Venom. Tom 2

Drugi tom przygód Venoma pozostaje wierny swojej symbiotycznej estetyce, pełen brutalności, ale i wchodzący w lekki mariaż z filozofią.

Zginiecie Eddiego Brocka i zawieszenie go poza czasem wprowadza nas w historie w sposób nieco metafizyczny, jednak jak to w tym venomowym świecie bywa, jest chaos, cierpienie i nieustannych wyborów, które często nie mają dobrego wyjścia. Sceneria w postaci ogrodu Meridiusa, gdzie pierwszy Venom jest uwieziony fascynuje i to zarówno graficznie, jak i klimatycznie, ale i przeraża niczym czyściec stworzony z gniewu i poczucia winy.

Komiks może zaskakiwać warstwą emocjonalną, gdzie relacja Brocka z synem połączona nicią pomiędzy czasem i przestrzenią nadaje historii zupełnie inny niż zazwyczaj znany z tego cyklu ton. Bezsilność jest tutaj dojmująca, a rodzicielstwo w świecie bez kontroli może chwytać za serce i to właśnie za sprawą tych scen z Eddiego staje się figura tragiczna i wewnętrznie rozdarta.

Co do tempa nie ma zwalniania, jak to z Venomem bywa a dodatkowej dynamiki wprowadza dodanie postaci Chasm i Króla Goblinów i co najważniejsze nie są tylko przeciwnikami do pokonania, ale wnoszą sobą dodatkowy smaczek psychologiczny.

Graficznie jest topka, kosmiczny bezkres jest stworzony z wielkim rozmachem, ale ma w sobie coś klaustrofobicznego co zamyka umysł w tym świecie. Dynamiki nie zabrakło, ale to nie zaskakuje, bo trudno wyobrazić sobie Venoma w melancholijnej odsłonie, nie zabrakło przy tym detali i bogactwa przedstawionego świata.

Ten tom zdecydowanie wymaga znajomości wydarzeń z poprzedniego tomu i jest dość wymagający, bo złożoność tej historii jest niezaprzeczalna. Emocjonalna i widowiskowa odsłona Venoma, a przy tym ambitna jak na standardy superbohaterski.