W cieniu starych cyprysów

Nieśpieszna włoska saga, rozciągająca się od czasów I wojny światowej aż po końcówkę XX wieku, dokładnie taka, jaką zapowiada opis na okładce.

To opowieść przyziemna, naturalistyczna i przepełniona trudami minionych czasów. Ukazuje surową rzeczywistość, z którą bohaterom nie pozostaje nic innego, jak się zmierzyć.

Język jest poetycki - momentami brutalny, a kiedy indziej pełen niedopowiedzeń i ukrytych znaczeń. Nie jest to więc książka czysto relaksacyjna. Ja na przykład długo nie zapomnę m.in. sceny zrzucenia z drabiny na strychu budynku gospodarczego i towarzyszącej jej znieczulicy. Trzeba jednak brać poprawkę na realia epoki i cieszyć się, że ogólna empatia ludzkości zdołała od tamtej pory znacząco się rozwinąć.

Z drugiej strony lekturze towarzyszy poczucie, jakby ogrzewały nas leniwe promienie włoskiego słońca. Te kontrasty sprawiają, że opowieść nie staje się monotonna.

Polecam miłośnikom takich klimatów. To bardzo udany debiut wnuczki głównej bohaterki.

To powieść, która rozwija się spokojnie, ale zostawia po sobie emocje na długo.

Poznajemy Caterinę w surowej, włoskiej rzeczywistości, gdzie dzieciństwo oznacza pracę, a przyszłość wydaje się z góry ustalona. Jej świat zmienia się jednak w momencie, kiedy Mario -chłopak, z którym dorasta i który jest jej szczególnie bliski wyjeżdża do Mediolanu. To właśnie ten moment staje się dla niej impulsem do myślenia, że może istnieje inne życie niż to, które zostało jej narzucone.

Relacja z Mariem jest jednym z najmocniejszych elementów tej historii. Zaczyna się niewinnie, jeszcze w dzieciństwie, ale z czasem przeradza się w coś znacznie bardziej złożonego. To uczucie nie znika wręcz przeciwnie, staje się obsesją, wspomnieniem i siłą, która wpływa na decyzje Cateriny przez całe życie. To nie jest klasyczna historia miłosna bardziej opowieść o tęsknocie i o tym, jak jedna osoba może stać się symbolem niespełnionych marzeń.

Fabuła obejmuje ogromny wycinek czasu od okresu po I wojnie światowej aż po lata 90. XX wieku. Dzięki temu śledzimy nie tylko losy jednej bohaterki, ale też zmieniający się świat i realia, które ją kształtują. To sprawia, że książka ma w sobie coś z sagi powolnej, wielowarstwowej i bardzo życiowej.

Styl autorki jest spokojny, obrazowy i mocno osadzony w emocjach. To narracja daje przestrzeń na detale, relacje i wewnętrzne przeżycia bohaterki i piękne krajobrazy Włoch.

Dla mnie to opowieść o dojrzewaniu do własnych pragnień i o tym, że czasem jedno wydarzenie z przeszłości potrafi na zawsze zmienić kierunek naszego życia.

Wyruszcie stromą górską drogą do włoskiej biednej wsi, by poznać Caterinę. Kobietę, która miała marzenia, swoje zdanie i odwagę, by wyciągać po to ręce. Na przekór wszystkiemu i wszystkim dążyła do celu, a może tak naprawdę dopiero go szukała? Ta poruszająca historia rozdziera serce, by potem skleić je na nowo. I tak raz za razem, ukazując XX wiek w całej swojej okazałości dużych nieszczęść, ale i chwil radości, zachowując przy tym tylko jedną niezmienną przez lata rzecz - miłość noszoną głęboko w sercu.

Czy 600 stron to dość by opowiedzieć jedno życie? Jedno, zwykłe życie. Jednej, zwykłej - niezwykłej kobiety. Dziewczyny, chłopki, córki, krawcowej, żony, przedsiębiorczyni, katoliczki, Włoszki, matki, babci, sąsiadki, kuzynki, siostry, przyjaciółki, klientki z bazaru, tej pani z ławeczki w parku wystawiającej ku słońcu swe poorane zmarszczkami czasu oblicze.

Mara Carollo w swej debiutanckiej powieści nie czaruje nas pięknem minionego świata. Przedstawia go takim jakim w rzeczywistości był, z punktu widzenia Cateriny (Niny) urodzonej w chłopskim domu dziewczynki, która marzy o tym żeby wyrwać się z biedy górskiej wioski. Upór i ciężka praca, jasno postawiony cel i inspiracja losami przyjaciela z dzieciństwa, który miał lepiej, który poszedł do szkół, który poszedł na studia, który zamieszkał w mieście, który wyjechał za granicę, który stał się kimś ważnym, są siłą napędową, która pcha Ninę do przodu, podnosi ją kiedy upada. Za każdym razem. A życie rzuca jej kłody pod nogi nieustannie.

