Umiera się tylko raz

"Jak mało kto wiedziała, że w życiu nie ma nic pewnego. Jutro nigdy nie jest z góry zagwarantowane"

"Umiera się tylko raz" Roberta Dugoni to moje czwarte spotkanie z detektyw Tracy Crosswhite i kolejny raz jestem w pełni usatysfakcjonowana. Przyznam, że ta część podobała mi się najbardziej że wszystkich czterech!

Z wód zatoki w pobliżu Seattle zostaje wyłoniona klatka na kraby z bardzo nietypowym ładunkiem. W środku znajdują się bowiem zwłoki kobiety, która zamordowana została strzałem w głowę.

Śledztwo od samego początku jest bardzo skomplikowane, ponieważ wygląda na to, że zmarła za wszelką cenę chciała ukryć swoją tożsamość. Poddała się nawet operacji plastycznej, która miała zmienić jej wygląd.

Detektyw Crosswhite podejrzewa, że znalezione zwłoki należą do zaginionej Andrei Strickland. Tracy musi znaleźć odpowiedzi na wiele dręczących ją pytań.

Dlaczego kobieta chciała tak bardzo zniknąć z powierzchni ziemi? Komu zależało na jej śmierci?

"Czasami sprawy nie są tak trudne, jak się człowiekowi zdaje. Czasami odpowiedź bywa tak prosta, na jaką wygląda"

"Umiera się tylko raz" to naprawdę rewelacyjna książka. Robert Dugoni cały czas wysoko utrzymuje poprzeczkę. Przy lekturze nie sposób się nudzić, a wręcz nie sposób ją odłożyć. Fantastycznie skonstruowana intryga zapewnia mnóstwo emocji. Bardzo lubię sposób w jaki autor wprowadza czytelnika w błąd i podrzuca wiele mylnych tropów. I muszę przyznać, że kolejny raz zakończenie było dla mnie bardzo zaskakujące!

Gorąco polecam wszystkim tę serię. Naprawdę warto poznać detektyw Tracy Crosswhite!

Solidnie przemyślany pomysł na przygodę czytelniczą, ciekawie zaprezentowana historia z dreszczykiem, miło się w nią wchodziło, zgrabnie angażowało wyobraźnię i podejmowało detektywistyczne wyzwanie. Sprytne połączenie thrillera z kryminalnym wątkiem, pod koniec pikantnie zaprawione mocnymi sensacyjnymi nutami, a przy tym tworzące nieszablonową sieć różnorodnych pułapek i tajemnic, w które czytelnik daje się złapać, i które z chęcią odkrywa.

Moje czwarte spotkanie z twórczością Roberta Dugoni ("Grób mojej siostry", "Jej ostatni oddech", "Na polanie wisielców") potwierdza wyjątkowo równy poziom warsztatu pisarskiego autora, każdy tom serii o ambitnej detektyw Tracy Crosswhite to dynamiczne wybijanie rytmu frapującej intrygi, przyciągającej uwagę nie tylko interesującymi perspektywami, ale też złożonością i zawikłaniem, jak dotąd otrzymujące ode mnie mocną czwórkę z plusem. Lubię, kiedy pisarz zmyślnie wystawia odbiorcę książki na niepewność, umiejętnie buduje napięcie, podsuwa mylne tropy, gmatwa odcienie prawdy. Środkowa część powieści sprawia wrażenie nieco mało efektownej, lecz w końcu śledztwo prowadzone przez kluczową postać nie należy do łatwych i układnych, lecz żmudnych i mrówczych, trzeba sprawdzić wiele poszlak, przeprowadzić kilka przesłuchań, a jednocześnie zmagać się z wewnętrznymi realiami służby policyjnej. Ale od czego jest zgrabne funkcjonowanie zespołu wydziału policji w Seattle, no może z wyjątkiem ich bezpośredniego szefostwa?

