Tamsin

„Tamsin” to książka, która mnie zaciekawiła, lubię czasami sięgać po takie nieoczywiste powieści. Przynoszą odrobinę tajemnicy, przenoszą bohaterów z dala od miejsca, w którym dobrze się czują przewracając ich uporządkowany świat do góry nogami. Życie głównej bohaterki tak właśnie się zmienia, jej rodzina się rozpadła, nadeszła pora by spróbować na nowo ułożyć sobie życie. Nikt nie powiedział, że będzie łatwo, takie doświadczenia dla tak młodej osoby są zawsze wyzwaniem, a co jeśli do tego dołożyć dom, który jest nawiedzony? Brzmi interesująco? Angielska prowincja, tajemnica, magia i folklor, to cudowne połączenie, które przytwierdziło mnie do tej powieści.

Główną bohaterką książki autorstwa Petera Beagl’a pod tytułem „Tamsin” jest Jenny Gluckstein, dziewczynka ma trzynaście lat i mieszka ze swoją rozwiedzioną matką, nauczycielką muzyki w Nowym Jorku, regularnie odwiedza swojego ojca, który z zawodu jest śpiewakiem operowym. Jej życie zdaje się wychodzić na prostą, ma swoje przyjaciółki w szkole i lubi spędzać z nimi czas. Pewnego dnia mama ma dla niej zaskakującą wiadomość, nie tylko decyduje się ponownie wyjść za mąż, ale także przeprowadzić do Anglii. Evan ma dwóch synów, Tonego i Juliana, nie są źli. Plusem tej sytuacji będzie przebywanie w Anglii, dziewczynce to daje nadzieję na to, że jej się tam spodoba. Przyszły ojczym otrzymał nową posadę, zarządza farmą, a dom, w którym mają zamieszkać jest w bardzo kiepskim stanie. Jenny źle reaguje na te okoliczności, stając się dość uciążliwa dla wszystkich wokół niej. Dwór i otaczające go tereny są nawiedzane przez wszelkiego rodzaju magiczne stworzenia, w tym ducha młodej dziewczyny, która jest uwięziona w posiadłości od czasu swojej śmierci, która miała miejsce około 300 lat temu. Jenny stopniowo zostaje wciągnięta w tajemnicę nocnych stworzeń, które tam mieszkają. Tamsin nie pamięta swojej przeszłości, a coś ją powstrzymuje przed tym, aby odejść. Czy Jenny uda się odkryć tajemnicę kobiety? Czy Tamsin zazna spokoju?

„Tamsin” to pięknie napisana i opowiedziana historia z perspektywy 13-letniej dziewczynki, która przeprowadza się z rodzicami z Manhattanu do domu na farmie w Anglii. Jenny musi przeprowadzić się do Dorset, gdy jej matka ponownie wychodzi za mąż. Stary dom okazuje się nawiedzany przez ducha młodej Tamsin, która zginęła podczas rebelii Monmouth. Byłam nieco zaskoczona, ta książka ukazuje więcej elementów fantastycznych, magicznych, niż się spodziewałam. Byłam przygotowana na tajemnicę i elementy paranormalne, ale nie spodziewałam się wróżek. Bardzo podobało mi się, że autor uwzględnił tak wiele mitycznych stworzeń, pokusił się także o przedstawienie ich mroczniejszych i bardziej przebiegłych stron. Pomysł świata, przesiąkniętego angielskim folklorem pośród wiejskiego piękna, współistniejącego naturalnie przemawiał do mojej wyobraźni. „Tamsin” była absolutnie zachwycająca. Beagle pisze tak piękną i nastrojową prozę, że całkowicie przeniosłam się do nocnego świata i bardzo dobrze się bawiłam, polubiłam Tamsin i chciałam dla niej, jak najlepiej. To opowieść o dorastaniu, obracająca się wokół zmagań młodej dziewczyny z pogodzeniem się z trudnymi, zmieniającymi życie wydarzeniami w szczególnie wrażliwym okresie jej życia.

Nastoletnia Jenny nie jest zachwycona, gdy dowiaduje się, że jej mamą zdecydowała się ponownie wyjść za mąż i wraz z nowym mężem Evanem oraz jego dwoma synami Tonym i Julianem przeprowadzić się z USA do miasteczka Dorset leżącego w Wielkiej Brytanii.

Początkowo dziewczyna próbuje przekonać swego tatę do przejęcia opieki nad nią.

Finalnie jednak obie panie wraz z nową rodziną przenoszą się do niezwykłej wiekowej Rezydencji.

Nasza bohaterka nawet w snach nie przewidziała tego, co rzeczywiście jej się przydarzyło.

Okazuje się bowiem, że przybrany brat nie chce wchodzić do niektórych pomieszczeń, w kuchni nieustannie panuje ziąb a w innych pokojach rozlegają się szepty i śmiechy...

Wkrótce Jennifer za sprawą swego kota poznaje dawnych lokatorów domostwa kotkę oraz jej właścicielkę Tamsin.

I nie byłoby w tym nic dziwnego, gdyby nie to, że obie są duchami .

Na dodatek na przyjaciółki czyha niebezpieczeństwo w postaci Dzikiego Gonu oraz Tego Drugiego.

Czy uda im się zwyciężyć i zawalczyć o swoje życie I miłość?