Bolesna to opowieść, naznaczona wieloma historycznymi momentami, trudnymi dla Włochów, interesującymi z punktu widzenia miłośników historii naszego kontynentu.

Bardzo ciekawa lektura, wybitny debiut emanujący autentycznością bohaterów i ich uczuć.

Już teraz mogę napisać, że "W cieniu starych cyprysów" trafia do top powieści przeczytanych przeze mnie w tym roku.

Polecam. Przeczytajcie, bo warto

Chłopka. Kobieta, której dłonie zdradzały wszystko. Były odzwierciedleniem dni wypełnionych nieustanną pracą w obejściu i w domu. Stale w ruchu, nawet gdy siedziała i odpoczywała, jej palce cerowały, łuskały, przędły..

Bohaterka „W cieniu starych cyprysów” marzy o lepszym życiu. Wychowana w górskiej, włoskiej wiosce na początku XX wieku, zawsze pragnęła dla siebie czegoś więcej. Wraz z najlepszym przyjacielem, Mariem, obiecują sobie, że wyjadą do wielkiego miasta. Piękne dziecięce plany weryfikuje jednak życie, i to Mario dostaje szansę wyrwania się w biedy, a Caterina stale, bez ustanku i bez sukcesu za nim goni.

Caterina miała wielkie marzenie. Jej maleńka wioska jej nie wystarczała, jednak świat miał jej tak mało do zaoferowania… Stale ucieka ze swojej rodzinnej wsi, a ona ją co raz przyzywa i przyciąga. Nierozerwalną nicią dziewczyna jest związana z ziemią, na której wzrastała.

Surowy klimat gór zahartował Caterinę. Jej buntownicza natura i niezłomność dają jej siłę na mierzenie się z trudami życia. A życie nie będzie jej rozpieszczać… Nie znajdziemy tu także słonecznej Italii z widokówek. Wdrapiemy się za to na szczyty, z których spłynęła krew partyzantów, poznamy silnych i hardych ludzi nie bojących się ciężkiej pracy.

„W cieniu starych cyprysów” to historia o tęsknocie i niesprawiedliwości rozgrywająca się na tle zmian politycznych zachodzących we Włoszech w XX wieku.

Gorąco polecam! Ta książka trafi do mojej tegorocznej topki!

Kocham Włochy i kocham książki, których akcja dzieje się właśnie w tym kraju. Mam do nich słabość zatem “W cieniu starych cyprysów” musiała trafić w moje ręce.

I, o rany! Co to jest za powieść!

Niech Was nie zwiedzie ciepła i barwna okładka bo w środku nie znajdziecie odprężającej, skąpanej w słońcu fabuły. Czeka na Was za to gęsta, przejmująca i niesamowicie wciągająca historia Cateriny, od której próżno się oderwać.

Akcja powieści rozpoczyna się w 1918 roku, kiedy Nina - bo tak zdrobniale mówią do niej bliscy - jest małą dziewczynką o wielkich marzeniach. Niestety, przyszło jej się urodzić w górskiej wiosce, w której panuje bieda, a chęć kształcenia i ambicje uznawane są za coś dziwnego. Nina spędza czas na polach lub w stodołach i zwykle towarzyszy jej przyjaciel Mario. Ten jednak pewnego dnia wyjeżdża do Mediolanu - miasta, do którego obiecali sobie w dzieciństwie pojechać razem. Dla Cateriny to cios i jednocześnie nadzieja na to, że zabita dechami, biedna wioska pachnąca obórką nie jest jej pisana na zawsze.

Uwielbiam takie debiuty! Mara Carollo napisała rewelacyjną powieść, w centrum której postawiła szalenie intrygującą i charakterną bohaterkę, której losy kreśli od dzieciństwa aż po starość, na tle zmian historycznych, społecznych i gospodarczych we Włoszech. Caterina jest niezwykle zdeterminowana aby spełnić swoje marzenie o lepszym życiu, a to wcale jej nie oszczędza. Wydaje się, że duch i upór Niny w dążeniu do celu są nie do złamania, a jednak kobieta wielokrotnie będzie musiała stawić czoła przeciwnościom losu.

Wszystko tu wspaniale ze sobą współgra i tworzy niepowtarzalny klimat.

Genialna powieść o sile marzeń, które ciężko spełnić. O decyzji, która kładzie się cieniem na całe życie bohaterki. O zazdrości i obsesji. O tym jak życiowe drogi bohaterów, choć wywodzących się z tej samej klasy społecznej, mogą tak bardzo się różnić. A także o tym, jak rozczarowujące może być ostatnie spotkanie.

Świetna historia, główna bohaterka, akcja, trzymanie czytelnika w niepewności oraz pióro autorki składają się na powieść, która zrobiła na mnie duże wrażenie i którą ogromnie polecam przeczytać!