Szkoda, że cię tu nie ma

Ach, jaka szkoda, że to nie mnie "sami wiecie kto" nie uwięził na odciętej od świata wyspie, niczym bohaterkę najnowszej magicznej powieści Jodi Picoult "Szkoda, że cię tu nie ma".

Podczas gdy reszta świata rwie włosy w bezradnej rozpaczy, Diana "przeżywa" wakacje życia, co prawda bez ukochanego u boku, który jako medyk dzielnie walczy z niewidocznym gołym okiem przeciwnikiem, i nie tak, jak skrupulatnie je zaplanowała, ale za to w jakże niesamowitych okolicznościach przyrody - na Galapagos, bo tam rozgrywa się przeważająca część fabuły z rzadka przeplatanej migawkami z codziennego życia w wielkim mieście, jakim jest Nowy Jork.

"Chciałam napisać o tym, jakie to uczucie tkwić w raju, gdy gdzie indziej rozpętuje się piekło."

Tak, wiem i ja mam dość tematu pandemii i choroby, która wywróciła nasz świat do góry nogami. Jednak nie neguję stanu faktycznego i nie udaję, że taka sytuacja nie miała miejsca. Było, minęło i oby nie wróciło, chcę zapomnieć i iść naprzód. Ale powieść ta jest niejako świadectwem naszych czasów, o których czytać będą nasze wnuki, tak jak i my czytamy dziś "Dżumę" Aleksandra Camusa.

"Zamiast skupić się na tym, co mam, gonię za czymś, czego mi brak".

Autorka skupia się na skutkach tej niezwykłej sytuacji, która sprawiła, że pędzący szaleńczo świat nagle się zatrzymał. W brutalny sposób przypomniano nam o tym, co w życiu powinno być najważniejsze: zdrowie i czas dany nam na tym smutnym łez padole. Wykorzystajmy więc go mądrze, bo bywa krótszy, niż możemy się spodziewać.

"Nie ma sensu dociekać, co mnie spotkało. Najważniejsze, co zrobię z tym, czego nauczyłem się przy okazji".

Wyraźnie akcentująca ulotność chwili, nieustanne przemijanie i istotę świadomego pojmowania teraźniejszości. Spowita rzeczywistością, prowokującą do wyczerpujących refleksji. I zarazem nasączona smutkiem, który trwale osiada w czeluści pamięci.

„Szkoda, że cię tu nie ma” to historia zanurzona w oceanie kontemplacyjnych doznań, przy tym wdzięcznie afirmująca esencję życiowych wartości. Powieść, która w tragizmie zuchwale zmieniającego się nagle świata, nie doszukuje się wyraźnego sensu, ale eksponuje doświadczenie niesione falami dramatycznych okoliczności. Zaaranżowana na fundamencie kontrastu, uplastycznia dwie skrajnie różne scenerie – idylliczny obraz odciętej od cywilizacji największej wyspy w archipelagu Galapagos i wizję Nowego Jorku, owładniętego nieujarzmionym strachem przed unoszącą się w powietrzu śmiercią. Zestawia istną beztroskę, a zarazem iluzję spokojnej codzienności, z permanentną walką z czasem i nieznanym przeciwnikiem. Tworząc w ten sposób literacki spektakl, który znacząco przyspiesza bicie serca i wznieca szarpaninę myśli.

To opowieść zainicjowana skrupulatnym planem na przyszłość, który śmiało wymyka się z uścisku, gdy w ramy normalności wkrada się społeczny dystans, ostrożność i tak dojmująco doskwierająca kompilacja straty i tęsknoty. I właśnie na tej naznaczonej lękiem płaszczyźnie utkano historię Diany, która w okresie niepewności zatraca się w przyrodzie wielobarwnego raju na ziemi. Proza dnia znacząco zwalnia, czas nie ucieka przez palce, a ona, wyzuta ze społecznych ról i presji wykreowanej listy, zaznaje wewnętrznej przemiany. Buduje swoją tożsamość na nowo, obcując jednocześnie z przeżartymi bezsilnością wiadomościami od ukochanego. Oswaja się ze swoimi emocjami, które skrywała pod powłoką idealnego projektu. I nagle tonie w odmętach rozpaczy, a czytelnik… Czytelnik smakuje dezorientującej nieświadomości razem z nią. Dosłownie formując usta w kształt dużej litery O.

Tylko Jodi Picoult potrafi z prostotą, a zarazem czułością komponować głębię przekazu, który wręcz tatuuje się pod powiekami. Tak intencjonalnie modelować fabularną przestrzeń, by jednocześnie roztrzaskać serce i otulić je rozkosznym ciepłem. I kreślić tak emocjonalne zakończenia, które pozostawiają po sobie pustkę w sercu, ale i natłok obijających się o siebie przemyśleń. Zarazem z fascynacją odmalowuje realne pejzaże! „Szkoda, że cię tu nie ma” to bowiem nie tylko portret zagubionej jednostki na tle straumatyzowanej społeczności, ale i inspirująco oddanego archipelagu. Jaskrawie wizualizującego się w wyobraźni, tak ożywionego i jawnie namacalnego! To jednak przede wszystkim literacki pomnik na cześć zmagających się na pierwszej linii w walce z zagrożeniem, dla cichych bohaterów wśród przedstawicieli zawodów medycznych. Także osób skąpanych w odczuwalnej winie, zakłopotanych swoim szczęściem, skołowanych swoimi przeżyciami. Rozpisana z dojrzałością oraz niesamowitą mądrością życiowych spostrzeżeń. I też z sugestią ukazująca drzemiący w człowieku hart ducha. Pełna frustracji, labilnej nieprzewidywalności, zrozumiałej trwogi, ale wygrywana delikatnymi nutami nadziei. Powieść surrealistycznie autentyczna. I dlatego tak wyjątkowa! Trudna, ale będąca światłem w ciemnej otchłani egzystencjalnych rozterek.