Wybacz mi, Leonardzie

Samonapędzający się dramat.

"(...) z wiekiem tracimy zdolność do bycia szczęśliwym."

Powyższy cytat to sedno przesłania niniejszej lektury. Lektury mądrej, dramatycznej i zarazem pełnej trzymającej w napięciu akcji, a jednak mówiącej o czymś zupełnie innym - o skali przeżyć wewnętrznych głównego bohatera, który w dramatycznych okolicznościach postanawia rozliczyć się (i to u progu życia!) z całym bagażem towarzyszących mu doświadczeń...

W dniu swoich osiemnastych urodzin Leonard Peacock nie spodziewa się żadnych prezentów. Za to sam przygotowuje podarunki dla przyjaciół i idzie do szkoły? z pistoletem w plecaku. Niezrozumiany przez otaczających go dorosłych i wciąż poszukujący siebie, chce rozliczyć się z przeszłością. Leonard ocenia wszystko zero-jedynkowo, nie dostrzegając nic pomiędzy. Dlatego decyduje się na ostateczny krok.

Książka przesiąknięta jest silnymi emocjami, które szaleją niczym burza wewnątrz i na zewnątrz głównego bohatera. To szalenie młody człowiek, który dopiero stoi u progu dorosłości - a jednak towarzyszący mu bagaż doświadczeń to wielkie brzemię, którym można byłoby obarczyć bardzo wielu ludzi.

Efekt jest taki, że Leonard postanawia odejść z tego świata. A zanim to nastąpi, planuje zabrać ze sobą najlepszego przyjaciela (oczywiście bez jego wiedzy, a tym bardziej zgody). Być może kogoś jeszcze, jeśli ktoś będzie przeszkadzał... Książka to zapis ostatniego, niesamowicie dramatycznego dnia życia tytułowego bohatera, który wiedzie nas ku trzymającej nas do ostatniej chwili w napięciu puencie...

Owa puenta to w gruncie rzeczy przestroga. To ostrzeżenie przed tym, do czego może doprowadzić niezrozumienie samego siebie i innych - zwłaszcza w sytuacji, gdy mamy przed sobą młodego, targanego emocjami człowieka, który dopiero uczy się prawdy o świecie i o ludziach, a każda lekcja jest w tym zakresie bolesną nauką.

Można by powiedzieć, że Leonardowi zabrakło jakiegoś nauczyciela. Mistrza, który pokazałby mu, co jest słuszne, a co nie. Czym nie należy się przejmować, a co jest rzeczywiście ważne. W ostatecznym rozrachunku to może nie mieć jednak żadnego znaczenia - porywy młodości mają bowiem to do siebie, że lubią nie słuchać nikogo.

Historia opowiedziana na łamach niniejszej książki jest w stanie wstrząsnąć czytelnikiem. Skłonić go ku głębokiej refleksji nad wieloma sprawami, które choć są przyziemne, to jednak szalenie istotne. Quick bardzo umiejętnie zaszczepia w nas owo pragnienie zwolnienia choć na chwilę i przemyślenia wielu kwestii. Chwała mu za to.

Polecam!

https://cosnapolce.blogspot.com/2022/07/wybacz-mi-leonardzie-matthew-quick.html

„Wybacz mi, Leonardzie” to powieść ukazującą historię Leonarda Peacocka. Historię poruszającą, wstrząsającą, przesiąkniętą emocjami związanymi z próbami rozliczenia się z przeszłością głównego bohatera. To jakże wyrazista postać, która poszukując odpowiedzi na pytania, powraca wspomnieniami do swego dzieciństwa. Książka ta ma również ważny aspekt psychologiczny. Autor ukazał problemy młodego człowieka, który pogubił się w drodze do ich rozwiązania.

Leonard Peacock kończy osiemnaście lat. Prezenty nie mają dla niego żadnego znaczenia – nie liczy na nie. W tym dniu jedyne co ma znaczenie, to realizacja pewnego planu. Planu, który niesie ze sobą katastrofalne skutki. Leonard postanawia zabrać do szkoły pistolet, aby zabić byłego najlepszego przyjaciela, i siebie. Dlaczego? Co takiego wydarzyło się w życiu osiemnastolatka, że podjął taką decyzję. Czego zabrakło w procesie wychowania młodego człowieka? Czego doświadczył w dzieciństwie, że dziś jedynym dla niego rozwiązaniem są tak drastyczne kroki?

Zanim jednak do tego dojdzie, chłopak postanawia pożegnać się z czterema najważniejszymi dla siebie osobami. Rozmowy te wyciągają sekrety z dzieciństwa. Czy jednak pozwolą one zapobiec tragedii, którą planuje Leonard?

Bez wątpienia Matthew Quick stworzył historię nie tylko poruszającą, ale jakże życiową. Ważną, gdyż pozwala ona poznać świat młodzieży. Ich problemy. A dzięki temu dorosły czytelnik, może poznać klucz, aby wejść do tego świata, zrozumieć go, i w sytuacjach problemowych pomóc. To nie jest poradnik. To coś więcej. To historia, która mogła czy też może wydarzyć się w prawdziwym życiu. Warto podkreślić, że autor doskonale trafił w język młodzieży.

Listy z przeszłości, to dodatkowy element tej powieści, który jeszcze bardziej odkrywa przed nami tę historię. Historię smutną, pełną nadziei na lepsze jutro, a co najważniejsze z poszukiwaniem odpowiedzi.

Nie ukrywam, że historia Leonarda Peacocka skłania do refleksji, zadaje mnóstwo pytań. Refleksje te są przepełnione wieloma emocjami. Pytania są tak głębokie, że znalezienie odpowiedzi nie przychodzi ot tak – wymaga czasu. A czas spędzony z książką „Wybacz mi, Leonardzie” jest czasem bardzo dobrze spędzonym.

Książka ukazała się nakładem Wydawnictwa Bukowy Las