W imię Boga

„W imię Boga” to książka, która od jakiegoś czasu chodziła za mną. Zastanawiałam się, czy taka tematyka mogłaby mi się spodobać, dlatego też, kiedy nadarzyła się okazja postanowiłam skoczyć na głęboką wodę i zapoznać się z piórem Dominiki Skoczeń. Świat potrafi być zaskakujący, żyjąc w bezpiecznej strefie, mając wszystko, czego się potrzebuje, a nawet więcej, nie zwraca się uwagi na tych, którzy ledwo wiążą koniec z końcem. Zestawienie klasowości społeczeństwa, ukazywanie jego podziału na zasadzie kontrastu, akcent na każdą różnicę, potrafi sprawić, że czytelnik zaczyna zastanawiać się nad własną sytuacją i swoim bezpieczeństwem. Lubię takie historie, które pozostawią we mnie coś więcej niż jedynie satysfakcję czytelniczą. Wykorzystanie wiary i jej zbyt wielkiego wpływu na ciężkie realia sprawia, że z większą uwagą przykuwałam uwagę na wszystko, co dotykało głównej bohaterki. Wbrew pozorom kreacja świata przedstawionego przez autorkę nie odbiega tak znacznie od tego, co nam towarzyszy, na co dzień.

Główną bohaterką książki autorstwa Dominiki Skoczeń pod tytułem „W imię Boga” jest Laila Hercelrinki jest bardzo zamożną kobietą, ma wysoki status społeczny. Żyje luksusowo, nie musi się o nic martwić, ma co jeść, jest bezpieczna i szanowana. Ma też ukochanego, z którym założy rodzinę, taki był plan, jednak wiadomo, że kiedy człowiek planuje bóg potrafi wszystko pokrzyżować. Mężczyzna zachorował na bożą gorączkę i umiera zostawiając Lailę zupełnie samą, załamaną. Termoniał nie jest już taki sam, kiedy jego nie ma. Kobieta wychodzi z domu na spacer i zaginęła. Trafiła do Rioko, do miejsca, które zdaje się być opuszczone przez boga. To slumsy, które wbrew pozorom nie znajdują się tak daleko od jej domu. Mieszkańcy są niegodni, aby mieszkać w Termoniale, to wyjątkowo parszywe miejsce, gdzie strach się poruszać. Pomimo tego, Laila znajduje tutaj dobrego człowieka, Tanurila. Czy uda jej się powrócić do domu? Ktoś podąża jej śladem i z pewnością nie ma przyjaznych zamiarów. Czy Laili uda się przetrwać w takim miejscu?

„W imię Boga” to historia, która mi się spodobała, zabiera czytelnika do świata zbliżonego do naszego, gdzie można trafić na dobrych ludzi, a także tych, którzy robią złe rzeczy, aby przetrwać. To powieść fantastyczna autorstwa Dominiki Skoczeń, byłam zaskoczona, kiedy dowiedziałam się, że jest to debiut. W książce oprócz polityki na środowisko ma duży wpływ władza kościelna, podziały społeczne są mocno zarysowane. Autorka włożyła tutaj sporo pracy, miała twarde fundamenty, które sprawiały, że nie chciałam zbyt szybko odłożyć książki na półkę. Polubiłam główną bohaterkę i nie chciałam, aby przydarzyło jej się coś złego, miałam szczerą nadzieję, że uda jej się bezpiecznie powrócić do domu. Pieniądze, status, a nawet nazwisko nie potrafią zagwarantować człowiekowi szczęścia, ani bezpieczeństwa. Laila przeszła długą drogę, która uczyniła z niej silniejszą, bardziej zdeterminowaną i waleczną kobietę. Tanuril to mężczyzna, który potrafi ująć za serce, jest dobrym człowiekiem, na którym można polegać. „W imię Boga” to zdecydowanie nietypowa, zaskakująca i świeża historia, o kobiecie, która sprawi, że inni zadrżą. Styl autorki jest przyjemny, potrafiący wzbudzić w czytelniku wiele emocji, nie mogę się doczekać, kiedy będziemy mogli ponownie oddać się lekturze i nowym przygodom bohaterki.

Kolejne fantasy, które mnie zaskoczyło.

Całkiem ciekawa fabuła, wątek romantasy - delikatny, bardziej stanowiący tło niż grający pierwsze skrzypce no i przede wszystkim całkiem fajne poczucie humoru.

Oczywiście czekam na drugi tom, koniecznie chcę zobaczyć co dalej i dlaczego Laila została obdarzona akurat taką a nie inną mocą.

