Tyle jeszcze przed nami

To z całą pewnością moja ulubiona powieść z cyklu z "kwiecistymi" ramkami (bez obaw, możecie je czytać zupełnie niezależnie od siebie).

Dlaczego? Po prostu to z Magdą identyfikuję się najbardziej. Mam podobne doświadczenia i podobne bolączki. Może nie mogłabym porównać mojego życia do życia głównej bohaterki tak w skali 1:1, ale jestem pewna, że wiecie o co mi chodzi.

Tak to właśnie jest z tymi powieściami Natalii Sońskiej. Choć są bajkowe i romantyczne, to przy tym wszystkich cechuje je życiowość. Te perypetie przydarzają się nam wszystkim.

Jak zwykle Natalką nie zawiodła. Dostarczyła mi OGROMU pozytywnych emocji, ciepła i powodów do uśmiechu. A także, co kocham w jej powieściach chyba najbardziej (wybaczcie, ale jestem skrzywiona), zauroczyła mnie ponownie stylem. Kocham czytać to, co wychodzi spod pióra autorki i kocham słuchać, kiedy mówi. Posługuje się bowiem tak piękną polszczyzną, tak cudownie konstruuje zdania, że za każdym razem, kiedy mam okazję jej posłuchać, bądź właśnie zapoznać się z nową pozycją, ogarnia mnie błogość. Umiejętność poprawnego posługiwania się językiem polskim jest niestety towarem deficytowym. Także wśród niektórych "pisarzy".

Po zachwytach nad językiem, nad klimatem i przeuroczą fabuła, kolej na prawdziwą bombę.

Na zakończenie książki.

Oczywiście minęłabym się chyba z rozumem, gdybym teraz je zdradziła, ale muszę po prostu wspomnieć, że jest to prawdziwa gratka dla miłośniczek nieoczekiwanych zwrotów akcji. Efekt WOW murowany.

Natalka, zaskakuj mnie tak częściej! I oczywiście, proszę o więcej.

Jak zwykle polecam z całego serca. "Tyle jeszcze przed nami" to przepyszna pozycja obyczajowa, którą polecam tulić w zbliżające się jesienne wieczory.