Wilk na rzeź

Kolejny raz za sprawą Ruth Rendell przeniosłam się do ponurego i deszczowego Sussex. Tym razem Wexford i Burden muszą rozwikłać sprawę zaginięcia młodej kobiety Anity Margolis. Nic nie wskazuje na to by zniknięcie bogatej i rozkapryszonej Ann, jak często była nazwana, nosiły znamiona przestępstwa, do czasu aż w ręce śledczych trafi kartka z tajemniczą wskazówką.

Ruth Rendell pisze klasyczne kryminały osadzone w starej Anglii, postaci noszą epokowe ubrania i zwracają się do siebie sir, nie tak jak współcześnie po imieniu. To lubię w jej powieściach! Ten klimat dawnych lat, ten język, te obyczaje. Z przyjemnością sięgam po kryminały autorki.

„Wilk na rzeź” poza śledztwem w sprawie zaginięcia czy domniemanej śmierci Anity Margolis dodatkowo pokazuje problem rasizmu. Tajemnicza kartka, którą inspektor Wexford otrzymuje, naprowadza na trop ciemnoskórego mężczyzny, a skoro jest innego koloru skóry, to przecież może być winny prawda? Co do samej sprawy jak to u Ruth mamy kilka wątków, które powoli odsłaniają prawdę, a zarazem kłamstwa przesłuchiwanych osób. Tempo jest niespieszne, a metody można, by rzec przestarzałe, ale za to mamy tu to, co jest największym atutem np. Sherlocka Holmesa, a więc dedukcję — wyciąganie wniosków na podstawie minimalnych śladów, kojarzenie wskazówek.

Ja kolejny raz nie jestem zawiedziona! Ruth Rendell to kawał klasycznego kryminału w bardzo dobrym wydaniu. Do tego okładki tematycznie zgrane z powieścią. Wiem, nie ocenia się po okładce, ale na te aż miło spojrzeć ;) Polecam każdemu, kto szuka w kryminałach otoczki społeczno-obyczajowej, bo tej w powieściach Ruth Rendell na pewno nie brakuje.