Natkniemy się również na delikatnie wplecione w fabułę obyczajowe nici, służą one dopracowaniu portretu głównej bohaterki, skontrastowania jej życia zawodowego z prywatnym, nawiązania do poprzednich odsłon serii, zwłaszcza pierwszego tomu, gdzie dowiadujemy się o dramatycznej przeszłości Tracy, a także w jaki sposób oswajała dawne demony. W "Umiera się tylko raz" inteligentna, dumna i bezpośrednia Crosswhite stara się odkryć tożsamość mordercy młodej kobiety zabitej strzałem w głowę i zatopionej w klatce na kraby w wodach zatoki. Przypadkowe odnalezienie ciała uruchamia lawinę pytań i dylematów, lecz pospiech nie jest tu wskazany, zbyt pochopne wyciąganie wniosków, czy niefrasobliwe snucie przypuszczeń, mogłoby zamazać obraz śledztwa i ukazać w fałszywym świetle domniemanych uczestników zbrodni. Aby dotrzeć do niepodważalnych faktów trzeba po kolei odrzucać kolejne warstwy kłamstw i manipulacji. Thriller warto uwzględnić w planach czytelniczych, płynna i przejrzysta narracja, wyraziste postaci, mocna intryga i zaskakujące zakończenie, to ostatnie pozostawia odbiorcę także z ciekawymi refleksjami odnośnie prawnej i moralnej odpowiedzialności za planowane i dokonane czyny.

bookendorfina.pl

Nie za bardzo mogłam się przekonać do sięgnięcia po tę powieść. Codziennie jej lekturę odkładałam na „później”. W końcu ciekawość wzięła górę i …. bardzo żałuję, że tak długo się ociągałam. Ona porywa, wciąga i uzależnia, cały czas chce się więcej i więcej …

Po raz pierwszy miałam okazję spotkać się z detektyw Tracy Crosswhite. Nasze pierwsze, i mam nadzieję, że nie ostatnie spotkanie, było urocze i bardzo emocjonujące. Bo też jej styl pracy, charakter, upór i dociekliwość są niewątpliwą zaletą tej historii.

Młody chłopiec – w trakcie połowów - wyciąga z jeziora kosz z krabami, w którym są ludzkie zwłoki. Okazuje się, że to ciało kobiety, której tożsamości policja nie może ustalić. Nikt jej nie zna, nikt nic nie widział. Rozpoczyna się żmudne i długotrwałe śledztwo, wielokrotnie komplikowane i utrudniane przez los. W końcu okazuje się, że to ciało Andrei Strickland, a może Lynn Hoff, bo denatka miała dwie tożsamości. Ciekawiej być już nie mogło. Otóż Andrea zniknęła w tajemniczych okolicznościach, w trakcie wyprawy na szczyt Mount Rainier, nikt nie wiedział co się z nią działo, mąż udawał wielce zaskoczonego i zrozpaczonego. Ich małżeństwo nie należało do udanych, Graham nabrał kredytów na nowy biznes, który szybko ich pogrążył. Pojawiły się długi, wściekłość, agresywne zachowania męża, pretensje do żony, że ukryła przed nim informację o posiadanym majątku. To on najpewniej najwięcej zyskałby na jej śmierci. Mógłby zawładnąć pieniędzmi zgromadzonymi w jej funduszu powierniczym. Ale czy to nie zbyt proste rozwiązanie zagadki jej zniknięcia? Czasami proste rozwiązania są najlepsze i nie warto szukać głębiej i komplikować sprawy, ale czy w tym przypadku też tak jest? Wkrótce pojawiają się kolejne ofiary, co jeszcze bardziej utwierdza policję w przekonaniu, że za wszystkim stoi mąż zaginionej. On jednak nie przyznaje się do winy, idzie w zaparte. Czy jest tak bezczelny i pewny siebie? Czy może były to zbrodnie doskonałe, bez żadnych śladów?

