Tajemnice starego domu

Wydawać by się mogło, że już nic nie zakłóci szczęścia Alicji. Ma piękny odnowiony dom, wspaniałego mężczyznę, dzieci, które kochają ją ponad wszystko i cudownych przyjaciół, którzy bez względu na sytuację zawsze wyciągną pomocną dłoń. Niestety tak jak w życiu los bywa przewrotny. Nie chce ułatwić nikomu i nawet bohaterce wciąż podrzuca liczne kłody i zmartwienia. A to adopcja Michałka, sekrety sprzed lat, które trzeba rozwiązać, a to pamiętnik dziadka, który skrywa miejsce ukrycia dokumentów.

Dużo się dzieje, już myślimy, że w świecie bohaterki będzie szczęśliwie, lecz tuż za rogiem czujemy rozczarowanie, gdy kolejny raz trudności spływają na Alicję. Jedno trzeba jej przyznać. Mimo, że los jej nie szczędzi zmartwień i przeciwności to stawia wszystkiemu czoło. Ma wokół cudownych ludzi, którzy w imię przyjaźni, miłości staną za nią murem. I to mi się najbardziej w tej powieści podoba. Te więzi jakie łączą postacie jest piękne, mimo, że nie są ze sobą spokrewnieni mogą na siebie liczyć, polegać. Gdy jednemu coś się dzieje zaraz wszyscy się zbierają, by udzielić pomocy.

Co jeszcze w powieści mi się podoba? A to, że jest lekka, przyjemna, nastraja, odpręża i przenosi do malowniczego krajobrazu. Sama chciałabym zamieszkać w takiej okolicy, gdzie nie ma wyścigów szczurów, czas biegnie wolniej. Słychać jedynie śpiew ptaków, szum lasu, śmiech bawiących się dzieci. Spokojne życie wśród natury i ukochanych osób.

Trzeba przyznać, że kontynuacja losów postaci wciągnęła mnie jeszcze bardziej w ich wspólny świat. Zdarza się czasami, że druga część nie jest już tak świetna jak poprzednia, ale tutaj nic się takiego nie dzieje. Jest wręcz lepsza! Pełna emocji, sekretów, zdarzeń, które nie raz wywrócą rzeczywistość bohaterów do góry nogami. Towarzyszymy bohaterom na każdym kroku. Kolejny raz z ogromnymi wypiekami na twarzy przeżywamy wydarzenia jakie mają miejsce w powieści. Kibicujemy z całego serca, by historia Alicji i innych dobiegła szczęśliwego końca. Stopniowo odkrywamy tajemnice, jak po nitce do kłębka. Jednak ostatecznie wszystko się nie wyjaśnia. Są jeszcze sprawy, które nie zostały domknięte i mam nadzieję, że szybko uzyskam odpowiedź na moje pytania, które ciągle zadaje. Co będzie dalej?

Autorka z precyzją przeplata wszystkie wątki, są ze sobą spójne, czytelne. Czytelnik bez problemu odnajdzie się w powieści. Z bohaterami można łatwo się utożsamić, ich wydarzenia obserwuje się z szerokim uśmiechem na ustach, wiarą w dobro i szczęśliwe zakończenie. Książka idealna na wszystkie pory roku. Zawsze znajdzie lekarstwo, by człowiek poczuł się odprężony i spokojny. Gorąco polecam.

Alicja Pniewska w końcu jest szczęśliwą osobą. Ma swój odświeżony stary dom, ma swojego ukochanego Adama, ma również dzieci – Rozalkę i Michała, a także ma wielu przyjaciół, którzy zawsze, w każdej sytuacji gotowi są spieszyć jej z pomocą. To wszystko byłoby pełnią szczęścia gdyby nie sprawy które nadal ciążą jej gdzieś z tyłu głowy i wymagają wyjaśnienia i rozwiązania.

Takimi sprawami są: dowiedzieć się w końcu czy jej tato zdradził ją i jej mamę i czy Alicja w rezultacie tego posiada przyrodnią siostrę, kobieta bardzo chciałaby także adoptować Michałka, bo widzi, że babcia Jasia z dnia na dzień jest coraz słabsza i nie wiadomo jeszcze ile będzie mogła figurować jako prawny opiekun chłopca, Alicja również bardzo chciałaby aby Adam wyjaśnił swoją sprawę z małżeństwem z Joanną, najlepiej jak najszybciej wniósł o rozwód i ograniczył prawa rodzicielskie swojej żonie do ich wspólnego dziecka - do Rozalki. Pojawia się także kolejna zagadka, tajemnica jej dziadka i obozowej przyjaciółki, żony komendanta, z którą Jan podobno tłumaczył jakieś ważne dokumenty i schował je gdzieś w Polsce. Wspólnie z Henrykiem, Alicja bardzo chciałaby je odnaleźć, ale oboje za bardzo nie wiedzą nawet gdzie szukać, ponieważ dziadek nie pozostawił żadnych wskazówek.

