W cieniu sosnowego lasu

Rozpocznę od tego, że bardzo lubię pióro autorki. Za jej wrażliwość na kobiece emocje, za umiejętność uchwycenia wartości i siły kobiecych relacji, za bohaterów, którzy mimo lęku i niepewności są gotowi podjąć ryzyko i coś w swoim życiu zmienić. Lecz chyba najbardziej za to, że jej historie przypominają mi o tym, co tak naprawdę jest w życiu ważne…

„W cieniu sosnowego lasu” to książka, która przypomina, że nawet w najtrudniejszym momencie swojego życia można odnaleźć drogę do siebie. To historia o kobiecej sile, ważnych relacjach i odwadze, by w końcu zrobić coś dla siebie.

Agacie coraz częściej doskwiera samotność i poczucie, że jej najbliżsi w codziennym zabieganiu mają dla niej coraz mniej czasu. Niepewna sytuacja zawodowa i troskliwa, aż do przesady mama dodatkowo odbierają jej spokój. Kiedy życie zaczyna stawiać przed nią kolejne wyzwania, Agata musi zastanowić się, czy nadal chce tkwić w miejscu, w którym nie czuje się naprawdę szczęśliwa. I wtedy w pociągu znajduje notes. Postanawia odesłać go właścicielce. Niby drobny gest, ale to właśnie on prowadzi ją do spotkania z Leną, starszą, tajemniczą kobietą, która pojawia się w jej życiu dokładnie wtedy, kiedy Agata potrzebuje tego najbardziej. Kolejne spotkania, rozmowy, wspólny wyjazd nad jezioro, wśród pachnących sosnowym lasem drzew, stają się dla Agaty okazją do spojrzenia na swoje życie z innej perspektywy…

„W cieniu sosnowego lasu” to nie jest opowieść o wielkich rewolucjach, które dzieją się z dnia na dzień. To raczej historia o małych olśnieniach, odwadze do zmian i o tym, że czasami potrzebujemy drugiego człowieka, żeby usłyszeć własne myśli…