Robert Dugoni stworzył intrygującą i wciągającą historię, z bardzo ciekawym i nie często spotykanym w powieściach wątkiem kryminalnym. Narracja w powieści prowadzona jest dwutorowo. Jesteśmy w czasach bieżących, w trakcie prowadzonego śledztwa oraz poznajemy historię Andrei, opowiedzianą przez nią samą. Przekazuje nam swoje skrajne emocje, kłopoty rodzinne, niepowodzenie wspólnego rodzinnego interesu. Widzimy, jak walczy z samotnością, żyje w swoim malutkim świecie, zamkniętym w stronnicach książki. Jest nierozumiana i niekochana przez męża.

Autor otworzył przede mną okratowane wejście do podziemnego ciemnego schronu. Zostawił mnie samą z tą przejmującą i wstrząsającą historią. Prowadził mnie krok po kroku, czasami po omacku, często celowo zmieniał kierunek drogi, aby tylko utrudnić mi przejście. Miotał mną na prawo i lewo, już byłam u wyjścia, gdy się okazało, że to wyjście nie jest udrożnione. I cóż moja cała wędrówka na marne. Zawracałam, cofałam się, szukałam na oślep, czasami pewne znaki mnie prowadziły i pomagały w dojściu do celu. Było mroczno, zimno i ciemno, nietoperze krążyły nad moją głową i tylko potęgowały atmosferę grozy i strachu. Nie było łatwo, ale się udało, ujrzałam na końcu tunelu promyk światła. Tak właśnie wyglądała moja przygoda z tą lekturą.

Książkę – pomimo atmosfery napięcia i ciągłego oczekiwania - czyta się bardzo lekko. Styl pisarski Roberta Dugoniego dodaje jej lekkości i polotu, zrozumiały i czytelny w odbiorze. Nie można jej odłożyć nawet na chwilę, bo oczywiście ciekawość bierze górę, i kłębiące się myśli, jaki będzie finał poszukiwań mordercy. A tu wielka niespodzianka, autor osaczył nas z wielu stron i tak omamił, że nikt by nie sądził, że to ta osoba była sprawcą tych haniebnych czynów. Jeden zero dla autora, finał totalnie zaskakuje. Nie można zapomnieć, że autor przemycił delikatny i bardzo smakowity wątek obyczajowy, nadający powieści realizmu i prawdziwości, świetnie wkomponowany w całe tło historii.

Po przeczytaniu tej książki każdy zapewne odpowie sobie na pytanie: „czy naprawdę umiera się tylko raz”? Z pozoru oczywista i jednoznaczna odpowiedź, bo głębszym namyśle, nie do końca taka jest.

Jednym zdaniem: świetna i zaskakująca, pełna różnorodnych i wielobarwnych emocji, refleksyjna i wywołująca czasami uśmiech na twarzy, trzymająca w napięciu do ostatniej strony. Wchłania i magnetyzuje, powoduje, że po jej skończeniu odczuwa się brak powietrza i adrenaliny, którą tak znakomicie wytwarzała.

Wydawnictwo Albatros serwuje ostatnio znakomite thrillery. Tym razem przeczytałam książkę "Umiera się tylko raz", którego autorem jest Robert Dugoni. Dla mnie to pierwsze zetknięcie z twórczością tego autora. Zachęcona jednak pozytywnymi opiniami zdecydowałam się przeczytać jego najnowszą książkę i przekonać się czy faktycznie warto zainteresować się książkami tego autora.

Historia opisana w książce rozgrywa się w Seattle, podczas upalnego lata, gdzie przed wschodem słońca młody chłopak wyciąga z wody klatkę na kraby. Ku ogromnemu zdziwieniu i przerażeniu odkrywa, że w klatce znajdują się zwłoki kobiety, która, jak się później okazuje, zginęła od strzału w głowę.

