Zapisane w sercu

Już po samym opisie, książka bardzo mnie zaciekawiła i wiedziałam, że to będzie dobra historia... I wcale się nie pomyliłam, była to cudowna historia, czytając aż czasem miałam gęsią skórkę, nie wspominając o szklących się oczach. Książka jest napisana w dwóch strefach czasowych ale wszystko jest jasno i przejrzyście napisane, więc nie ma szans na zagubienie wątku, autorka przygotowała nam coś co zapamiętamy na długo. Trochę o książce: Ela robiąc porządki po śmierci dziadka znalazła notatnik jego siostry Heleny, postanowiła wyruszyć na Wołyń i poznać miejsca w jakim żyli jej przodkowie i tam właśnie zanurzyć się w historii zapisanej w notatniku... Poznamy również tu trzy żywiołowe kobiety: Polkę, Żydówkę i Ukrainkę, te trzy przyjaciółki postanowiły że ich przyjaźń przetrwa wszystko, lecz czasy nie były łatwe, Niemcy wyłapywali Żydów i mordowali ich z zimną krwią, a ukraińscy banderowcy próbowali pozbyć się Lachów (Polaków) z ziemi Wołyńskiej i w tym celu robili o wiele gorsze rzeczy...

Po mimo takich strasznych momentów był czas na przyjaźń i miłość nawet na tą trudną i ukrywaną przed światem. Autorka pięknie zwróciła tu uwagę, że nie każdy jest taki sam, nawet w śród takich bestii znajdą się dobrzy ludzie choć mogłoby się wydawać inaczej... Dwoma słowami jest to dojrzała i emocjonalna historia! Obok tej powieści nie można przejść obojętnie, jest to naprawdę wartościowa książka i warto po nią sięgnąć! Polecam z całego serducha Przeczytałam ją jednym tchem i z ogromnym zaciekawieniem, więc jeżeli i wy sięgniecie po tą książkę, to z miłą chęcią poczytam o Waszych wrażeniach

"Zapisane w sercu"  - za tą piękną okładką kryje się piękna, ale smutna historia bohaterów.

Tajemniczy notes znaleziony po śmierci dziadka, zaprowadził Elę do wsi Usicze, na wołyńskiej ziemi. Tam mieszkali jej dziadkowie, którzy w 1945 roku zostali przesiedleni przez Sowietów do Polski. Co spotkało na Wołyniu przodków Eli?

Historia zapisana w notesie to historia trzech przyjaciółek.

" ... dziewczyny nadal leżały na trawie i w zadumie wpatrywały się w zachodzące nad usickim jeziorkiem słońce ..."

"Ona – Helena Siedlecka, Polka i katoliczka, Wira Wasyłuk – prawosławna Ukrainka i Chajka Bromsztejn - Żydówka. Wszystkie trzy od dzieciństwa mieszkały w Usiczach ... Helena radosna i marzycielska, Wira harda i pełna energii, a Chajka najspokojniejsza i bardzo nieśmiała."

Poznajcie lata młodości dziadków Eli, jeszcze przed wojną w urokliwej wiejskiej posiadłości, a później w trudnych czasach na Wołyniu, kiedy to strach i niepewność jutra towarzyszyły każdego dnia.

Akcja powieści toczy się w dwóch  płaszczyznach czasowych, lata współczesne oraz lata wojenne. Okres wojny to znacznie dluższa część książki. Zapraszam do tej pełnej emocji lektury.

Warstwa historyczna (w tym ludobójstwo na Wołyniu w trakcie drugiej wojny światowej) jest centralnym punktem powieści. Agata Sawicka skupiła się na człowieku, jego emocjach i dylematach. Z niezwykłą autentycznością przedstawiła wojenny świat i skomplikowane polsko-ukraińskie relacje. Nie wszystko było czarno-białe i nie wszyscy byli źli czy dobrzy. Autorka nie osadza ani jednej ani drugiej strony. Śledzimy losy Heleny, Wiry i Chajki, towarzysząc im w ich walce o przetrwanie, dylematach moralnych czy porywach serca. Te trzy młode dziewczęta są tak różne (Polka, Ukrainka i Żydówka), a mimo odmiennego pochodzenia połączyła je przyjaźń. 

