Uczynkiem i zaniedbaniem

„Uczynkiem i zaniedbaniem” to kryminał z kategorii takich, który trzyma czytelnika w napięciu do ostatnich stron.

Na kartach tej książki, tak naprawdę zostało opowiedzianych kilka historii. Jeżeliby się przypatrzeć z bliska fabule, każdy bohater jest uczestnikiem i wnosi jakiś swój wkład w historię. Świeżo upieczony ksiądz, niewinne dziecko, policjant i na końcu oczywiście podejrzany.

Wszystko zaczyna się od momentu, kiedy z domu dziecka położonego na głębokiej wsi, znika pewien chłopczyk. Niby wydarzenie, które zdarza się prawie codziennie na całym świcie, przecież tak dużo teraz dzieci ucieka z domu. To tajemnicze zniknięcie staje się niejako kołem napędowym, które puszcza następne zdarzenia w ruch. Następują po sobie tak naturalnie, że zdawałoby się, że są ukartowane.

Po zgłoszeniu zaginięcia, policja zaczyna bliżej przypatrywać się ośrodkowi. Funkcjonariusze starają się prześwietlić wszystko, jednakże nadal mają związane ręce, ponieważ dzieci, tak samo jak i pracownicy nic nie mówią.

Nagle poza tą linią czasową, przenosimy się do Kościoła. Bohater narracji nagle zmienia się na młodego księdza, który ma za zadanie wyspowiadać wiernych. Ks. Piotr siedząc w konfesjonale nagle pomiędzy prześwitami w klatce dostrzega męską postać. Mężczyzna, klękając pierwsze co, mówi że popełnił zbrodnię. Słowa opuszczające jego usta wprawiają kapłana w odrętwienie, zostaje niejako powiadomiony kto i jak uprowadził chłopca. Niestety jak na nieszczęście ks. Piotr nie może pod żadnym pozorem ujawnić tajemnicy spowiedzi. Dlatego z myślą, iż uda mu się nawrócić porywacza postanawia poczekać na niego, w międzyczasie oczywiście wybiera się do wspomnianego domu dziecka z nadzieją, iż może pracownikom udało się jednak zasięgnąć jakichkolwiek informacji na temat porwania.

Następne wydarzenia jeszcze bardziej przemawiają na niekorzyść kapłana. Nagle nie wiadomo skąd, zostaje odnaleziony przez policję telefon zaginionego, blisko plebanii. Wszystkie, zebrane dotychczas dowody jawnie wskazują, iż ks. Piotr jest zamieszany w porwanie. Policja zjawia się na terenie Kościoła, aresztują mężczyznę i wyprowadzają na komisariat. To wszystko wydaje się być koszmarem, na dodatek młody wielebny nie może się obronić, ponieważ wiąże go tajemnica spowiedzi. Dlatego też niektórzy z funkcjonariuszy decydują się na okropny krok. Zamykają księdza w celi z przestępcami, najgorszymi szujami w więzieniu.

„Uczynkiem i zaniedbaniem” według mnie to nie tylko czysty kryminał, mający zabarwienie psychologii, to coś więcej niż porwania, zabójstwa i intrygi snute przez przestępców. Książka ta to odzwierciedlenie mentalności społeczeństwa w XXI wieku. Autor w fabule stara się poruszyć parę spraw, które powiedziałabym, że są dosyć głośne w dzisiejszych czasach.

Po pierwsze mamy tutaj przedstawiony problem nienawiści do duchownych, który połączony został z molestowaniem najmłodszych. Niektóre postawy bohaterów linczujących podejrzanego, któremu jeszcze nic nie udowodniono, można bardzo łatwo wskazać w najbliższych otoczeniach. Po drugie, poruszony także został problem, który wydaje się być najbardziej palący w rzeczywistym świecie – pedofilia panosząca się bezkarnie wśród dzieci w domu dziecka. Aż w końcu docieramy do ostatniego problemu – portretu psychologicznego człowieka, który został skrzywdzony w przeszłości, a teraz swoim zachowaniem stara się „uczynić coś dobrego” dla innych, snując różnego rodzaju krwawe intrygi. Osoba taka uważa, że robi dobrze, że czyni uczynek zabijając, uwalniając świat od skrzywionych psychicznie ludzi, jednocześnie nie zauważając i przede wszystkim zaniedbując siebie i to, jakie w nim zachodzą zmiany.