Te wszystkie sprawy bardzo Alicję przygnębiają, jest kobietą, która chciałaby mieć wszystko poukładane i w końcu chciałaby żyć spokojnie. Przecież tyle do tej pory wycierpiała, a jeśli już przy tym jesteśmy, to nasza bohaterka nie miała od dłuższego czasu informacji o stanie zdrowia swojego byłego męża – Pawła, nie wie czy pokonał chorobę i co się z nim teraz dzieje. Czy będzie dane jej się tego dowiedzieć?

Już przy pierwszej części tej wspaniałej historii wspominałam Wam, że książka pisana jest z niezwykłą lekkością. Codzienne, zwykłe perypetie życiowe wprawiają nas w stan gdy chcemy czytać więcej i więcej. Tak bardzo przyzwyczajamy się do naszych bohaterów, że aż sami czujemy klimat starego domu, bardzo mocno przeżywamy problemy bohaterów i wspólnie z nimi chcielibyśmy bardzo mocno, aby wszystko w końcu dobrze się skończyło. Niestety jak to w życiu bywa, gdy jeden problem się kończy, od razu powstaje nowy, a to wszystko przeplatane jest naszymi codziennymi małymi szczęściami i troskami.

Ogromnie polecam i zdradzam, że to jeszcze nie koniec!

Wspaniała powieść! Bardzo życiowa, świetnie skonstruowani bohaterowie, ciekawe wątki! Polecam!

Tajemnice starego domu to przepiękna powieść o tym, że życie jest niezwykle nieprzewidywalne i czasami wystarczy sekunda, by to co było znane i dobre, stało się dla nas obce. Przed takim wyzwaniem staje Alicja Pniewska... musi zmierzyć się z historią swojej rodziny, a także tajemniczymi dokumentami, które jej dziadek Jan razem z Elizabeth tłumaczyli w obozie zagłady. Ponadto Alicja podejmuje walkę o adopcję Michałka, ale w polskim prawie samotna osoba ma zdecydowanie gorsze szanse na powodzenie w tej kwestii. Jest to piękna powieść, bardzo wzruszająca, ale mówi o sprawach niezwykle ważnych w naszym życiu. Przyznam szczerze, że dzięki lekturze trochę inaczej spojrzałam na to, co mam, kto jest obok mnie. Wielu kwestii w naszym życiu nie doceniamy... dopóki ich nie stracimy! Z całego serca polecam!

Podchodząca pod czterdziestkę Alicja, stara się ułożyć sobie życie w starym domu swoich dziadków. Zdaje się, że po niedawnym rozwodzie, to właśnie w drewnianych czterech ścianach kobieta odnajdzie spokój. Przecież to właśnie tu spędziła dzieciństwo. Jednak na jaw zaczynają wpływać sekrety, ukrywane przez jej rodzinę, które burzą jej spokój. Kobieta zupełnie przypadkiem natrafia na dokument, który przysparza jej wiele pytań i zmartwień. Okazuje się bowiem, że Alicja może mieć siostrę, o której dotąd nie miała nawet pojęcia. Kolejną kłodą rzucaną jej pod nogi, jest walka o adopcje osieroconego Michałka. Polskie prawo jest bezlitosne dla samotnej kobiety w średnim wieku.

Ilona Gołębiewska stworzyła wzruszającą i autentyczną powieść. Fabuła, była wciągająca dzięki tym wszystkim niedopowiedzeniom i tajemnicom. Realistyczna główna bohaterka, z każdą kolejną stroną wzbudzała moją sympatię. Bohaterowie zostali rzeczywiście dobrze wykreowani, nie sprawiali najmniejszego wrażenia wyblakłych i nijakich. Pióro autorki jest lekkie i przyjemnie, płynnie prowadzi przez losy bohaterki. Opisy w żadnym stopniu nie przytłaczały ani nie nużyły czytelnika, a dialogi nie były przesadzone. Widać, że całość została dopracowana, czego efektem jest spójna i ciekawa historia.

Książka przedstawia poruszający obraz szczerej miłości i prawdziwej przyjaźni. Pokazuje również, że wytrwałość, wiara i determinacja mogą wiele zdziałać.