Usypać góry. Historie z Polesia

Historie o Polesiu, to opowieści o miejscu, jakim było i jakim jest teraz.

Czasy, gdy pod jednym dach mieszkali Polacy i Żydzi, w przyjaźni i w spokoju, ale i wstydliwe momenty z naszej historii, mordy na niedawnych sąsiadach, bieda, dyskredytowanie.Czasy świetności, za którymi, każdy w jakiś sposób tęskni, ale i czasy sromoty, przed którą, też nie należy uciekać, czy ukrywać się przed nią.

Autorka niespiesznie oprowadza nas po zaczarowanych miejscach, niezwykle ciekawie snując swoją gawędę.Magia miejsca,ludzie, którzy żyli w tym miejscu.

Kresy, jawią się tu jako raj utracony, może nie idealny, ale we wspomnieniach jawi się jako region, wręcz baśniowy.Każdy ma swoje wzloty i upadki.Należy pamiętać piękne chwile, ale te które przynoszą wstyd, także, aby nie dopuścić do kolejnych, podobnych, lub gorszych.

Elegancko wydana pozycja, zawierająca mnóstwo zdjęć, które, razem, z wciągająca opowieścią stanowią niezwykłą lekturę, która zapada w pamięć.

Cesarzowa reportażu wykonała pewną pracę za Ryszarda Kapuścińskiego. Otóż reporter pochodził z Polesia, ale nie zdążył opisać ziemi, na której się urodził. Malgorzata Szejnert pozbierała historie, w których widać pewien sentyment za tym, co dawno odeszło. Jak wyglądały Kresy przed drugą wojną światową? Polesie było ziemią tajemniczą. Miejscem, w którym stykały się nie tylko różne narodowości, ale też klasy społeczne. Żyli tu Białorusini, Litwini, Polacy, Żydzi. Małgorzata opisuje wszystkie grupy społeczne - od bogatych panów, po najuboższych chłopów. Jednak nie jest to reportaż osadzony jedynie w historii. Przeszłość łączy się z teraźniejszością. Autorka w wielkim stylu opisuje walkę o tożsamość współczesnych Poleszuków i próby ocalenia tego, co pozostało w pamięci.

"Usypać góry" jest niezwykłą książką- reportażem, bo przedstawia świat, który powoli znika, bo znika pamięć o pewnych ważnych, ale skomplikowanych wydarzeniach. A do tego uzupełniona o ciekawe zdjęcia. Polecam

To niepokojące, ale z relacji Małgorzaty Szejnert wynika, że Polesie powoli wymiera. Coraz mniej młodych ludzi chce mieszkać na wsi, a Ci którzy zostali są już starzy. Być może to ostatnia tak obszerna w historie i wiadomości na temat Polesia książka przed tym, jak ulegnie ono naturalnej degradacji. Piękne zdjęcia i anegdoty w narracji Szejnert nie mogą się nie podobać. Po prostu nie mogą.