Żaba. Mała opowieść o żałobie

Żałoba po stracie bliskiej osoby nie dotyka wyłącznie dorosłych. Dzieci też czują ją w swoich sercach. Postawione w nowej, trudnej sytuacji, nie wiedzą, jak się zachować. Czy mają prawo płakać? Czy mają prawo krzyczeć? Czy nie powinny być „grzeczne”, gdy dorośli są tak bardzo smutni?

Pokażę Wam dzisiaj delikatną, piękną książkę o żałobie. Niezwykle trafną w swojej prostocie. Wartościową w przekazie. Otuli dziecko, przeprowadzi przez kolejne etapy żałoby i da przyzwolenie na najtrudniejsze emocje. Dorosłego wesprze w rozmowie z dzieckiem o zmarłym i podpowie, jak zaopiekować się maluchem w tym ciężkim czasie.

Bohaterką książki jest mała dziewczynka, której zmarła ukochana babcia. Jeszcze niedawno zbierały razem kasztany i przytulały się w fotelu podczas czytania bajki, a teraz fotel stoi pusty, a w pokoju jest… żaba! Tak, taka najprawdziwsza żaba. Pojawiła się i została przy dziewczynce. Duża i gruba zasłaniała jej widok na przyjaciół, plac zabaw i codzienne sprawy. Dziewczynka początkowo bała się jej, nie rozumiała jej obecności, ani jej nie chciała. Ale żaba trwała przy niej, namawiała do wyrażania tłumionych emocji oraz rozmów o lęku i zachowaniu dorosłych. Z ogromnej żaby powoli zmieniała się w coraz mniejszą i bledszą żabkę. Towarzyszkę, która chociaż cały czas się przeobraża to wciąż jest obok. Przyjaciółkę, która, gdy tylko dziewczynka zapragnie, wypuszcza z pyszczka bańki najpiękniejszych wspomnień z babcią.

Żaba - zaskakująca, ale jakże trafna metafora, pokazuje dzieciom, że ża(ło)ba może być towarzyszką, z którą można się zaprzyjaźnić. Że śmierć, a potem żałoba po bliskiej osobie to nieunikniona część życia. Początkowo trudna, ale bardzo ważna. Że wiele osób ma swoje własne żaby (przepiękna rozkładówka z tym fragmentem bardzo mnie wzruszyła). I że wspomnienia mogą dać nam siłę.

Ten piękny, mądry tekst stworzyła Anja Franczak, która zajmuje się wspieraniem w żałobie i edukacją o śmierci. Wspaniale dopełniły go subtelne, chwytające za serce ilustracje Marianny Sztyma.

Nie mogłabym polecać bardziej! Od 5 roku życia.

Żałoba jest niczym nieproszony gość. Zakrada się do naszego życia, choć nikt jej o to nie prosi. Nieodwracalne zmienia rzeczywistość, przyprowadzając ze sobą całą "grupę przyjaciół": smutek, żal, tęsknotę, zagubienie, bezsilność, lęk, gniew i złość.

Żałoba to proces, w którym ta wspomniana "grupą przyjaciół" może się zmieniać, zastępując bezsilność spokojem, otulając bezradność wdzięcznością za piękne wspomnienia.

Jest tym z życiowych doświadczeń, które wymaga zaspokojenia wielu potrzeb: płaczu, krzyku, samotności, bliskości drugiej osoby, jej uwagi i troski, modlitwy, czy noszenia czarnego stroju.

Strata i towarzysząca jej żałoba dotyka wszystkich, niezależnie od wieku. I tak, jak trudno radzą sobie z jej obecnością dorośli, tak równie mocno mogą przeżywać ją dzieci.

To właśnie z myślą o nich (ale nie tylko) Anja Franczak napisała przepełnioną na wskroś czułością i niezwykle wspierającą historię pt. "Żaba. Mała opowieść o żałobie".

Bohaterką owej książki jest dziewczynka, której śmierć zabrała ukochaną babcię. Jedna z najważniejszych osób zniknęła nie wiadomo dlaczego. Pojawiła się natomiast ona - ża(ło)ba - nie wyczekiwana, nieznajoma i przesłaniająca świat. Obserwuje, nie odstępuje na krok, a z czasem pomaga znaleźć ujście trudnym emocjom. Wtedy staje się bliższa, pozwala się oswoić. Już nie przeszkadza lecz staje się towarzyszą, plasterkiem na tęsknotę.

"Żaba. Mała opowieść o żałobie" pomoże zrozumieć dzieciom oraz dorosłym, że wszystkie emocje związane ze stratą są potrzebne i nie ma powodu, by się ich wstydzić. Autorka z niezwykłą delikatnością opisuje poszczególne etapy żałoby, a także towarzyszące jej uczucia. Nie zapewnia przy tym, że kiedyś nas opuszczą, lecz daje nadzieję na odzyskanie wewnętrznego spokoju.

Magia tej książki, jej wewnętrzne piękno, jej wydźwięk nie byłby możliwy bez fenomenalnej ilustracyjnej oprawy w wykonaniu Marianny Sztymy. Szata graficzna jest idealnym dopełnieniem tego, co autorka chciała przekazać czytelnikom. Widać, wręcz czuć emocje, wyrysowane na każdej kolejnej stronie.

