Szopka

Maska.

Mój talizman.

Ochrona przed światem zewnętrznym.

Przez większość życia nosimy maski. Zakładamy je do pracy, w domu, wśród znajomych. W ten sposób dopasowujemy się do oczekiwań innych, bo łatwiej jest stać się częścią tłumu niż odważyć się być sobą. Maska daje poczucie bezpieczeństwa. Jest talizmanem chroniącym przed światem zewnętrznym.

Dzięki niej ja mogę widzieć świat, ale świat nie musi zobaczyć mnie - ta myśl nie opuszczała mnie przez całą lekturę.

----------

Bohaterem powieści jest Daniel - mężczyzna, który trafia do tytułowej Szopki, miejsca skupiającego ludzi zmagających się z życiowymi trudnościami i próbujących na nowo odnaleźć swoje miejsce w świecie. To właśnie tam poznaje on między innymi Jeremiasza - tajemniczego, wycofanego mężczyznę, którego obecność od początku intryguje i budzi wiele pytań. Jego nieobecna obecność, trudna do uchwycenia, a jednocześnie nieustannie wyczuwalna - deprymowała mnie. Nie dawała spokoju. Zmuszała do zadawania pytań, na które nie zawsze chciałem znać odpowiedzi.

Istotną rolę odgrywa w tej powieści również teatr i przygotowywane przedstawienie, które dla bohaterów nie jest jedynie artystycznym projektem, lecz okazją do zmierzenia się z własnymi lękami, przeszłością i maskami, jakie przez lata zakładali.

----------

Tytułowa Szopka staje się przestrzenią wyjątkową. To miejsce, gdzie dobroć jednych spotyka się z potrzebą wsparcia drugich. Gdzie człowiek przestaje być rolą, a zaczyna być człowiekiem.

Obcowanie z tą historią było dla mnie czymś więcej niż poznawaniem kolejnych wydarzeń. Było wsłuchiwaniem się w drugiego człowieka. Próbą zrozumienia jego reakcji, emocji i wyborów. Docenianiem autentyczności, która w dzisiejszym świecie coraz częściej przegrywa z pozorami.

Szczególnie mocno zapadły mi w pamięć rozmowy przeora z Danielem i Jeremiaszem. Nie dlatego, że były spektakularne. Wręcz przeciwnie. Były prawdziwe. Głębokie. I jednocześnie zaskakująco zwyczajne.

----------

Czytając, miałem w głowie szum. Mętlik niespokojnych myśli. Czułem, jakbym wraz z kolejnymi stronami powoli tracił grunt pod nogami. Jakby autorka świadomie wytrącała mnie z równowagi, wybijała z utartych schematów, wyrzucała poza bezpieczne granice codzienności.

I udało jej się.

Zostałem wybity z kolein, w które przez lata wtłoczyło mnie życie.

----------

Autorka zabierała mnie za kulisy teatru, do miejsca pachnącego kurzem unoszącym się z desek sceny i magią, która rodzi się gdzieś pomiędzy światłem reflektorów a ludzkimi emocjami. W cieniu scenicznych frontmenów kryje się jednak coś znacznie ważniejszego niż sam spektakl. Kryją się ludzie. Ich historie. Ich rany. Ich pragnienia.

---------

Po zakończeniu lektury nie miałem ochoty od razu sięgać po następną książkę. Potrzebowałem pomilczeć do świata. Pozwolić, by wszystkie myśli spokojnie we mnie osiadły.

Bo „Szopka” nie kończy się wraz z ostatnią stroną.

Ona trwa.

I przypomina o słowach, że „cały świat jest jedną wielką sceną, na której gramy od urodzenia do śmierci, co rusz zmieniając maski”. I każe zadać sobie jedno, bardzo niewygodne pytanie:

Która z moich masek jest naprawdę moja?

----------

Obcowanie z twórczością Danuty Szulczyńskiej-Miłosz po raz kolejny okazało się dla mnie duchową ucztą. Autorka nie opowiedziała mi tej historii tylko po to, by dostarczyć rozrywki. Zaprosiła mnie do rozmowy z samym sobą. Zachęciła, bym zatrzymał się na chwilę i poszukał sensu istnienia w świecie, który coraz częściej każe mi jedynie odgrywać kolejne role.

To nie jest zwykła książka.

To doświadczenie.

To podróż.

To ciche spotkanie z samym sobą.

I jestem wdzięczny, że mogłem wziąć w nim udział.