Do akcji wkracza Tracy Crosswhite i jej załoga. Detektywi, mimo złego stanu zwłok, ustalają, że jest to ciało zaginionej podczas górskiej wspinaczki z mężem Andrei Strickland. Dlaczego jednak kobieta pragnęła zmienić swoją tożsamość i przed śmiercią poddała się operacji plastycznej? To i przyczynę jej śmierci próbują ustalić detektywi. Tracy Crosswhite wkracza do akcji, gdzie przychodzi jej się zmierzyć z niezwykle żmudnym i skomplikowanym śledztwem, które nieustannie przypomina jej o śmierci siostry. W miarę rozwoju śledztwa na jaw wychodzą kolejne zaskakujące fakty. Co tak naprawdę się wydarzyło i kto zgotował kobiecie taki los?

"Umiera się tylko raz" to rewelacyjny thriller, od którego nie sposób się oderwać. Nie brakuje tu interesujących zwrotów akcji, twistów fabularnych, zagmatwań, przypuszczeń i domysłów. Intryga skonstruowana przez autora totalnie wbiła mnie w fotel, a zakończenie nie pozwoliło mi długo się z niego podnieść. Czytając książkę ani chwilę nie poczułam się znudzona, skupiałam się nawet na najmniejszych detalach, domyślając się, że mają one znaczenie. Łapczywie dążyłam do rozwikłania zagadki.

Myślę, że to nie jest moje pierwsze i ostatnie spotkanie z autorem. Od dziś dołącza on do moich ulubionych twórców. Dawno żadna pozycja tak mocno mnie nie wciągnęła. Autor potrafi zaangażować czytelnika w śledztwo. Pisze lekkim, ale barwnym, plastycznym językiem, dzięki czemu czyta się książkę z prawdziwą przyjemnością. Zdecydowanie polecam!

„Umiera się tylko raz” to już czwarta książka z detektyw Tracy Crosswhite w roli głównej. Po przeczytaniu poprzednich tomów, które czytało się świetnie, musiałam poznać dalsze losy nieustraszonej policjantki. I kolejny raz się nie zawiodłam! Z niecierpliwością czekam na tłumaczenie piątego i szóstego tomu.

W Seattle jest upalne lato, przed wschodem słońca młody chłopak wyciąga z wody klatkę na kraby, nie spodziewając się jednak jak bardzo „udany” będzie to połów. W klatce bowiem znajdują się zwłoki kobiety. Tracy i jej załoga podejrzewają, że to zaginiona Andrea Strickland – dlaczego jednak kobieta przed śmiercią poddała się operacji, zmieniającej wygląd? Czy upozorowała własną śmierć, a los się od niej odwrócił? A może w grę wchodzi coś znacznie mroczniejszego?

Robert Dugoni wrócił do poziomu pierwszego tomu, który do tej pory podobał mi się zdecydowanie najbardziej. Aż dziwne, że sam twierdzi, iż pisanie właśnie 1 i 4 tomu szło mu najbardziej opornie! Widocznie się opłaciło.

Od samego początku książka niesamowicie wciąga, a oryginalny wątek odnalezienia zwłok w klatce na kraby dodaje jedynie pikanterii. Aż nie chce się wierzyć, że takie rzeczy się dzieją i stają się inspiracją dla pisarzy. Niezawodny umysł Tracy i jej ekipy sprawia, że w ogóle nie nadążałam za akcją i tym większe było moje zaskoczenie, im bliżej byłam końca. Nie brakuje interesujących zwrotów akcji, domysłów i charakterystycznego dla kryminałów zagmatwania. Nawet przez chwilę nie przeszło mi przez myśl kto może stać za morderstwami, co bardzo się ceni. Poza tym bardzo lubię Tracy, to bohaterka, która staje się bardzo ludzka i rzeczywista – ma swoje wady i słabości, ale nie daje im nad sobą zapanować, dąży do celu i pragnie sprawiedliwości.

Co tu dużo mówić, to kolejna świetna książka autora, trzymająca w napięciu, ale jednocześnie spokojna i dawkująca emocje aż do ostatniej strony. Zdecydowanie polecam!