Wykidajło

To zdecydowanie jedna z najbardziej pochłaniających opowieści tego miesiąca. Czyta się ją naprawdę szybko pomimo ciaśniejszego druku. Tutaj nikt nikogo nie czaruje, nie owija w bawełnę, tylko szczerze opisuje nam to, co jest prawdą. Jeśli główna postać kogoś zabijała, to się do tego przyznawała. Tłumaczeniem było wykonanie rozkazu, lecz żaden sprzeciw z jego ust nie wchodził. Wszystko jedno co trzeba było uciąć, rozkaz był rozkazem. To taka opowieść o wszystkich przekrętach, lewych dokumentach i wielkich pieniądzach, gdzie liczył się szacunek szefowi, jednak, to przez nią też przebija się historia mężczyzny, który czasami zdejmował z siebie skorupę i krył się tam wrażliwy człowiek. To on uwielbiał psy i potrafił godzinami o nich opowiadać. Był przekonany, że ich oddanie zawsze dotyczyło serca wybrańca, a nie wyglądu człowieka. Z tego też względu opisuje nam w wielobarwny sposób miejsca, które mija, ludzi, których poznaje oraz myśli, które wypowiada w głowie, a my to czytamy. To bardziej opowieść aniżeli powieść. Czujemy się jak odbiorcy jego pamiętnika, który zdradzał w nim swoje najwyższe wykroczenia. To tutaj opisuje z kim pracował i co dla kogo wykonywał. Najciekawsze było to, że każdy potrafił mieć tutaj dwa oblicza. Był sprzymierzeńcem dla swoich jak i ich największym wrogiem, który paplał każdy sekret wypluwając go niczym włos w kanapce. Nigdy nie było wiadomo co kto mówił obierając za prawdę, gdyż to pieniądze były kartą przetargową. Za nie można było się stać kimkolwiek się chciało. To one pokazywały kto tutaj rządzi i zawsze znalazł się ktoś, kto wszystko potrafił załatwić. Władzy nie zależało na ludziach zamordowanych, ponieważ najważniejszy dla nich był porządek, a nie prawda czy dociekanie. Im więcej ktoś miał na kogoś haczyków, tym był bardziej szanowany. Aż dziwnie się o tym czytało mając z tyłu głowy informację, że część tej opowieści była prawdą. Czytając ją od strony pierwszoosobowej odbieramy bardzo poważnie wszystkie wydarzenia, dlatego trudno jest ją odłożyć na bok. Szczera i brutalna miejscami, ale robi spore wrażenie:-)

Od pierwszych stron "Wykidajło" Sebastiana Reńcy pochłonęło mnie bez reszty. To jedna z tych książek, w których można się całkowicie zatracić i nie myśleć o świecie dookoła. Historia, pozornie prosta, z każdym rozdziałem odsłania kolejne warstwy, pokazując, że pod powierzchnią przygody i brutalnej rzeczywistości kryje się opowieść o człowieku, który nie dał się złamać. Autor wciąga w świat okupacyjnej Polski, gdzie nic nie jest proste, a każdy dzień to walka o przetrwanie. Główny bohater nie jest ani święty, ani zły, po prostu próbuje żyć w czasach, gdy każdy wybór ma swoją cenę. Sebastian Reńca opowiada tę historię bez upiększeń, łącząc elementy sensacji, historii i psychologicznego dramatu. W tle pobrzmiewają piosenki Leonarda Cohena, dodając narracji melancholii i klimatu. „Wykidajło" to powieść surowa, prawdziwa i pełna człowieczeństwa. Czyta się ją jednym tchem, z przekonaniem, że nawet w najmroczniejszych chwilach można odnaleźć iskierkę nadziei.

Moim zdaniem "Wykidajło" to nie jest powieść dla każdego. To książka dla dojrzałego czytelnika, który w lekturze szuka nie tylko rozrywki, ale także refleksji i emocji.To opowieść, która zostaje w pamięci i skłania do zadumy nad historią, losem człowieka i konsekwencjami jego wyborów. Sebastian Reńca łączy w swojej powieści wierne odtworzenie historii z pełnymi życia i charakteru postaciami. Dzięki temu książka nie tylko wciąga jako opowieść historyczna, ale też skłania do przemyśleń nad tym, jak pamięć i prawda kształtują nasze spojrzenie na przeszłość. Historia okupowanej Polski nie jest prosta ani klarowna. Nie da się jej zamknąć w kategoriach dobra i zła, jest skomplikowana i wielowarstwowa. Ma wiele odcieni szarości i pokazuje złożoność losów ludzi, którzy próbowali przetrwać w najtrudniejszych czasach.