry Mary i Eliza zostają wysłane do kolonii karnej. W tej trudnej, pełnej bólu podróży, rodzi się prawdziwa siła. Siła kobiet. Ale też siła niezwykłej więzi. Siostrzanej więzi. Pięknej i skorej do największych poświęceń.

Mamy też rok 2019. Tutaj poznajemy historię sióstr Lucy i Jess. Chociaż ich kontakt jest sporadyczny, to łączy je silna więź. Jess jest pierwszą osobą, do której Lucy spieszy z problemami. Po incydencie w akademiku, także wyrusza do mieszkania siostry, by móc się w nim schronić i uciec od tego, co złe. Niestety nie zastaje w nim Jess. Ale odkrywa coś, co może zachwiać ich relacją i na zawsze zmienić ich życie.

"Syreny" to powieść, która całkowicie mnie pochłonęła i oczarowała. Porwała w swój magiczny świat i zawładnęła moim sercem.

Losy bohaterek przeplatają się ze sobą. Przerażają.

Zaskakują.

Zachwycają.

Tworzą spójną, trudną, a zarazem baśniową całość.

"Syreny" to jedna z najpiękniejszych powieści tego roku. Niezwykle klimatyczna. Niezwykle piękna. Niepowtarzalna.

Historia na bazie jawy i snu, na ganicy rzeczywistości i magii.

Kiedy już zacznie się ją czytać, to niesposób się od niej oderwać.

A kiedy przewraca się ostatnią kartkę - niesposób o niej zapomnieć.

Piękna pod każdym względem.

Serdecznie polecam

Lubicie piękne okładki książek? Ja bardzo! Jestem tzw. okładkową sroką i przyznam szczerze, że to właśnie w pierwszej kolejności okładka zachęca mnie do sięgnięcia po daną pozycję, dopiero później opis. Tutaj jednak zadziałało to drugie i aż szkoda, że właśnie okładka nie oddaje w pełni klimatu tej historii! .„Syreny” autorstwa Emilii Hart to opowieść o czterech siostrach. Siostrach połączonych jedną tajemnicą, która nigdy nie powinna ujrzeć światła dziennego, a raz odkryta, może odmienić wszystko… .Akcja rozgrywa się dwutorowo. W 1800 roku, gdzie poznajemy Mary I Elizę - młode Irlandki wysłane statkiem z syreną na dziobie do kolonii karnej w Australii. Ta podróż, która trwała wtedy miesiące, sprawiła, że odkryły w sobie coś, co tłumione przez lata było uśpione w ich wnętrzu. Co je wyzwoliło i sprawiło, że kobieca siła doszła do głosu… 2019 rok. Lucy wyrusza do domu swojej starszej siostry mieszczącego się w nadmorskiej Nowej Południowej Walii. Potrzebuje jej pomocy i oparcia po incydencie, który miał miejsce w akademiku. Wierzy, że Jess będzie w stanie jej pomóc. Niestety po dotarciu na miejsce, okazuje się, że siostry nigdzie nie ma, a dom stoi opuszczony. Kobieta powinna być na miejscu, gdyż szykuje autorską wystawę obrazów przestawiającą tajemnicze kobieco-syrenie postacie i statek z figurą syreny na dziobie - te same, które śnią się Lucy… .To była niezwykła historia! Wciągająca fabuła, która nie pozwoliła odłożyć jej na później, ciekawe postaci, które zaskakują - tak samo, jak i to, co je ostatecznie łączy! Pełno w niej tajemnic - mrocznych, tych zakopanych w przeszłości, które raz odkryte, zmienią wszystko! Oczywiście jest tutaj tytułowy motyw syren, który zaskakuje i powoduje, że chce się więcej! Realizm przeplata się ze zjawiskami nadprzyrodzonymi, a granica między jednym i drugim staje się tutaj niemal niewidoczna… .Jestem zachwycona tą historią, zdawałoby się taką niepozorną, ale ostatecznie tą, którą wywarła na mnie ogromne wrażenie! (I aż żal, że okładka nie oddaje jej wyjątkowości, ale w tym przypadku sprawdza się powiedzenie, że nie powinniśmy osądzać książki po okładce!)