Wtedy i teraz

„Mogłaś to pociągnąć dalej. Mogło być dowcipne i pomysłowe… ale wygląda, jakbyś napisała to w przerwie na reklamy.”

„Dlaczego jesteś z nim takim dobrym przyjacielem?... Dlaczego w ogóle jesteśmy przyjaciółmi z ludźmi, z którymi się przyjaźnimy?

„Każdy w czymś jest dobry… oprócz niej samej.”

Devon Tennyson uważa, że jest.. nijaka, a nawet nudna.

Dziewczyna mimo, że jest w ostatniej klasie liceum nie czeka z ekscytacją na to, co przyniesie jej przyszłość bo.. zwyczajnie nie ma na nią pomysłu, mentalnie zaś tkwi w przeszłości, rozpamiętując dawne zauroczenia i przyjaźnie.

Jest wrażliwa, choć ukrywa to pod płaszczykiem sarkazmu, zafascynowana Jane Austen i z nudów ogląda mecze futbollu.

Jej rutynę zaburza pojawienie się kuzyna-Fostera, który po śmierci taty i odejściu mamy zamieszkuje w jej domu.

Ten młodziutki, ledwie czternastoletni chlopak dźwiga na swoich barkach ciężar przeszłości i wynikające z niego traumy , jednak mimo to otwiera oczy Devon.

No i jest jeszcze on - Ezra Lynley - gwiazda i kapitan drużyny futbolowej, który budzi w dziewczynie całą gamę sprzecznych uczuć i emocji o których istnieniu nie wiedziała.

Autorka poruszyła trudne tematy takie jak nastoletnia ciąża, adopcja , problemy z samoakceptacją czy porzucenie przez najbliższą osobę.

Wyraźnie nawiązuje również do kultowej powieści Duma i uprzedzenie

W takim razie.. co poszło nie tak?

Mam kilka zarzutów, które sprawiły, że książka mówiąc delikatnie nie zrobiła na mnie wielkiego wrażenia.

Przede wszystkim postaci i dialogi- w obu przypadkach brakowało mi głębi, jakichś emocji i dynamiki.

Poza tym język bohaterów mnie nieco odstraszał- momentami zastanawiałam się czy młodzi ludzie naprawdę tak ze sobą rozmawiają..

Samej historii brakowało tempa.

Przede wszystkim zaś nie satysfakcjonował mnie wątek romantyczny - Ezra przez ponad połowę książki nie zauważa wręcz istnienia Devon. Traktuje ją jak powietrze..

Na koniec zaś niby wisienka na torcie coś co irytuje mnie chyba najbardziej na świecie poza disco polo i remiksami piosenek Jareda Leto -otwarte zakończenie.

Mimo wszystko zachęcam do lektury, by wyrazić własną opinię

Młodzieżówka to coś co lubię.

Nie inaczej było tym razem chociaż mam wrażenie, że tu momentami autorka przeskakiwała wątki a nie każdy został później dokończony albo został spłycony.

Sportowy romans (on jest futbolistą) dodaje dynamiki fabule.

Podoba mi się poruszanie tematu rodzin adopcyjnych, odrzucenia przez rodziców i radzenia sobie z innymi traumami, które zdarzyły się w przeszłości.

Książka lekka i przyjemna, idealna na lato i dla relaksu, może nie zaskoczy nas niczym nowym i jest dosyć przewidywalna ale nie zmienia to faktu, że miło się spędziło z nią czas.

Devon jest jedynaczką, z którą nagle zamieszkać ma młodszy kuzyn.

Nie jest także zbytnią entuzjastką sportu.

Ezra to gwiazda sportowej drużyny, bożyszcze nastolatek.

Ci dwoje zupełnie się różnią a jednak potrafią znaleźć wspólną płaszczyznę.

Dużo znajdziemy tu dużo nawiązań do twórczości Jane Austen, której wielką fanką jest Devon.

Możemy też lepiej poznać najsłynniejszy amerykański sport od podszewki.

Niezbyt mi się podobało to, jak Devon oceniała ludzi po wyglądzie i szufladkowała te osoby, które się okazały całkiem inne niż pozornie się wydawało.

Chociażby to, że jej młodszy kuzyn jest poważniejszy i bardziej poukładany od niej.

Albo jak nastoletnia ciąża wpłynęła na dziewczynę ze szkoły, co dziwiło Devon bo jej zdaniem młodsze od niej osoby nie mają prawa mieć życia towarzyskiego skoro ona, jako siedemnastolatka go nie miała.

Niektóre dialogi są płytkie wręcz ale możliwe, że to kwestia wieku bohaterów, taki styl pasuje do nich.

Gdybym miała wyznaczyć ulubioną postać, z pewnością byłby to Foster.

Jest mądry, empatyczny, spokojny i właściwie zdaje się najbardziej dorosły ze wszystkich.

Jako jedyny nie ocenia, stara się zrozumieć.

Nie wywyższa się, nie jest egoistą mimo, że wzorem jest dla niego starsza kuzynka to wydaje mi się, że to on powinien być wzorem dla niej.

Pierwszy raz miałam okazję spotkać się z piórem autorki i powiem, że ma lekki styl pisania ale momentami wydaje się, że zapomina dokańczać wątki i trzymać się tego, co napisała.

Bo niby Dev jest zakochana w najlepszymi przyjacielu ale ani razu tego nie odczułam.