Wznosząc krąg mocy

W książce „Wznosząc krąg mocy”, Pearson nie skupia się na zbiorach zaklęć i rytuałów, a bardziej zaprasza do doświadczania magii i to w jej najbardziej ziemskiej formie.

Już od początku autor jasno podkreśla, że magia to nie abstrakcyjna teoria, a rzemiosłem będącym głęboko zakorzenionym w relacjach z miejscami, duchami, pamięcią przodków i co najważniejsze w relacji z naturą. W książce nie zabrakło praktyk subtelnych jak wizualizacje, transy, czy gromadzenie energii, ale nie zabrakło też zagadnień odnośnie budowania kręgu, przez przygotowywanie narzędzi i mikstur. Autor zadbał o stronę praktyczną, ponieważ nie poprzestaje na samych opisach, a daje konkretne wskazówki i przykłady, które zapewne nie jedną osobę zainspirują.

Dla mnie bardzo interesujący był rozdział skupiający się na pracy z duchami i to zarówno tym opiekunom, chowańcom jak i przedstawicielom ludu Faery. Autor podkreślał konieczność wzajemnego szacunku i cierpliwego budowanie relacji, co stoi w sprzeczności z wielokrotnym powtarzaniem w innych źródłach, gdzie istoty nadnaturalne są przedstawiane jako narzędzia do osiągania celów.

Dla mnie niezwykle cenne było to, że autor nie starał się na siłę komplikować treści, która przy tak wielu zagadnieniach i tak jest wymagająca. Z narracji Pearsona bije aura doświadczeń, ale przy tym nie narzuca on jedynej i właściwej drogi, a bardziej zachęca do samodzielnych poszukiwań i budowania własnej przestrzeni.

Autor pokazuje też, że czarownictwo nie jest współczesnym wymysłem, czy modą, a głęboko zakorzenionym w tradycji dziedzictwem kulturowym, które wciąż jest żywe i aktualne.

„Wznosząc krąg mocy” to trochę podręcznik, a trochę przewodnik duchowy, ta książka uczy jak więcej widzieć i jak wpłata w życie pewne praktyki bez rewolucyjnych zmian w strukturze życia.?Niezwykle wartościowa publikacja i gorąco polecam.