Wybacz

Nie czytałam pierwszego tomu cyklu, ale wcale mi to nie przeszkadzało - istotne dla akcji nawiązania do przeszłości pojawiają się w "Wybacz".

Na terenie nieczynnego dworca kolejowego toruńska policja znajduje ciała dwojga zastrzelonych nastolatków. Co robili w tym miejscu w środku nocy? Media natychmiast rozdmuchują temat i sprawa staje się priorytetowa. Prowadzi ją zespół śledczych, a na jego czele staje komisarz Robert Bukowski, którego motywację napędza fakt, że sam jest ojcem nastoletniej córki. Nie ma pojęcia, że będzie musiał zmagać się nie tylko z bardzo skomplikowanym śledztwem, ale i podjąć walkę o siebie.

Dwójka narratorów - Iza i Robert Bukowscy. Żona, matka, malarka oraz mąż, ojciec, policjant. Ich narracja spaja kolejne rozdziały i uzupełnia je, tworząc klimat powieści. Świetnie rozpisane postacie, bogate psychologicznie, mocno osadzone w swoich historiach, prawdziwe. Mnóstwo społecznych problemów ujętych w jednej powieści, tropy wiodące donikąd, odsłaniające koszmary z przeszłości i bohater wcale nie drugoplanowy - Toruń.

Wchodzi się w fabułę powoli, ale głęboko, a kiedy wydarzenia nabierają tempa, rośnie niepewność czytelnika i jego zwątpienie.

Polecam Waszej uwadze nazwisko autorki. Sama na pewno sięgnę po kolejny tom, jeśli się pojawi.

Kto zna już pióro autorki to wie na co ją stać. Potrafi tak plątać intrygi, że długo nie wiemy o co chodzi. Zaczyna się dosyć niewinnie, bo czytamy, że ktoś obserwuje parę młodych ludzi i nagle zaczyna dziwnie się zachowywać. Nie wiemy czy osoba, która ich widzi jest czemuś winna, czy ta druga, która się skrada. Następnie przechodzimy do czasu w którym wcześniejsza para już nie żyje. Poznajemy przy tym pracę i życie prywatne śledczego, który mocno martwi się o bezpieczeństwo własnej nastoletniej córki. Dodatkowo jeden z policjantów na własne życzenie zostaje oddelegowany do ich komisariatu i również swoim postępowaniem budzi wątpliwości. Sprawa młodych ludzi jest na tyle niepewna, gdyż nie widać, by ktokolwiek mógł mieć powód, by zrobić im krzywdę. Zostają przesłuchiwani ludzie, którzy według śledczego mogliby mieć ze sprawą jakikolwiek związek. W ten sposób na jaw wychodzą rzeczy z przeszłości, dawne niesnaski oraz na próbę zostanie wystawiona cierpliwość oraz miłość. Wychodzi bowiem na to, że w każdej rodzinie są sprawy, które do końca miały tam pozostać i najlepiej aby nikt nigdy w nich nie grzebał...

Świetnie mi się ją czytało. Lubię ten większy druk oraz niepewność zdarzeń. Mamy tu pociągnięte kilka wątków, choćby sprawa tego policjanta, postrzał młodych ludzi i inna, która wydarzyła się jakiś czas temu, a jej ofiarami również była para, tylko starsza. Autorka potrafi dobrze się wgryźć w sprawy psychologiczne, gdyż mota nami na każde strony kolejnymi tropami, które są prawdopodobne w wydarzeniach. Podsuwa nam różne rozwiązania, by później nim zaprzeczyć. Ukazała tutaj dwojakość natury i poszczególne zachowania przy konkretnych osobach. Takie maski, które wkładali w zależności od okazji i osoby. Same postacie są dobrze wykreowane, każdy z nich czymś się wyróżnia i przejawia symptomy innych zachowań, więc wiemy kto kiedy co mówi. Mamy średnią ilość dialogów, ale to w zupełności wystarczyło, by wzbudzić niedosyt informacji, którymi zostaliśmy karmieni. Kolejny raz wiem, że na piórze autorki się nie zawiodę, dlatego polecam przeczytać:-)