Podobało mi się to, jak obserwowaliśmy metamorfozę głównej bohaterki.

Z pewnej siebie, wysoko urodzonej i rozpieszczonej dziedziczki rodu i fortuny w coraz bardziej otwierającą oczy i potrafiącą docenić drobnostki kobietę.

Chociaż trzeba przyznać, że momentami Laila była tak naiwna, że to wręcz śmieszne no ale albo taka jest ta dziewczyna (tacy ludzie istnieją, serio!) albo trzeba zrzucić to na karb debiutu.

Skoro już wspomniałam o tym, że ta książka to debiut, to muszę przyznać, że udany.

Z przyjemnością spędziłam wieczory przy tej lekturze i czytało się także miło.

Sam początek tylko czytałam wolniej, musiałam się przyzwyczaić do dziwnych imion, nazwisk, miejsc ale jak przez to przebrnęłam to dalej już płynęłam z nurtem.

Nasza bohaterka upada (całkiem dosłownie) na samo dno drabiny społecznej, zdawałoby się, przypadkiem.

Tam znajduje ją tajemniczy mężczyzna, który postanawia jej pomóc.

Czy Laila poradzi sobie bez wygód, do jakich przywykła?

Kto czyha na jej życie?

Warto docenić, że tutaj nie mamy do czynienia z ogromną ilością rodzajów, ras czy światów.

Całość jest spójna, są ludzie obdarzeni mocą primionów, czyli tzw. nadludzie oraz zwykli ludzie, którzy tej mocy nie mają.

No i coś pomiędzy, czyli mieszańcy ale ich także zaliczamy do nadludzi aczkolwiek lądują w biedniejszych dzielnicach a ludzie są kumulowani w rezerwatach niczym dzikie zwierzęta.

I jak to w życiu bywa, rządzą bogaci oraz kościół, w sumie wiadomo kto rządzi naprawdę.

Autorka wykreowała fantastyczny świat, w którym można się doszukać naprawdę wiele z naszego świata współczesnego.

Postacie są charakterne, mają swoje zdanie i są "jakieś", nie są płaskie i sztuczne, co to to nie.

Można bohaterów polubić, podziwiać, nienawidzić.

Z pewnością nie da się o nich zapomnieć.

To książka w większym formacie, którą czyta się sprawnie. Dodatkowo jest oprawiona w przyjemną dla oka szatę graficzną. Zarówno okładka, jak i wnętrze prezentują się dobrze.

Te opisy, ten styl pisania - wszystko idealnie do siebie pasowało w moich oczach. Nie sądziłam, że ta książka przypadnie mi tak bardzo do gustu, że umieszczę ją tuż obok moich ulubionych. Świat został świetnie wykreowany, przede wszystkim bardzo interesująco. Miejsca różniły się od siebie pod każdym względem: wiarą, bogactwem, ludźmi i budynkami. Nawet ilością primionów. Co więcej, poruszone zostały tematy nierówności społecznych, gdzie ci, którzy byli bliżej wiary i pieniędzy, nie szanowali tych uboższych, ani tym bardziej zwykłych ludzi.

Laila też należała do osób urodzonych w wyższych sferach społecznych, niekoniecznie tolerując biedniejszych. "[...] choć sądząc po wyglądzie, na pewno miał w sobie mnóstwo złej krwi".

Wbrew pozorom, Laila nie była bohaterką, która denerwowała. Ani trochę! Czytelnik, sięgając po książkę, domyśli się, że zobaczy jej przemianę. W końcu musiała radzić sobie w slumsach, pod okiem Tanurila. Te dwie postacie idealnie się uzupełniały, co sprawiało, że nie chciałam kończyć czytać.

Wydaje mi się, że właśnie biedniejsze miejsce zostało opisane dokładniej niż każde inne. A przynajmniej z podłożem emocjonalnym, gdzie czytelnik mógł współczuć mieszkańcom. Ciekawym pomysłem było również dodanie wątku alkoholizmu, który pojawił się u wielu osób, albo handlu... ale czym, to dowiecie się podczas lektury.

Przyznam, że czegoś mi brakowało pod koniec, ale jednak nie było to problemem. Była akcja? Była. Były ciekawe postacie? Były. Świat wydawał mi się na tyle interesujący, że śmiało można byłoby napisać o nim kilka tomów. Dlatego jest to książka, do której na pewno wrócę, i mam cichą nadzieję, że kiedyś autorka stworzy jeszcze coś podobnego.