Klimat tej powieści mnie oczarował wywołując grozę i dreszczyk emocji , akcja wciąga pomimo niespiesznego zdawałoby się tempa a autor umiejętnie bawi się słowem prowadząc nas przez bardzo interesującą fabułę ??

Pewne książki bywają wyjątkowe z całkowicie różnych powodów niż zazwyczaj się mówi. Nie są ani fabularnie skomplikowane, ani akcja nie goni na łeb na szyję, ani nie wzbudzają rollercoastera emocji, a jednak wpada się w ich wir. Są jak grząskie piaski; im bardziej się ruszasz, im dalej brniesz przez treści, tym cię mocniej wciągają i nie chcą puścić. Czujesz się, jakbyś tonął. I co najlepsze - wcale nie zamierzasz uciekać, ba, ty wręcz pragniesz, by te piaski cię pochłonęły. Całego. Doszczętnie. Na zawsze.

Identycznie czułam się podczas lektury "Tamsin" Petera S. Beagle'a. Książka już od pierwszych stron płynie niezwykle spokojnie, prawie leniwie, a jednak z pazurem. Historia opowiadana jest z perspektywy Jennifer - nastoletniej Amerykanki, której rozwiedziona dawno matka poznaje faceta, Evana, bierze ślub i zamierza przeprowadzić się z nim do Dorset, hrabstwa w południowej Anglii. Jenny w ogóle się ten pomysł nie podoba, ale bądźmy szczerzy, jest nastolatką, ergo ma niewiele do gadania.

W dość zawrotnym tempie przenoszą się do niezwykłej Rezydencji w prowincjonalnym miasteczku, gdzie zamieszkują razem z Evanem oraz jego dwoma synami, Tonym i Julianem. Nowa rodzina, nowi przyjaciele, nowe miejsce, kraj i zwyczaje - wszystko to sprawia, że Jenny czuje się zagubiona i samotna.

Na szczęście samotność nie trwa długo, ponieważ pewnej nocy poznaje najpierw kotkę, nadzwyczajną towarzyszkę swojego kota o jakże twórczym imieniu Pan Kot. A potem poznaje właścicielkę owej kotki. Tamsin.

I nic nie byłoby w tym dziwnego, gdyby Tamsin nie była duchem, a jej osoba nie żyła w Rezydencji ponad 300 lat temu...

Sięgając po "Tamsin" Petera S. Beagle'a, po opisie spodziewałam się książki przepełnionej grozą, niepewnością i ciągle towarzyszącemu czytaniu napięciu. Oczekiwałam lekkiego horroru, który parokrotnie przyspieszyłby bicie mojego serca. Nic z tego. Okazało się, że dostałam coś o wiele lepszego. Leniwie snującą się opowieść o dorastaniu, o poznawaniu samej siebie, o odkrywaniu przyjaźni w pełnym tego słowa znaczeniu. Historię, w której każdy rozdział delikatnie poruszał moją duszę, jakby autor grał na niej jak na instrumencie, czasami uderzając w jedną, a później w drugą strunę. Książkę, w jakiej typowa akcja dzieje się raptem pod koniec, a jednak nie da rady się od niej oderwać.

Największym atutem powieści, poza cudownym prowadzeniem narracji przez Jenny, jej rzeczowym i jednocześnie emocjonalnym przedstawieniem pewnych epizodów ze swojego życia, było zdecydowanie wprowadzenie dobrego ducha z tragiczną przeszłością. Tamsin to bohaterka okryta całunem tajemnic. Czytelnik poznaje ją coraz bardziej z każdą stroną, a mimo to ciągle ma wrażenie, że dalej nic nie wie, a Tamsin jest zaledwie dziwnym wytworem wyobraźni, czymś nieistniejącym. Złudzeniem. Przytaczane życie Tamsin, to, jak Jenny powoli odkrywa całą prawdę o niej i jej śmierci, w pewnej chwili staje się wręcz uzależniające. Każdy szczegół wciąga się jak kolejne kreski narkotyku, coraz chętniej i śmielej, pragnie się tylko więcej i więcej.

Na uwagę zasługuje również miejsce akcji. Dorset to hrabstwo w Anglii, w którym stare legendy i klechdy nadal zdają się obowiązywać. To świat, gdzie takie wymysły jak boggarty, pooki, billy-blindy czy dęboludy ciągle istnieją. Było to niezwykle intrygującym uzupełnieniem książki, ponieważ wprowadzało do fabuły ten szczególny rodzaj magii, który ja wręcz uwielbiam.

W kilku słowach podsumowania: "Tamsin" to książka niezwykła. Powieść obyczajowa z elementami fantasy, która spodoba się naprawdę wielu osobom, nawet tym stroniącym od fantastyki. Nadnaturalne zjawiska ani przez sekundę nie przytłaczają, są raczej świeżym, zachwycającym dodatkiem sprawiającym, że historia ostatecznie staje się wyjątkowa. Autor stworzył wielobarwne, interesujące postacie i ulokował je w doskonale wybranym miejscu. Historia porywa, zaciekawia, nie pozwala uciekać myślom gdzieś indziej i wielokrotnie wywołuje ciarki. Momentami wprowadza tajemniczy klimat, a powolne budowanie napięcia oraz stopniowe poznawanie przeszłości Tamsin to supersmaczne wisienki na torcie. Polecam!