Thor. Tom 3

Thor 3, czyli totalny miks wszystkiego od mitologii Asgardu przez symbionty aż do kosmicznych intryg niosących niespodziewane konsekwencje.

Kontynuacja sagi rozpoczyna się dość niespodziewanie, ponieważ Thor łączy siły z Eddiem Brookiem, aby okiełznać symbiota, który zawładnął Demonem Śmierci. Tłem tych wydarzeń są wizje władcy piorunów z powrotem Thanosa i znikające z Vallhalli dusze zmarłych wojowników.?Cała historia jest niezwykle wielowątkowa i spotykałam tutaj tabun superbohaterów, co jednak najważniejsze wszystkie te wątki w wielkim finale się splatają i dają pełny i kompletny obraz przedstawianej historii.

Graficznie jest bardzo dobrze, bo chociaż czuć różne wizje artystyczne grafików to wszystko zachowuje spójność. Ciekawy jest design symbiota, który oprócz dynamiki i takiej nieokiełznanej energii jest ciekawym kontrastem dla klasycznego i majestatycznego wizerunku Thora, jednak interakcje tych postaci współgrają fantastycznie.

Świetnie na kartach albumu została oddana skala zniszczeń i to zarówno w warstwie fizycznej jak i emocjonalnej i za to wielkie słowa uznania, bo rozmach wydarzeń jest naprawdę imponujący.?Ucieszyłam się, że twórcy zachowali zimny klimat Thora i granie barwami chłodnego błękitu świetnie utrzyma to, do czego w komiksach tej serii przywykłam.

Thor 3 jest epickim finałem podkręconym nieco współczesnymi wątkami, które dodają sporo mroku do tej historii. Dla mnie to zdecydowanie godny finał i chyba znających tę serię specjalnie zachęcać nie trzeba.

Trzeci tom „Thora”, czyli dowód na to, że Cates Venoma nie umie zostawić. Jego run z tą postacią był udany i to bardzo, szedł w nowe, fajnie bawił się starym, a po wszystkim zostawił wiele otwartych spraw. I teraz autor wraca do tej historii, dając nam zarówno coś dla fanów jego opowieści o symbiontach, jak i masę frajdy miłośnikom boga gromów.

Fabuła

Cates, jak to Cates, robi rzecz lekką, szybką i przyjemną. Ten gość to taki facet, który bierze i ogarnia dowolną serię, która wpadnie mu w ręce i za każdym razem okazuje się, że jednak mu to wychodzi. Że nawet jak tylko podchodzi na luzie, to jest to luz, który kupuje czytelnika. Coś, jak kinowe hity, nie męczą mózgu, mają dostarczyć przyjemności i nie nudzić i dokładnie to tutaj mamy.

Akcja konkretna, widowiskowa. Dużo postaci. Dużo fajnego materiału dla fanów, ale i przyswajalność dla tych, którzy w serii siedzą dopiero od niedawna. No miło jest, i z powagą, i nonszalancją. I po prostu sympatycznie.

Grafika

Tu też jest dobrze, nawet bardzo. Rysunki proste, ale wyraziste, dobrze wykonane, kiedy trzeba widowiskowe albo odpowiednio skupione na postaciach i tym, co przeżywają. Są w nich emocje, jest na co popatrzeć, jest też po prostu bardzo ładne wykonanie, z dobrze dobranym kolorem. No i wydanie, które to wszystko podkreśla.

W skrócie, solidnej grubości, bardzo przyjemny i wart poznania. tym bardziej, że mamy tu dodatkowo pomoc takich twórców, jak Al Ewing, który po Catesie pisał „Venoma” czy świetna scenarzystka młodego pokolenia, Torunn Grønbekk.