Natomiast części współczesnej jest dużo mniej, ale nie powiedziałabym, żeby to w jakiś sposób mi przeszkadzało. Takie połączenie dwóch perspektyw czasowych to swego rodzaju lekcja, jaką warto odrobić. Ela w tej historii ma również swoje zadanie. Jakie tajemnice skrywa notes znaleziony w mieszkaniu jej dziadka?

Emocje, jakie wyzwala ta książka, trudno opisać w kilku słowach. Jesteśmy blisko bohaterów, niejako trzymając ich za rękę, by wyszli cało z sytuacji, w którą wrzuciło ich życie. Nie brak tu okrutnych, brutalnych scen, rozrywających serce wydarzeń oraz wyborów, których nikt nie chciałby podejmować. 

Docierając do końca tej historii, uświadamiamy sobie, że miłość to najsilniejsze z uczuć. Potrafi przyćmić ból i cierpienie, a nawet śmierć.

Mimo upływu lat i odtwarzania na tych wszystkich wydarzeń, rany, które wydawały się zagojone, na nowo się otwierają. Ta przeszłość nadal boli, ale też sprawia, że nie powinniśmy pozwolić wymazać jej z pamięci. 

"Zapisane w sercu" to dojrzała, bolesna, wzruszająca, chwytająca za serce powieść o sile przyjaźni i miłości ponad podziałami, dramatycznych wyborach, odwadze, walce o przetrwanie, poświęceniu, stracie, człowieczeństwie, nadziei oraz odkrywaniu własnych korzeni. Obok tej książki nie można przejść obojętnie!

Ela po śmierci dziadka postanawia wyruszyć do Łucka na terenie obecnej Ukrainy. Chce poznać własne korzenie - jej rodzina pochodziła z Wołynia, z którego zostali przesiedleni po wojnie.

Sprawę wyjazdu przesądza także odnalezienie starego notesu z zapiskami Heleny - siostry dziadka.

Dziewczyna wyrusza więc w podróż, dzięki której - oraz starym zapiskom, poznaje historię trzech przyjaciółek: Heleny, Wiry oraz Chajki, których beztroskie życie zostaje przerwane przez wojenną zawieruchę.

Odkrywa także, albo przede wszystkim historię własnej rodziny, jej tragiczny los, który splótł się z innymi ofiarami rzezi wołyńskiej…

.

.

„Zapisane w sercu” to najnowsza powieść autorstwa Agaty Sawickiej.

To, że bardzo mi się podobała, to jakby nic o niej nie napisać!

Historia w niej opisana wywarła na mnie ogromne wrażenie!

.

Akcja dzieje się dwutorowo.

Zdarzenie rozgrywają się w czasach współczesnych bohaterom oraz w trakcie II wojny światowej.

.

Dużo się dzieje, zwłaszcza w latach wojennych.

Bohaterowie walczą o przetrwanie, zwłaszcza od momentu działania bandy banderowców na terenie Wołynia.

Oprócz strachu, zemsty i nienawiści, znajduje się także miejsce na prawdziwą przyjaźń, a także miłość.

Miłość, która okazuje się być silniejszą, niż widmo czyhającej śmierci…

.

Tak jak już wspomniałam, powieść wywarła na mnie ogromne wrażenie.

Urzekła mnie, „wgniotła” w fotel i na pewno zostanie ze mną jeszcze na długo!

To jedna z tych lektur, po które warto sięgnąć!

.

Gorąco Wam zatem polecam i oceniam na mocne 9/10

Agata Sawicka podarowała nam kolejną dojrzałą, pięknie napisaną powieść pełną emocji. Jej książka wzrusza i chwyta za serce, bo ma w sobie ból przeszłości, uzdrawiającą moc miłości oraz siłę przyjaźni. Opowiada o przewrotności losu i świecie, który nie jest czarno-biały – bo dobro i zło nie mają płci ani narodowości. O odkrywaniu własnych korzeni, pamięci oraz przeszłości, która wciąż obecna jest w teraźniejszości.

Wartościowa literatura obyczajowa. Jeżeli lubicie powieści z historią w tle, czytajcie – gorąco polecam!