Wyspa

Obrazująca nieokiełznane i przerażające oblicze zła w ludzkiej skórze. Wzbudzająca jawny niepokój objawiający się dreszczami lęku na całym ciele. Będąca spektaklem morderczych doznań, w który przeistacza się kuszący emocjonującymi atrakcjami weekend.

„Wyspa” to powieść osadzona w ramach literatury młodzieżowej, jednak śmiało wybrzmiewająca niosącymi śmierć instynktami, które spowijają napięciem także dorosłe umysły. Z pewnością to historia intencjonalnie zdzierająca powłokę zaufania, którą czytelnik otula literackich bohaterów – Natasha Preston niejednokrotnie udowadniała zwieńczeniem swoich treści, że w wykreowanych przez nią osnowach nie można być pewnym nikogo. I zarazem niczego! To bowiem zaaranżowana z dynamizmem panorama zatrważających incydentów, które okrywa woal bezwzględności, bestialstwa i okrutnej w wymowie zajadłości. Zanurzona w mrocznej klaustrofobii sceneria intensyfikuje odczuwalny strach młodych osób, a fetor podszytej paniką ucieczki od kryjącej się w ciemnych zaułkach wyspy śmierci realnie panoszy się w powietrzu. Nie sposób nie dostrzec, że w skomponowanych przez autorkę fabularnych przestrzeniach nikt nie może czuć się bezpiecznie!

Niewątpliwie to miał być czas fenomenalnej zabawy sześciu znanych w sieci influencerów – zaproszenie do parku rozrywki, ulokowanego na ekskluzywnym terenie, jawi się przecież jako niecodzienna szansa od losu i wizja szalonej zabawy! Naznaczona gotyckim klimatem scenografia lunaparku staje się jednak sceną dramatycznych zdarzeń, które obficie okraszono esencją krwawej bezradności, nie zaś kameralną rozrywką dla bogatych dzieciaków. Ekspozycja permanentnego niebezpieczeństwa, elementy zaskoczenia, wyraziście zauważalny chaos w głowach nastoletnich gwiazd internetu – ukształtowana przez Preston kompilacja ekscytujących detali zła realnie intryguje! Co więcej, autorka pozostaje niekwestionowaną królową konstruowania finalnej płaszczyzny w sposób, który obezwładnia zmysły czytelnika stuporem.

Przeżarta wiarygodnie oddaną nerwowością, narracja siedemnastolatki potęguje sensoryczną świadomość szczelnego zamknięcia na Jagged Island z żądną mordu jednostką. To treść przyspieszająca bicie serca, powodująca poczucie bliskiego oddechu niemożliwej do powstrzymania tragedii. I zarazem pędząca niczym zilustrowany na okładce książki rollercoaster! Wpleciona w meandry fabuły fascynacja zbrodnią oraz nieobliczalność skrywającą się w iluzorycznie niewinnych oczach budują mglistą, wręcz duszącą aurę, która staje się nośnikiem rozpleniającej się po hermetycznym krajobrazie grozy. Tu cisza nie oznacza przerwy od wycieńczającego polowania na ludzkie życie, wręcz przeciwnie – odrętwienie i upragniony marazm mogą przynieść śmiercionośną zgubę. Z esencjonalnie oddziałującą na wyobraźnię obrazowością, Natasha Preston portretuje wstrząsające oblicze makabry, podyktowane odmętami pielęgnowanego w duszy pragnienia odwetu. „Wyspa” to do głębi paraliżujący thriller, który uzależnia gorączkową energią, tak mocno emanującą z każdej strony powieści.