„Uczynkiem i zaniedbaniem” to historia, która dotyczy każdego z nas.

Polecamy: Dobre Recenzje

Pochłonęłam w dwa wieczory. Dawno przy lekturze nie towarzyszyły mi takie emocje. Fabuła i wszystkie postaci zbudowane są wiarygodnie. Nic nie jest czarno-białe i oczywiste. Kilka razy musiałam zamknąć czytnik i przemyśleć postępowanie bohaterów. Wejść w ich skórę i zastanowić się co nimi w danej sytuacji powodowało. Co ja zrobiłabym na ich miejscu? Dzięki tym rozterkom moralnym, postaci są „ludzkie” i prawdziwe.

Akcja toczy się w odpowiednim tempie, nie ma dłużyzn ani skrótów. Modna ostatnio tematyka pedofilii przedstawiona w zupełnie innym świetle.

Panie Mariuszu, gratuluję świetnego debiutu i czekam na kolejne Pana książki.

Podobno co nie zabija człowieka to go wzmacnia, a może umacnia? Pytanie tylko do czego ta siła będzie spożytkowana? Czasem nie zdajemy sobie sprawę gdzie leży źródło tego, co właśnie rozgrywa się na naszych oczach. Nie tak łatwo dostrzec związek tego, co było z tym z czym mamy do czynienia teraz, ale gdy już zauważy się przyczynę, skutek może być już inaczej postrzegany, a od tego już krok by pewne sekrety mogły zostać wyjaśnione.

W zaginięciu ważne są pierwsze godziny, wtedy jeszcze potencjalne ślady są świeże, a zaginiony może znajdować się blisko ostatniego miejsca gdzie był widziany. Niestety praktyka nie zawsze pokrywa się z teorią, zwłaszcza jeśli działa się pod presją czasu i wyników. Siedmioletni Szymon znika, nikt nie potrafi powiedzieć gdzie jest dziecko, policja i ochotnicy przeczesują okolice, ale bez jakichkolwiek rezultatów, wszyscy oczekują pozytywnych wyników, tych jednak nie ma. Czy ktoś jest zamieszany w tę sprawę? W takiej sytuacji nie ma miejsca na tajemnice, ale ktoś je ma i nie może ich zdradzić. Jak pogodzić zasady, których nie można złamać z wiedzą, że posiada się wiedzę, jaka jest warta ludzkie życie? Młody ksiądz musi rozstrzygnąć co jest dla niego ważniejsze lub bardziej co powinno być. Co to ma wspólnego z poszukiwaniami małego chłopca? Wbrew pozorom bardzo dużo, lecz śledczy nie są tego świadomi, za to mają pewne podejrzenia. Czy są one słuszne? Dziecka wciąż nie odnaleziono, zwierzchnicy i opinia społeczna żądają sukcesu w dochodzeniu. Może coś nie zostało dostrzeżone? Pytanie tylko co to jest? Nie jest aby za późno by zareagować? Czasem to, co widoczne to jedynie wierzchołek góry złożonej z uczynków i zaniedbań, cała reszta powoli ujawnia swoją obecność. Czy stróże prawa dostrzegą to, czego do tej pory nie zauważano?

