Uczta dla wron: Sieć spisków

George R.R. Martin w swojej książce „Uczta dla wron. Sieć spisków” ujmuje czytelnika snując kolejne historie bohaterów, do których tak ochoczo lubimy wracać. To moje pierwsze spotkanie z książkową wersją „Gry o tron”, serii Pieśń Lodu i Ognia. Czekałam na ten tom, byłam ciekawa kolejnych wydarzeń, chciałam ponowni udać się do Westeros, spojrzeć w niebo wypatrując wielkich i majestatycznych smoków. Życie w takim miejscu z pewnością nie należy do łatwych, ale także ukazuje tak wiele przygód. Widmo wojny, trudy na północy, tak wiele różnych zwaśnionych rodów i jeden tron.

„Uczta dla wron. Sieć spisków” przestawia losy Królowej Cersei, zostaje ona aresztowana i oskarżona o zdradę. Tron kusi, a na Żelaznych Wyspach Euron Greyjoy snuje plany o podboju Westeros. Arya zaczęła szkolenie w Domu Czerni i Bieli. Lannisterowie uważają się za zwycięzców, chociaż na swoim podwórku mają wiele do posprzątania. Nie każdemu podobają się ich rządy i pomysły na politykę, dlatego też przeciwnicy nawiązują sojusze. Znaleźć w tym świecie kogoś, komu można w pełni zaufać nie jest łatwo, czy to w ogóle możliwe? Brienne poszukuje Sansy, chce spełnić swoją obietnice, czy uda jej się tego dokonać?

„Uczta dla wron. Sieć spisków” to dobra fantastyka w najlepszej postaci, było tutaj wiele zdrad, krwi i intryg. Autor nigdy nikogo nie oszczędza, a uśmiercanie bohaterów nie miało dla niego żadnych problemów. To jedna z tych serii, do których bohaterów nie można za bardzo się przywiązywać. Historia, pomimo braku niektórych postaci, takich jak Tyrion, Daenerys i Jon, była równie fascynująca i myślę, że było to głównie z powodu faktu, że zwroty akcji i rewelacje były rozproszone w całej książce, więc faktycznie trzymały mnie na krawędzi i intrygowały przez cały czas. Styl pisania jest spektakularny, podobnie jak narracja. Martin tworzy prawdziwy świat z rozległą historią wypełnioną własnymi językami i kulturą. „Uczta dla wron. Sieć spisków” to książka, która ukazuje, jak wielką ambicją potrafią kierować się w życiu władcy. Każdy prowadzi swoją własną grę, manipulacji w sposób mistrzowski jest wiele. Ta książka jest nieco spokojniejsza, ale nie znaczy, że jest gorsza, jest równie wciągająca, a ja nie mogę się doczekać kolejnej części, mam nadzieję, że dowiem się, co dalej się będzie działo z Daenerys i jej smokami.

Wróciłam do świata Martina, pokiereszowanego, przetrzebionego, gdzie akcja toczy się wolniej, ale dzieje się równie wiele. Autor w charakterystyczny dla siebie sposób stworzył sieć intryg pełnych brutalnej chciwości. Ta książka ma w sobie coś z przystawki przed daniem głównym, ponieważ niemal na każdym kroku wyczuwałam, że coś wisi w powietrzu, coś nieuchronnego i pełnego niespodzianek…

Książka jest niesamowicie polityczna, ale w dobrym tego słowa znaczeniu, ponieważ skupia się na konsekwencjach i ukazaniu z niezwykłą precyzją rozpadu struktur władzy. W książce jest sporo niedomówień wzmagających grę pozorów, ciągłe poczucie niepewności i napięcia. Obserwacja powolnego upadku opanowanej megalomanią i obsesją władzy Cersei dała mi sporo satysfakcji i ukazała, że królewska korona może sprawić, że samotność władczy będzie przygniatająca.

Sporo satysfakcji dało mi śledzenie poczynań Eurona Greyjoya postaci wszech miar obrzydliwej i demonicznej, która nawet u mnie momentami wywołuje poczucie grozy. Bohater snuje kampanijne plany mające na celu podbicie Westeros.

Martin bardzo świadomie ograniczył gron bohaterów, których los dane było mi śledzić, dzięki czemu mogłam nieco bardziej zagłębić się w niektóre wątki i jeszcze lepiej zrozumieć tę gęsto utkana sieć intryg i powiązań politycznych.

„Uczta dla wron” jest książka dla cierpliwych i uważnych, bo dając książce należytą uwagę można zdecydowanie wyłapać wiece niuansów i smaczków. Historia Martina znakomicie ukazuje jak zwycięstwo może degenerować i prowadzić do obłędu i popełniania dramatycznych w konsekwencjach błędów. Ten tom jest dla mnie niczym innim niż zapowiedzią nadchodzącego chaosu, kolejnej fali przemocy i zdrad.

„Uczta dla wron. Sieć spisków” to druga część 4 tomu znanej chyba każdemu „Gry o tron”.

Najnowsze wydanie tej serii przykuwa wzrok i pięknie prezentuje się na półce. Ale nie tylko wygląd powinien Was przyciągną do tego i poprzednich tomów. Ale również wydarzenia w niej zawarte. A dzieje się tutaj dużo.

Euron Greyjoy planuje podbój Westeros. Królowa Cersei zostaje oskarżona o zdradę. Arya rozpoczyna szkolenie w Domu Czerni i Bieli. Martellowie z Dorne szukają zemsty za swych zabitych krewniaków. Brienne szuka Sansy Stark.

Wojna pięciu królestw dobiega powoli do końca, ale wszystko układa się po myśli Lannisterów? Nie zdradzę.

Jak w całej serii tak i tym razem Martin nie spowalnia tempa. Cały czas mamy tu dużo bohaterów, rozbudowany świat i ciekawe wydarzenia, które sprawiają, że od książki nie można się oderwać. I jak zawsze autor zadbał o to by nie było chaosu.

W tej części jest sporo intryg politycznych. Nie wiadomo komu można ufać a komu nie. Jest tu mniej walk. Dla mnie nie jest to problem, ale wiem, że niektórzy z Was mogą być tym faktem rozczarowani. Pojawiają się również nowe postacie, które dodają świeżości tej serii. Jednak to Cersei i Jaime Lannister odgrywają tu główną rolę.

Wszystko splata się w spójną całość i sprawia, że już nie można doczekać się kolejnych części. Polecam!