W pułapce

„Pamięć potrafi być więzieniem. Jej brak jeszcze większym.”

Dwa dni, które wydarzyły się naprawdę, ale nie istnieją w pamięci. Nie ma obrazów, głosów ani pojedynczych przebłysków. Jest tylko pustka i świadomość, że ktoś inny może wiedzieć znacznie więcej. Jeśli nie pamięta się, gdzie było przez dwa dni, nie wiadomo z kim się rozmawiało, przed kim uciekało. Nie wiadomo, czy było się ofiarą. A może wydarzyło się coś, czego własny umysł nie chce dopuścić do świadomości.

Klara i Lisa próbują odtworzyć utracone fragmenty życia, ale im więcej pytań zadają, tym mniej bezpieczna staje się rzeczywistość. Każda napotkana osoba może wiedzieć coś, czego one nie pamiętają. Autorka pokazuje, że trauma nie zawsze potrzebuje wspomnień. Ciało może reagować strachem na człowieka, którego umysł nie rozpoznaje. Może pamiętać dotyk, którego świadomość nie potrafi odtworzyć.

Autorka buduje napięcie nie tylko wokół tożsamości sprawcy, ale przede wszystkim wokół tego, co wydarzyło się podczas utraconego czasu. Narracja prowadzona kilkoma torami sprawia, że czytelnik zaczyna szukać szczegółów, podważać kolejne wersje wydarzeń. Krótkie rozdziały przyspieszają fabułę, choć momentami zabrało mocniejszego zaskoczenia. Nie wszystkie rozwiązania uderzyły równie mocno, ale sam pomysł gry z pamięcią skutecznie utrzymuje zainteresowanie.

Książka przeraża nie tym, co bohaterki pamiętają, ale czego nie są w stanie sobie przypomnieć. To thriller o utracie kontroli nad własną historią, strachu przed prawdą i desperacją próbą odzyskania fragmentu siebie. Motyw pozostawia niewygodne uczucie. Można zamknąć drzwi, zmienić numer telefonu. Trudno uciec od świadomości, że istnieją dwa dni własnego życia, które zna ktoś obcy. Być może właśnie dlatego pozwolił ci o nich zapomnieć.