Doskonałe połączenie słowa i obrazu.

Perła wśród dziecięcej literatury.

Pojawiła się całkiem niespodziewanie, nie zapowiadając się wcześniej, a zagościła na stałe. To żałoba po stracie ukochanej babci, która pod postacią żaby zaczęła towarzyszyć małej bohaterce.

Nie była mile widziana, bo i okoliczności jej przyjścia wiązały się z ogromną startą. Jednak jej obecność, chociaż początkowo nie należała do przyjemnych z czasem stała się pomocna. Pozwala się wypłakać, wyrzucić z siebie ból i cierpienie. Osłaniała, otulała, przynosiła ukojenie, które było bardzo pomocne niż tłamszenie w sobie wszystkich emocji. Jej bliskość była wyczuwalna, chociaż czasami żaba się ukrywała, dziewczynka wiedziała, że jej towarzyszy.

Tytułowa żaba to ciekawie zobrazowana metafora żałoby, tęsknoty, smutku, dziwnej obecności, która nie jest namacalna, ale cierpliwie towarzyszy, dając o sobie znać na różne sposoby. Kojarzy nam się jako coś co niesie ze sobą rozpacz i boleść i temu nikt nie zaprzeczy, tutaj jednak pokazuje również, że gdy się z nią oswoimy może przynieść otuchę w postaci pięknych wspomnień.

Chociaż książka porusza niezwykle trudny temat, to jej forma jest czuła delikatna i kojąca. Osobliwa żaba nie ma negatywnego wydźwięku, a raczej krok po kroku daje się poznać czytelnikowi, by zbudować wokół siebie coś lub kogoś na kształt wspierającego i pocieszającego towarzysza, a nie wroga.

Całość idealnie współgra, zarówno w warstwie tekstowej jak i ilustracyjnej, gdzie przygaszone kolory można kojarzyć ze smutkiem i tęsknotą. Anja Frączak i Marianna Sztyma stworzyły pozycję ważną i potrzebną.

Jeszcze raz wyrażę swoje uznanie dla Wydawnictwa Albus, które nie boi się trudnych tematów.

Strata bliskiej osoby to doświadczenie, które prędzej czy później dotyka każdego, jednak dla dzieci proces przeżywania żałoby bywa szczególnie trudny. Jak pomóc dziecku odnaleźć się w tym wymagającym emocjonalnie czasie? Jak oswoić smutek, nie trywializując go i nie spychając na dalszy plan? Odpowiedzią na te pytania może być książka Anji Franczak „Żaba. Mała opowieść o żałobie”, która stanowi pomost pomiędzy światem dziecięcych przeżyć a trudną, choć niezwykle potrzebną rozmową o stracie.Żałoba, niczym tytułowa żaba, jest czymś nieuchwytnym, zmiennym, a jednocześnie wszechobecnym. W opowieści Anji Franczak pojawia się w życiu małej dziewczynki, która musi zmierzyć się ze stratą ukochanej babci. Żaba staje się nieproszonym gościem – dużym, irytującym, zasłaniającym świat. Początkowo trudno z nią współistnieć, a próby ucieczki przed jej obecnością przynoszą frustrację i zmęczenie.Autorka prowadzi młodego czytelnika przez kolejne etapy przeżywania straty – od szoku i poczucia zagubienia, przez gniew i smutek, aż po powolne oswajanie nowej rzeczywistości, oddając głos symbolice – żaba jest w książce zarówno ciężarem, jak i partnerem, z którym można nawiązać relację. Anja Franczak wykorzystała doświadczenie w obszarze wsparcia osób w żałobie, by stworzyć tekst przystępny dla młodych czytelników, pozwalając najmłodszym odnaleźć w historii dziewczynki własne emocje. Choć osadzona w kontekście dziecięcej żałoby po śmierci babci, jej przekaz wykracza daleko poza jedną sytuację. „Żaba” dotyka istoty straty jako takiej – czy to osoby, czy wyobrażeń o świecie, które nagle muszą zostać zrewidowane.„Żaba. Mała opowieść o żałobie” może być wsparciem dla rodziców, którzy sami nie zawsze wiedzą, jak mówić o śmierci i żałobie.To książka, która otwiera przestrzeń do refleksji. Jej uniwersalny przekaz przypomina, że wszystkie emocje są częścią procesu, którego nie należy się wstydzić ani unikać.„Żaba. Mała opowieść o żałobie” to pozycja wyjątkowo przemyślana, pełna szacunku dla małego czytelnika. W połączeniu z niezwykłymi ilustracjami Marianny Sztymy wzrusza, wspiera i inspiruje. To nieocenione wsparcie dla tych, którzy próbują zrozumieć, czym jest żałoba i jak nauczyć się z nią żyć.Polecam ją każdemu, kto poszukuje literatury mądrej, empatycznej i prawdziwej – zarówno dzieciom, jak i dorosłym, którzy wciąż uczą się mierzyć z własnymi stratami.