Zaginione z Willowbrook

"Zaginione z Willowbrook" to historia, której podwaliny odnajdujemy w przeszłości, a dokładniej w II połowie XX wieku, kiedy to w publicznym ośrodku w Willowbrook miały miejsce nieludzkie warunki traktowania osób z niepełnosprawnością umysłową. Gdzie niezwykle wstrząsający obraz codzienności przyprawia czytelnika o dreszcze, gdzie okoliczności w których przyszło egzystować pacjentom wzbudzają niedowierzanie i w końcu, gdzie niepokój miesza się z fluktuacją podczas przekładania kolejnych kart książki.

Ellen Marie Wiseman inspirując się tymi autentycznymi wydarzeniami zabiera nas w literacką podróż serwując mrok, tajemnicę i duszną atmosferę. Początkiem jest podsłuchana przez Sage rozmowa telefoniczna z której wynika, że jej siostra bliźniaczka Rosemary wcale nie umarła, a została wywieziona do Instytutu Willowbrook, na terenie którego kilka dni temu zaginęła…

I choć akcja książki nie należy do nad wyraz spiesznych, gwarantuję, że nie ma tutaj miejsca na znużenie. To historia, która panoszy się w myślach i która mimo odłożenia jej na półkę bezustannie zajmuje uwagę. Taka, która zapewnia ogromne emocje i jednocześnie trzyma w napięciu. Czytelnik do samego końca nie wie kto jest winny zaginięcia Rosemary, co więcej, znikający pacjenci to codzienność funkcjonowania tego ośrodka.

To historia zdzierająca tajemnice Willowbrook State School – eksperymenty medyczne, wynaturzone działania personelu, bestialskie praktyki codzienności i w końcu zwyrodniałe traktowanie chorych umysłowo młodych ludzi, w tym dzieci. Wszechobecna krzywda wylewająca się z kart tej powieści wobec której czytelnik zostaje bezradny - boleśnie rani, zatrważa i jednocześnie przytłacza.

Zawsze przerażają mnie takie historie… ta powieść oparta jest na prawdziwych wydarzeniach i tak trudno było mi ją czytać…

Jeszcze nie czytałam książki z taką fabułą, bardzo się wkręciłam. Mimo, że jak dla mnie książka zalicza się do „grubasków” sprawnie mi z nią poszło. Krótkie rozdziały, dobrze wykreowani bohaterowie, sporo opisu miejsc, zachowań, ogromnie dużo szczegółów przez co ma się wrażenie jakby się tam było. Jaki tu musiał być przeprowadzony research! Jestem zachwycona.

Do tego napięcie, które towarzyszy nam od pierwszych stron… niesamowite. Z rozdziału na rozdział jest coraz większe, tak bardzo nie mogłam się doczekać rozwiązania całej tej sprawy… Podczas czytania tej książki towarzyszyła mi cała gama różnych emocji. Najbardziej jednak dominował strach o główną bohaterkę, smutek podczas czytania jak traktowane były te dzieci… nadzieje, że uda jej się uciec…

Niektóre odkrycia mnie zszokowały. Samo zakończenie mimo, że lekko przewidziałam bardzo mi się podobało. Bo mimo, że przypuszczałam jak to się skończy to jednak pewna rzecz zupełnie mnie zaskoczyła.

Polecam tę książkę, ale ostrzegam, że niektóre opisy są straszne! Bałam się, że w dniu kiedy ją skończyłam nawiedzą mnie horrory…

*To jest moja prywatna opinia. Zachęcam do przeczytania i wyrobienia sobie własnego zdania.