Recept na dobry kryminał jest tak wiele jak intrygujących historii spod znaku tego gatunku. Mariusz Kanios również ją posiada i pokazuje to na każdym stronie swojej pierwszej książki, w której raczej dostrzega się suspensowy talent, natomiast zapomina się, że to debiut. Co składa się na sukces tej powieści? Nie ma prostej i jednej odpowiedzi na to pytanie, bo każdy rozdział „Uczynkiem i zaniedbaniem” jest nią, lecz liczą się również detale, a tych jest wiele i każdy wnosi coś do intrygi kryminalnej. Na pewno na uwagę zasługuje również łańcuch przyczynowo-skutkowy, nieoczywisty, pełen znaków zapytania i zwrotów w punktach, gdzie wydawałoby się, iż już wszystko wiadomo. Jednak jak czytelnicy przekonują się, że autor do samego końca nie rezygnuje z elementu zaskoczenia i doskonale wie jak, kiedy oraz jakimi środkami go zastosować. Zresztą jest to widoczne w tym jak rozwijają się wątki, ich spodziewany przebieg szybko przekształca się w rozgrywkę pomiędzy czytającymi, bohaterami i twórcą. Z jednej strony zostaje więcej niż poruszony trudny temat, nie zostaje on potraktowany powierzchownie i jedynie jako tło lub ewentualnie punkt wyjścia do historii, lecz zostaje pokazane jego skomplikowane oblicze. Z drugiej toczące się śledztwo odsłania kolejne elementy życiowej układanki. Mariusz Kanios nie ucieka od wymiaru społecznego, lecz nie traci z oczu ani na moment tego, iż „Uczynkiem i zaniedbaniem” jest kryminałem, przechodzącym w odpowiednich chwilach w thriller. Prosta wydawałaby się zagadka okazuje się zbrodniczą spiralą, a sam tytuł okazuje się mieć drugie i nawet trzecie dno.

Książka warta każdej chwili przy niej spędzonej. Ważny i ciekawy temat od pierwszej chwili trzyma w napięciu i oczekiwaniu co dalej. Autor jak najbardziej warty polecenia.

Rewelacyjna książka. Wciąga od pierwszych stron. Trzyma w napięciu do końca. Jest to debiut autora i już nie mogę się doczekać kolejnych. Polecam.

Uwielbiam być zaskakiwana świetnymi debiutami! To uczucie lepsze, niż spotkanie łosia podczas spaceru w Puszczy Kampinoskiej. I ta dość niepozorna, niezbyt gruba książka autorstwa Mariusza Kaniosa okazała się taką właśnie perełką. Napisany niesamowicie lekko i z wyczuciem kryminał porusza wiele ważnych i bolesnych tematów, a z drugiej strony nie pozwala oderwać się od lektury do samego końca.

Gdy z domu dziecka znika siedmioletni chłopiec, rozpoczynają się szeroko zakrojone poszukiwania, które jednak nie przynoszą spodziewanych rezultatów. Z policji stołecznej, w ramach wsparcia, przybywa aspirant Nowacka stwierdzając, że prowadzone śledztwo zmierza w niewłaściwym kierunku, jednak nie ma wielu tropów, którymi można byłoby podążać. Jedyną osobą, która zdaje się wiedzieć więcej, jest młody ksiądz Piotr, rozdarty pomiędzy chęcią pomocy, a tajemnicą spowiedzi. Nikt jednak nie spodziewa się jakie będą konsekwencje jego decyzji.

Z kart powieści wynurza się wiele ważnych prawd. Że za winy trzeba płacić, szczególnie te niszczące dziecięcą ufność, niewinność i beztroskę. Że nikt nie jest nieomylny, a granica między dobrem i złem łatwo ulega zatarciu. Że ramy i reguły, w które wtłacza nas moralność i religia, nie zawsze przynoszą ukojenie, a rodzą dręczące dylematy. I w końcu, że w naszych planach często pobrzmiewa chichot losu.

Autor oczarował mnie fabułą powieści i zaskoczył nagłym zwrotem akcji w momencie, gdy byłam już niemal pewna rozwiązania. Nagle wszystko uległo diametralnej zmianie i nic już nie wydawało mi się tak oczywiste. Również styl autora bardzo przypadł mi do gustu. W zależności od sytuacji czasem szokował dosadnością języka, lub bawił szczyptą humoru podszytego ironią. Bardzo Was zachęcam do lektury „Uczynkiem i zaniedbaniem”, w moim odczuciu książka naprawdę warta przeczytania.