Zamek po drugiej stronie lustra

Siedmioro nastolatków przestaje chodzić do szkoły. Pewnego dnia ich lustra zmieniają się w portale prowadzące do opuszczonego zamku. To właśnie tam spotkają się po raz pierwszy. Ogromny zamek po drugiej stronie lustra stanie się ich bezpiecznym schronieniem. Jego strażniczka, Wilczyca, ma dla nich specjalne zadanie: muszą odnaleźć klucz ukryty gdzieś w zakamarkach twierdzy. Osoba, której się to uda, będzie mogła spełnić swoje jedno życzenie.

Na pierwszy rzut oka to baśń. Lustro, przez które można uciec z rzeczywistości. Zamek, w którym spełniają się życzenia. Ale nie daj się zwieść, to nie bajka, tylko rozdzierająca opowieść o samotności, bólu i życiu, które potrafi przygniatać, zanim jeszcze się naprawdę zacznie. Siedmioro dzieci, każde z innym powodem, by zniknąć ze szkolnych korytarzy, trafia do miejsca, gdzie na chwilę można nie być sobą. Albo właśnie – być sobą po raz pierwszy.

Za magiczną fasadą kryje się świat pełen ciszy, niewypowiedzianych krzywd i emocji, które duszą od środka. Bohaterowie noszą mundurki, ale już nie uczęszczają na lekcje. W ich oczach osiada pustka, jakby życie działo się gdzieś obok. W zamku rodzi się coś, czego nie potrafią nazwać – przyjaźń spleciona z bólu i współczucia. Autorka z chirurgiczną precyzją pokazuje, że największym horrorem nie są potwory z mroku, tylko samotność, której nikt nie widzi i że prawdziwe życzenie nie dotyczy spełnienia marzeń, lecz możliwości powrotu do siebie.

Ta książka nie krzyczy – ona szepcze tam, gdzie boli najbardziej. Porusza czułe struny, które zwykle chowamy przed światem. Finał uderza jak echo niewypowiedzianych słów – prosty, a jednocześnie przejmujący. Niektóre tajemnice można było przewidzieć, inne rozbijają wszystko, co czytelnik zbudował wcześniej. Książka, zostaje w środku na długo. Nie jako fantazja, ale jako lustro – które bezlitośnie pokazuje prawdę. I może właśnie dlatego tak trudno od niego odwrócić wzrok.

,,Zamek po drugiej stronie lustra” autorstwa japońskiej pisarki Mizuki Tsujimura to piękna, a zarazem bolesna opowieść o siódemce nastolatków, którzy przez problemy w szkole i rodzinnie wycofują się z towarzyskiego świata.

Przez dwie trzecie książki myślałam, że to kolejna dobra powieść podejmująca temat znęcania się wśród nastolatków z elementami realizmu magicznego. Jednak ostatnia część sprawiła, że nie zapomnę o ,,Zamku po drugiej stronie lustra" na długą i z pewnością jeszcze do niej wrócę. Zakończenie w pełni ujawnia kunszt autorki, wyczucie i dbałość o szczegóły w splataniu na przestrzeni całej powieści wątków.

Bohaterowie zawieszeni są między strachem, irracjonalnym poczuciem winny, a potrzebą przynależności i akceptacji przez rówieśników i rodzinę. Niektórzy tworzą iluzję pozorów, inni zamykają się w sobie. Dzielą razem ból doświadczeń o podobnym charakterze, ponieważ Mizuki Tsujimura zdecydowała się pokazać różne oblicza przemocy wśród nastolatków. Zarówno tej fizycznej, jak i psychicznej. Mimo natłoku sytuacji żadna z nich nie została potraktowana powierzchownie.

,,Zamek po drugiej stronie lustra” Mizuki Tsujimura w tłumaczeniu Klaudii Ciurki to jedna z najlepszy książek z literatury młodzieżowej, jaką w ostatnim czasie przeczytałam, po którą zdecydowanie powinni sięgnąć także starsi czytelniczy. To uniwersalna opowieść o samotności i paraliżującym strachu.

Ta książka przepełniona jest emocjami, mamy tu do czynienia z wachlarzem uczuć, z którymi bardzo trudno sobie poradzić. Autorka szafuje nimi w lewo i w prawo nie szczędząc czytelnikowi wzruszeń, a także chwil pełnych grozy, a nawet stresu. Ta powieść to niekończący się uczuciowy rollercoaster.