Uczucie prawdy

Jedna z książek, po które normalnie nie sięgnęła bym ot tak. Jednakże, podczas BookTour, człowiek czasami musi się przemóc, aby dostrzec piękno w danej powieści. Z początku, żałowałam że się zgłosiłam, jednak po czasie, książka na tyle mnie wciągnęła, że przeczytałam. I teraz, po jej zakończeniu, nie żałuję. Wręcz, czekam na kolejne powieści autorki - tak mi się spodobała ta pozycja!

Historia babci Marianny, babci dwóch kobiet, które dzięki niej poznają jak to w życiu jest ciężko. Mamy jedno życie, jedną chwilę, nie można jej zmarnować.

Opowieść o ciężkich, wojennych czasach. Miłości, zdradzie, rodzinie... wszystko to może być tak błahe, ale nie dla osoby która to przeżyła. Jak poznać siebie, powrócić do tego czego nie ma, a co już było i nie wróci. Jak poradzić sobie z bólem i cierpieniem, z miłością która jest, ale równocześnie nie może istnieć.

Kociewie - ta wieś, to miejsce, ta historia... To wszystko, co się tam wydarzyło, miało kiedyś miejsce naprawdę. Kiedyś, ktoś przeżywał to samo co Marianna, to samo co Justyna i Zosia... Tak musiało się wszystko potoczyć, aby pokazać, jak w czasach wojny wszystko było ciężkie i okrutne.

Choć nie rozumiesz moich słów recenzji, to zrozumiesz po przeczytaniu książki - tak pięknej historii, bez spojleru nie da się uchwycić, jednak udało mi się.

Książka, jako jedna z nie wielu, nauczyła mnie, co oznacza prawdziwa miłość - choć wcześniej wiedziałam, tak teraz wiem o tym więcej. Ile trzeba poświęcić, ile dać od siebie, dla prawdziwej miłości cena nie gra roli. Muszą być tylko chęci.

Marianna była kobietą całkowicie oddaną najpierw dzieciom, a potem wnuczkom. Kiedy zmarła, Zosia i Justyna zajęły się posprzątaniem rzeczy po ukochanej babci. Podczas porządków znajdują list od niejakiego J.K. oraz zdjęcie mężczyzny, który z całą pewnością nie był ich dziadkiem. Obie wyruszają do Kociewia by odkryć tajemnice z odległej przeszłości.

Uwielbiam powieści gdzie bohaterzy trafiają na ślad tajemnic i postanawiają je odkryć. Na pewno każda z rodzin ma takowe sekrety, o których wie niewiele osób i które nie są zbyt chlubne zazwyczaj w oczach innych ludzi. Czy jednak warto poświęcić własne szczęście i miłość w imię dobrej opinii??

Akcja w książce prowadzona jest dwutorowo, poznajemy losy i wybory Marianny oraz wraz z jej wnuczkami odkrywamy sekrety. Prawda może okazać się trudna, a to jak postrzegaliśmy swoich bliskich okazuje się być niesłuszne i niesprawiedliwie. Nie raz pisałam,że nie warto i nie wolno oceniać innych przez pryzmat tego jak my go widzimy tu i teraz. Każdy ma swoją historię, lepszą lub gorszą i każdy walczy z traumami i bólem nie widocznym gołym okiem.

Piękna historia o wielkiej miłości i poświęceniu. Być może to nie ostatnie spotkanie z bohaterami powieści na co szczerze liczę. Przyjemna, wciągająca i nie przelukrowana opowieść, którą gorąco polecam bo czyta się ją naprawdę świetnie.

Pani Marianna doczekała się wielu wnuków, a nawet prawnuków. Jednak po jej śmierci tak naprawdę cierpiały dwie z nich – Justyny i Zosi. Młode kobiety doskonale pamiętają odwiedziny u babci, które naprawdę uwielbiały. Teraz gdy umarła, postanawiają udać się do jej mieszkania, powspominać, posprzątać jej rzeczy. Dla nich dzień pogrzebu nie jest zwykłym dniem, w którym „odbębnią” co trzeba i tyle.

Podczas porządków dziewczyny odnajdują torebkę, z którą ich babcia się nie rozstawała. Jednak nie spodziewały się, co kryje. Na jej dnie była tajemnicza kartka oraz miłosny list podpisany inicjałami zupełnie innymi niż ich dziadka. Justyna postanawia go odnaleźć i poznać historię ich babci. Chociaż Zosia początkowo jest sceptycznie nastawiona, w końcu tak naprawdę nie wiedzą nic, w końcu się zgadza. Młode kobiety wyruszają do rodzinnej miejscowości babci, gdzie wynajmują pokoje u pewnej pani i zamierzają dowiedzieć się, jak wyglądała przeszłość ich babci. Czy im się uda? Czego się dowiedzą? Kogo poznają? Czy „grzebanie” w przeszłości było dobrą decyzją?

Książkę czytamy z dwóch perspektyw czasowych. Tym sposobem poznajemy historię sióstr Justyny i Zosi, a także cofamy się w czasie i poznajemy historię ich babci. Mnie obie się podobały i to bardzo.

Książka wciągnęła mnie praktycznie od pierwszych stron i nie pozwoliła się od siebie oderwać aż do samego końca. To historia o miłości, życiu, które potrafi nieźle dać w kość, decyzjach, od których zależy szczęście wielu osób. Akcja sprawnie poprowadzono, ze zwrotami, które potrafiły mnie zaskoczyć.

Bohaterowie ciekawi, dobrze wykreowani. Nie są idealni, mają wady i zalety, czasami popełniają błędy, jednak to czyni z nich bardziej realistycznych.

„Uczucie prawdy” to książka, w której poznajemy ciekawą, wciągającą historię dwóch sióstr, a także ich babci, dla której życie nie było łaskawe. Ze swojej strony polecam.

Recenzja książki pojawiła się również na moim blogu - Mama, żona - KOBIETA