Zawsze w porę

Bohaterowi książki mili i przyjaźni, tacy o jakich marzymy. Aż się wierzyć nie chce, że mogą być tak pomocni w stosunku do siebie, a szczególnie do osób starszych. Ale przecież to bajka, bo otaczająca nas rzeczywistość nie ma nic z tym wspólnego. W sumie treść I, II i III tomu śmiało zmieściłyby się w jednej książce, treść strasznie rozwleczona. Dla mnie książka nudna, nie wciąga. Jedynie zakończenie 2 tomu, które nie wyjaśnia nic, skłania do kupienia następnej książki. Przykro mi o tym pisać, bo wiele książek tej autorki przeczytałam i bardzo mi się podobały, ale ten cykl nudny.

Muszę przyznać, że początek książki był strasznie ciężki jak dla mnie. Powodem tego jest to, że nie czytałam pierwszego tomu.

Jednak im dalej czytałam tym, co raz chętniej zagłębiałam się w historię mieszkańców Ulicy Wierzbowej.

Uroczyn jest małą miejscowością gdzie każdy, każdego zna. A mieszkańcy nie raz nawzajem sobie pomagają, choć bywają też „złośliwe sąsiadki”.

W takiej na pozór spokojnej powieści autorka porusza wiele trudnych tematów. Zaczynając od rozwodu, dziecka z chorobą DOWNA a na nieodwzajemnionej miłości kończąc.

Historia jest naprawdę przyjemna w czytaniu, choć z początku myślałam „ee.. to raczej nie dla mnie”. Bardzo się cieszę ze nie zaprzestałam czytania tej książki, bo tylko utwierdziłam się w przekonaniu, że nie należy oceniać książki, gdy się jej do końca nie przeczytało.

Powieść jest bardzo realistyczna, nie raz miałam wrażenie, iż czytam o własnych sąsiadach, i że sama mieszkam gdzieś pomiędzy Panią Florą, panią Jolą a Ryneczkiem.

Okładka książki jak dla mnie, to wymarzony ogród. Marzy mi się taki taras, gdzie mogłabym przyjmować sąsiadów. Jednak po pierwsze, kto by dbał o te roślinki w moim ogrodzie (ja nie mam ręki do kwiatów) a po drugie raczej już się chyba nie praktykuje odwiedzania sąsiadów. Każdy żyje swoim życiem.

Książka wewnątrz jest również bardzo estetycznie wydana. Czcionka jest nie za duża, nie za mała taka w sam raz, a każdy rozdział zaczyna się od przepięknej grafiki.

Książkę czytało mi się naprawdę przyjemnie. Historia na pewno przypadnie do gustu dojrzałym kobietom (młodszym paniom może się tu po prostu za mało dziać), aczkolwiek nie mówię, że młodsze pokolenie nie może jej przeczytać jak najbardziej, jeśli tylko lubicie takie spokojne powieści to polecam. Koniecznie zacznijcie od pierwszego tomu.

Ja z ogromną chęcią zapoznam się z wcześniejszym tomem (którego nie czytałam) i z częścią 3. Autorka napisała takie zakończenie, że muszę się dowiedzieć co będzie dalej. A inne książki Pani Agnieszki również z przyjemnością przeczytam.

Kiedy przeprowadzamy się do nowej dzielnicy lub nowej wsi, stajemy się jej częścią a sąsiedzi naszą drugą rodziną, jest to piękne, bo razem tworzymy całość i dbamy o siebie nawzajem i miejsce, w którym mieszkamy.

Na ulicy Wierzbowej każdy ma swoje problemy jeden większe a drugi mniejsze, Weronika potajemnie podkochuje się w Ksawerym, ten za to darzy uczuciem Hannę, która niedawno rozstała się z mężem i nie ma teraz głowy do innych mężczyzn, a wzdycha do niej również doktor Paweł Zaruski, przez takie zawirowania Weronika nie przepada za Hanną a Paweł za Ksawerym. Pomimo tego, że nie każdy każdego darzy sympatią, mieszkańcy potrafią się jednoczyć i chcą powrotu kina Bajka, niestety nie jest to takie proste do załatwienia i nie jeden sekret wychodzi przy tym na jaw, burząc spokój ludzi.

Pomimo tego, że nie czytałam części pierwszej, to szybko rozeznałam się w sytuacji mieszkańców ulicy Wierzbowej, prawie wszyscy, którzy tam mieszkają, wydają się sympatyczni niektórzy jedynie nieco zagubieni, starają się o siebie dbać i nie są dla siebie anonimowi. Całość to piękna historia o ludziach, którzy są inni, ale razem tworzą daną społeczność, ludzie młodzi i starzy, ci u szczytu i kariery i ci, którzy właśnie spadli na dno, nikt tutaj nie zostaje sam, zawsze może liczyć na życzliwość ze strony innych, oczywiście są tu też osoby wścibskie, które chcą tylko wiedzieć, co się stało, a nie pomóc, ale takie osoby są wszędzie i nie warto się nimi przejmować.

Autorka stworzyła piękną otoczkę spokoju i harmonii, czytelnik przenosi się na ulicę Wierzbową i z bohaterami przeżywa każdy dzień, chciałabym, żeby tak było wszędzie, niestety obecnie jeden drugiemu zazdrości, często sąsiad z sąsiadem nie rozmawia, ale obgadują się wzajemnie, nie jest to dobre, bo źle wpływa na atmosferę w danej dzielnicy.

Już nie mogę doczekać się kolejnej części, bo taka na pewno nastąpi, chce znowu poczuć magię tego miejsca i jeszcze raz spotkać się z bohaterami, a najlepiej przenieść się w czasie i tam zamieszkać.

"Zawsze w porę" to druga część z serii Ulica Wierzbowa od Pani Agnieszki Krawczyk. Jeśli nie czytaliście pierwszej części, to nie martwcie się! Spokojnie odnajdziecie się w tych ciepłych, wzruszających historiach i szybko uda Wam się wejść do świata bohaterów i poczuć się jak na kawie u dobrej koleżanki!

Po raz kolejny spotkamy się z Hanią, Florą, Nelą, Błażejem, Weroniką i resztą mieszkańców tego urokliwego miejsca. Razem z nimi będziemy przeżywać kolejne wzloty i upadki, towarzyszyć im podczas ciężkich momentów i szczęśliwych chwil. Tutaj nie ma czasu na nudę, a całość napisana jest lekkim i malowniczym językiem i dzięki temu czyta się ją jeszcze lepiej i szybciej. Dla mnie jest to taka typowa "babska" literatura na te ciepłe, letnie dni. Idealna książka na wakacyjny wyjazd i na niedzielne popołudnie. Dzięki temu, że jest tutaj tak dużo bohaterów i każdemu z nich autorka dała swój własny życiorys i charakter, to przy tej książce nie da się nudzić. Sami się nie zorientujecie, jak przeczytajcie ją całą, a bohaterowie staną się Wam bardzo bliscy. Ta książka to takie odwiedziny u przyjaciół!

Uwielbiam twórczość Pani Agnieszki Krawczyk i po raz kolejny jestem zachwycona jej powieścią. Mam nadzieję, że trzeci tom również niebawem się ukażę, bo z miłą chęcią ponownie spotkam się z bohaterami tej serii!